woensdag 8 januari 2014

Te laat

Ik was te laat vertrokken en zou dus logischerwijs ook te laat toekomen. En mijn lief moest weg, ergens heen waar kinderen niet toegelaten zijn. Het was dus stressen, maar de 5 minuten tussen zijn vertrek en mijn aankomst waren perfect overbrugbaar door de kindertjes even voor de tv te zetten. En hen op het hart te drukken dat ze de deur voor niemand mochten opendoen en eigenlijk ook liefst zo weinig mogelijk zouden bewegen. Wat kon er nu gebeuren in 5 minuten.
Maar toen bleek de E17 afgezet, en moesten heel veel auto's en camions een andere weg nemen, een weg die eigenlijk al die auto's niet aankon. En de 5 minuten werden 10 minuten en toen een half uur en uiteindelijk drie kwartier. In 5 minuten kan er niets gebeuren maar in 45 minuten vanalles, echt waar. De kans dat een terrorist een bom op mijn huis zou smijten was opeens veel groter. Net als de kans dat er ondanks de klare hemel opeens een bliksemschicht mijn huis kon doorklieven en het in 5 minuten deed afbranden. Of de kans dat een sadistische moordenaar langs een openstaand raam binnenkwam en mijn twee dochters de keel oversneed. Om nog maar te zwijgen van de kans dat mijn dochter van 5 een hartaanval kreeg.
Ik was er op voorbereid, toen ik onze straat inreed. Het zou vol staan met politie en ambulances, een rood-wit lint zou de toegang tot mijn huis versperren.
Maar het was rustig in mijn straat, en nog rustiger in mijn huis. Twee kindjes die naar de televisie staarden en riepen: 'Ben je daar nu al'...en dat was alles.

Ik heb toch even moeten komen, zoveel emotie op drie kwartier dat verdiende een glas wijn. 

1 opmerking: