Het geluid van een drilboor

Mijn buur verbouwt zijn huis. Na een werkdag met veel problemen en weinig oplossingen kom ik thuis en hoor ik het geluid van een drilboor. Ik combineer koken met huiswerkbegeleiding en hoor ondertussen het geluid van instortende muren. En als mijn lieve maar drukke kindertjes dan eindelijk in hun bed zitten en ik in een zetel wil ploffen hoor ik het geluid van een sloophamer tegen een weerbarstige muur.
Maar ik blijf zen, want ik denk aan die tijd 5 jaar geleden, aan de stress en de paniek en die berg puin die ik maar niet minder zag worden. En ik denk aan mijn vriendin in haar huis zonder trap en haar verlangen naar een trap en een huis dat af is.

Het geluid van een drilboor kan zo relatief zijn.... 

Naaien voor amateurs

Ik ben een amateur-naaister,  amateur van de ergste soort. Ooit was het anders maar tegenwoordig haal ik mijn naaimachien één keer per maand uit de kast.

 Ik ben bovendien een sociale naaister, naaien doe ik in groep. Dat is gezelliger. Het gebeurt dus dat die éne keer per maand dat de naaimachien wordt uitgehaald, ze enkel een nieuwe spoel krijgt. Voor de rest wordt er minstens één fles cava leeg gedronken.
Producten worden dus in traag tempo afgewerkt. Seizoensnaaien, daar doe ik niet aan mee. De strapless jumpsuit voor de dochter waar ik in juni aan begon, was eindelijk af in december en dat wollen kleed kreeg zijn laatste knoop aangenaaid in mei.
Tot slot ben ik een impulsieve naaister. Dan zie ik iets en moet dat dringend genaaid worden. Als ik dan een gevel tegenkom waarop het woord 'Modecoupon' staat, stop ik direct en sla ik de nodige voorraad stof in. Dat ze daar eigenlijk maar weinig variatie hadden en dat alle stoffen daar zo dik waren, dat heb ik dan pas thuis door. Nadat men mij heeft verteld dat ik stof heb gekocht in een winkel waar enkel stof verkocht wordt om zetels te overtrekken.
Maar bon, mijn kinderen hebben zich verzoend met hun trage, impulsieve, sociale amateur-naaister als moeder. Of het nu 20 graden is of niet, morgen wil er één naar school in een dikke genaaide broek gemaakt van zetelstof. 

Nog één keer uitgelegd...ritsen

Ik ben geen agressieve chauffeur. Ik weet niet waar mijn claxon zit en mijn grote lichten ofte 'faars' gebruik ik enkel om in het donker naar boeregaten als Krombeke of Oudenbos te rijden.  Maar er is één ding waar ik wel een beetje ambetant van word. Dat gebrek aan kunde om te ritsen.
Mocht er zich hier een lezer bevinden die daar tegen is, ik wil het wel nog eens uitleggen.
Als dus pakweg in Aalter de 3de rijstrook afgesloten is, is het echt niet de bedoeling dat je al vanaf Gent op 2 baanvakken gaat rijden. Neen, ooit zijn er drie baanvakken aangelegd om  het verkeer vlotter te laten rijden. Het is zelfs de bedoeling om zo lang mogelijk op dat 3de baanvak te rijden en dan, een meter voor dat vak definitief stopt, kun je invoegen: een auto van het 3de baanvak, een auto van het 2de, een auto van het 3de baanvak, een auto van het tweede....
Gelijk de tandjes van een rits eigenlijk, ja inderdaad, dat woord komt van ergens.

Mocht er zich onder de lezers zo een chauffeur bevinden die niet alleen niet kan ritsen maar die het ook  nog eens in zijn hoofd haalt om ergens tussen Gent en Aalter met zijn dikke mottige SUV tussen twee baanvakken te rijden, kwestie dat niemand hem voorbij steekt... dan heb ik maar één advies.

Sluit u op in uw kot en kom er alstublieft nooit niet meer uit. Dat is beter voor u en beter voor de maatschappij. En ik bedoel echt NOOIT, dat kan tegenwoordig, je kunt alles via internet bestellen.

Maar agressief in het verkeer, ben ik zelden. 

No flatscreen in our house

We zijn overstag gegaan. Hij staat in onze living... de smart flatscreen.
Nochtans mocht dat nooit ons huis binnen. Zeiden wij jaren geleden. Het zijn dommeriken die nooit veranderen van gedacht.
Het was de dochter die een Wii wou. Ze ging dat zelf kopen met de centen die ze voor haar verjaardag kreeg. En wat kun je beginnen tegen zoveel zelfstandigheid. Bovendien dacht ik, kun je met een Wii ook aan zumba- en andere fitnessdingen doen. Dat leek me nog handig.

Maar een Wii die heeft een tv nodig en die hadden wij wel, je kon er old school videocasettes op afspelen maar meer gaatjes vanachter had dat ding niet, en al zeker niet om een Wii-ding op aan te sluiten.
En dus begaven we ons op een zaterdagmorgen naar de Mediamarkt en lagen we op een zondagmiddag in de zetel youtubefilmpjes te bekijken op onze smart tv.

En nu zijn we er nog niet uit wat de volgende aankoop is: een zonnebank voor de mama, een pergola voor de papa of een golden retriever voor de kinders.

Rare kwieten

Ik had er tijdelijk afscheid van genomen, van de trein. Roeselare, dat is immers een te ver gat, ook voor de NMBS. De laatste tijd zat ik echter in tijdsgebrek en moest er iets gebeuren.
Die twee uren onproductief in de auto zitten, konden worden ingeruild voor twee uur en een half treinen. Tweeënhalf uur treinen dat mits enige doorzetting, productief kon gebruikt worden om cursussen "deontologie" te studeren bijvoorbeeld.

En zo geschiedde, het was een vertrouwd weerzien. De 10 minuten overstaptijd in Gent-Sint-Pieters bleek nog steeds te weinig, de gemiddelde vertraging van het eerste traject bleek nog steeds 11 minuten.

Bon, ik bleef kalm en studeerde deontologie, maar na een week weet ik weer wat ik gemist heb... de rare kwieten. Op de E17, zie je ze niet, want je zit in je veilige auto, maar op de trein zijn ze alom vertegenwoordigd.

En ik weet niet hoe het komt, maar de trein Kortrijk-Gent, die van Rijsel komt, spant toch elke keer weer de kroon. De rare kwiet met zijn plastic zakje die enkel Frans spreekt en super verbaasd is als een conducteur om zijn ticket vraagt, de eigenaardige madam in haar veel te grote kleren die je om de minuut vraagt of ze op de trein naar Oostende zit (wat dus niet zo is), de student die joviaal probeert te zijn maar die eigenlijk stinkt naar bier van gisterenavond, de filosoof die een discussie met je wil aangaan over tijdreizen en duidelijk niet doorheeft dat je "deontologie" probeert te studeren.

Enfin, mijn leven is niet alleen weer productiever geworden, het is in één slag ook weer boeiender.

Altijd 27

Ze was er niet blij mee met die foto. Met foto's van zichzelf was ze dat meestal niet. Kritisch, zo kenden we haar wel, veel te kritisch.
Maar de foto is wel mooi en ik ben zo blij dat hij er is. Om er af en toe naar te kijken en te zien dat niet alleen de foto maar ook zij mooi was.
En nog niet eens op haar mooist, want dat is een vrouw pas als ze drieëndertig is. Zeggen ze.

Zij blijft altijd 27.

En als ik oud ben, krom, versleten en vol rimpels, zal zij dat nog steeds zijn.
Maar de gin gini blijf ik heffen.
Op haar 27 jaren...voor altijd.

De openbaring van facebook

Facebook, het zal nooit mijn beste maatje worden. Facebook geeft me het gevoel dat mijn leven saai is, als ik weer eens de zoveelste party foto zie, maar vooral, facebook geeft met het gevoel dat veel mensen saai zijn als ik de zoveelste lelijke kindertjesfoto zie.

Maar de laatste dagen ontdek ik de meerwaarde van Zuckerbergs uitvinding. Ik ontdek vooral de geaardheid van vele van die 251 vrienden. Vroeger kon ik het hooguit gissen, hun politieke voorkeur, hun kleur en hun gedachtengoed. Er werd al eens gediscussieerd op een zomer BBQ maar in bijzijn van man of vrouwlief met kinderen werd vlug overgeschakeld op de plaatselijke roddels. En het standpunt van die nieuwe maatjes, die vrienden van vrienden die je toevoegde na eens samen aan een toog te zijn beland, daar kon je al helemaal naar raden.

Maar nu smijten ze het rond je oren. De vriend die nooit iets post op facebook maar waarvan je vermoedt dat hij er warmpjes in zit,  post opeens de quotes van Bart De Wever. Het ex-lief dat heel dapper zijn eigen bedrijf oprichtte (waarvoor je wel stiekem bewondering had) begint opeens monologen te citeren over het zware leven van een zelfstandige (wist je dat die geen eindejaarspremie krijgen, de sukkelaars).
De hipster-vriendjes blijken het meest verdeeld, en dat zijn ook de opiniestukken van De Morgen of De Standaard die ze delen. Volgens mij is het leven als hipster in stakingstijd echt zwaar. Er kan nogal imago-schade aangericht worden.

En sommigen kruipen in hun pen, daar hou ik het meeste van, op voorwaarde dat ze het schoon zeggen en dat doen ze niet allemaal. 'Dat die staker die omver gereden is, maar goed afziet' en 'dat het toch godgeklaagd is dat haar koters niet naar school kunnen, de luie leerkrachten'. 

Ja, dat stond ook op mijn newsfeed vandaag, dat zit dus ook tussen die 251 vrienden.

En nu ga ik rustig een beetje defrienden. 

Aan zee

We gingen rusten dit weekend, daar zijn we goed in. En aangezien we nog beter rusten aan zee, verplaatsten we ons dus voor dat rusten. Maar we gingen ook een beetje winkelen met de dochters en wat fietsen...maar daar liep het mis.

Half België zat aan zee, en dan nog wel net op die plaats waar wij zaten. En half België had ook zin om te winkelen met zijn dochters en af en toe ook eens met een zoon. We veranderden ons plan, we installeerden ons in ons appartement en installeerden ook de zalando app. Leuk dat dat was, dat winkelen met 2 dochters en een smart phone.

En ook het fietsen lukte niet, bij ons wel maar niet voor al die andere mensen op dat fietspad.
Fietsen aan zee heeft iets mythisch. Dikke bankdirecteuren, lange businessmadammen, onnozele pubers, in de week zijn ze te lui of te schoon om te fietsen maar in het weekend willen ze allemaal fietsen op den dijk. Maar dat gaat dus niet,  als je niet kunt fietsen in een stad, kun je ook niet fietsen op den dijk. En ook op den dijk geldt er een verkeersreglement, maar dat weten ze niet.

We hebben gelachen wij, met die fietsers en zijn een wafel gaan eten.

Geen dieven in mijn huis

Ik ben bang van muizen en van dieven. Het is te zeggen vooral van geluiden die ik niet kan thuisbrengen en in mijn fantasie dan dievengeluiden worden. Mijn lief is niet bang van muizen en van dieven, over complementariteit gesproken. Maar soms zit dat lief ergens anders, ver weg, en dan moet ik chance hebben natuurlijk.
Ik had geen chance vorige week, mevrouw muis besloot de oversteek kelder-kot te doen via de keuken, in mijn gezichtsveld dan nog wel. Maar bon, het lief was er niet, het had geen zin op de keukentafel te gaan staan, ik moest voort met mijn leven.
En ook de dief uit mijn fantasie kwam opeens gevaarlijk dichtbij. De sleutel van de achterdeur bleek opeens te zijn verdwenen. Hoe dat komt is een gans ander verhaal, maar het betekende wel dat de achterdeur niet meer dicht kon. Dieven, moordenaars, ontvoerders, terroristen met explosieven, ze konden allemaal recht door de tuin mijn huis binnenwandelen. En dat was dus niet oké.
En dus ging ik op zoek naar de Mac Gyver diep in mij, maar ik kwam niet verder dan de achterdeur dichtplakken met duct tape. Dat gaf me al een veel veiliger gevoel.


Tot mijn 8-jarige dochter de volgende ochtend de keuken binnenwandelde en heel ostentatief met haar ogen rolde. 'Moedertje toch, dacht je nu echt dat je zo een dief ging tegenhouden'

 Maar ze kreeg hem wel niet open, die achterdeur. 

Verontwaardiging

Ik ben een beetje beschaamd, het is hier al te lang geleden dat ik nog eens verontwaardigd was. Ik leuter over druiven en lispelende prinsessen maar aan echte verontwaardiging mankeert het me de laatste tijd.
Ik heb natuurlijk geluk, ik ben gezegend met een stel hersenen dat een voorliefde had voor ingenieurdingen en vond gemakkelijk een goede job. Ik vond ook een goed lief, die nog steeds de beste is en die dus de helft van al onze facturen betaalt, wat een geluk. Ik ben gezond, mijn lief is dat ook en mijn kinderen blaken ervan, wat een geluk.
En mocht er iets gebeuren dan heb ik een vangnet, langs beide kanten. En zelfs als er niets gebeurt kan ik op dat vangnet rekenen af en toe.

En dus kabbelt mijn leven voort zonder dat ik op een barricade moet gaan staan.

Maar er is wel nog een portie verontwaardiging nodig af en toe.  En omdat ik het niet beter kan verwoorden, moet je maar rechtstreeks haar blog lezen.

Dure druiven

Ik was in de winkel en had honger, dorst en vooral geen tijd. Dat is meestal de toestand waarin ik mij bevind als ik in een supermarkt ben. Maar het gevaar op miskopen in een winkel met eten is beperkt en zal nooit kunnen tippen aan mijn miskopen in schoenenwinkels. Althans dat dacht ik.
Ik was dus in de winkel en zag druiven liggen. Ik wist wel dat het seizoen van de druif eigenlijk al een beetje op zijn einde liep, maar ik had dus honger, dorst en vooral goesting in een lekker sappige druif. En ze zagen er lekker uit, dus griste ik ze mee.
Ik had het alarmerend kunnen vinden dat er een strik rond hing, maar bon hoe duur kan een druif zijn.

HEEL. ERG. DUUR.

Ik kwam aan de kassa en werd gevraagd om 54 euro neer te tellen, waarvan 22 euro en een klets voor de tros druiven met de strik.
Ik had namelijk niet gewoon druiven met een strik gekocht, neen, ik had Leopold III-druiven gekocht van 29 euro de kilo.

Ik moet zeggen, ze waren heerlijk, echt waar, maar het deed wel pijn. En de pijn gaat echt niet weg door ze op te eten.
Bovendien ben ik er nog niet uit. Hoe eet je druiven van 50 cent per stuk. Liggend in een zetel? Zittend aan een gedekte tafel met kaarslicht? Als dessert of als hoofdpla?

In ieder geval moeten ze op, want niets erger dan een druif van 50 cent op de composthoop smijten.

De wijvenhoest

Ja, dat was ik die gisteren in die voorstelling van wijven constant zat te hoesten. Die irritante prikkelende hoest, die kwam uit mijn mond.

Het zit zo, een week of drie geleden had ik een soort griep. Elke spiervezel in mijn lijf deed zeer en elke stap maakte me doodmoe. En toen dat gedaan was barstte mijn hoofd van het snot. Maar bon, dat deed al minder zeer. En na een dag of drie loste het snot op maar was mijn keel zo dik dat ik er nauwelijks eten door kreeg. En nu ik weer kan eten zonder pijn, moet ik hoesten.
Ik neem wel mijn voorzorgen om de hoestschade te beperken, ik adem vicks-dinges in, mijn lief schafte nieuwe oordoppen aan en als ik naar het toneel ga neem ik een flesje water en een pak muntjes mee.
Maar het mocht niet baten. Het was hoesten of stikken en ter plekke neervallen. Ik zag hoe de dame voor me bij elke hoest inéén kromp en hoe de heer naast me erg ongemakkelijk begon te schuiven. Maar ik kon er niets aan doen, zelfs niet toen mijn lief zei dat het gênant begon te worden.
Maar ik ben wel wijzer geworden. Eén: ik ga me nooit meer ergeren aan hoestende mensen tijdens toneelvoorstellingen. Twee: als ik verkouden ben verkoop ik mijn toneelkaarten door.

Want erg veel heb ik er niet van gezien van die wijven, ik was te hard bezig om niet te stikken. 

Bristol

Stel, u houdt wel van citytrips. Maar dan krijgt u kindertjes en de citytrips beperken zich tot de jaarlijkse driedaagse met de vriendinnen. En uiteraard is dat de max maar stiekem droomt u ervan ook eens met uw kinders te citytrippen. Maar dan stelt u het uzelf voor. Dat u in Parijs 10 euro zal betalen voor de cola's van de dochters en pas op, u betaalt met plezier 15 euro voor een gin tonic, maar voor cola, mmmm.
En u weet eigenlijk dat uw kinders niet zo een flinke stappers zijn en dat er wel wat gezaagd zal worden, u zal ook veel meer op de metro zitten  dan u lief is. En 's avonds zult u moeten kiezen, boterhammekes in de hotelkamer of toch dat gezellig brasserietje maar wel met twee kinderen die boven hun veel te dure bord in slaap vallen. En musea, die zullen kindvriendelijk moeten zijn, of u haalt kinderwoede op uw hals.

Maar ik heb deze vakantie de oplossing gevonden... Bristol. Ik geef toe, ik dacht ook eerst dat Bristol saai en grijs is, met veel regen. Maar Bristol is hip. Bristol dat is gelijk Gent maar een beetje kleiner. In Bristol kunnen kindjes afstanden afleggen met hun step en daar zagen ze niet over. Je kunt er ook lekker eten voor geen geld. Veggierestaurantjes, alternatieve gezellig bartjes, coffeeshops, kleine designwinkeltjes met spullen die je nergens anders vindt,  je hebt het er allemaal.

In Bristol heb je water, winkelstraatjes, oude markten en zelfs boerderijen.

Bristol is ook de stad van Banksy, cultuur voor groot en klein. Bristol is bovendien de home town van Aardman en Shaun het schaap. En als er nu één ding is op Ketnet waarvoor ik me in de zetel naast de kinderen zet is het wel Shaun.

Zeker een DO, dat Bristol.

Foto via www.visitbristol.co.uk

Léon

Dat Léon wel vroeg opgestaan was, dat zeiden de kinderen vrijdagochtend aan de ontbijttafel. Want het licht van het huis naast dat van ons brandde al. Léon is onze buurman, een lieve oude buurman. Als alle buurmannen als Léon waren, dan zou de wereld er veel beter uit zien. Toen ik hier nog maar een dag of drie woonde hoorde ik opeens de tv van Léon. "Oei," dacht ik, "als ik de tv van Léon  hoor dan hoort Léon 's nachts vast ook het geluid van mijn ontroostbare baby en overdag het geluid van mijn onhandelbare peuter", en ik schoot in paniek. Maar een dag later maakte ik kennis met Léon en hij vertelde mij hoe content hij was terug leven in het huis te horen, niets mooier dan het geluid van kinderen, zo zei hij.

En zo gebeurde het dat ik af en toe eens een dessertje extra voor Léon maakte, en mijn lief reed zijn gras af, snoeide zijn haag en herstelde soms een lekke kraan. En Léon op zijn buurt, die ontving met graagte mijn zalandopakketjes.

Léon was dus vroeg opgestaan, heeft zich in de zetel gezet en heeft daar dan letterlijk zijn laatste adem uitgeblazen. En zo vonden ze hem enkele uren later.

Het zal raar zijn zonder het geluid van Léon zijn tv, maar het was toch fijn om 5 jaar zo een buurman te mogen hebben.

Blub

Wij hebben niet op onze kont gezeten natuurlijk, de voorbije weken. En onze ervaringen delen we graag met jullie in de vorm van do's en dont's. Laat ons beginnen met een don't, dat is misschien een tikkeltje negatief maar we willen u natuurlijk behoeden voor onprettige belevenissen in de nazomer.

DON'T, do not,  ga nooit of te nimmer naar sea life. Wanneer u aan de kust bent en het regent een beetje zou u verkeerdelijk kunnen denken: "Hmm, sea life, een verbazingwekkende onderwaterwereld, ideaal voor deze namiddag". Voor u aan de kassa staat en u er praktisch niet meer van onderuit kunt om 17 euro per persoon neer te tellen, weet dan dat sea life ongeveer zo groot is als uw living. Het verschil met uw living is natuurlijk dat het daar vol staat met aquariums. Leuk om eens te zien, maar niet voor 17 euro.
Bedenk ook dat wanneer u op het gedacht komt om naar sea life te gaan, al die andere mensen aan de kust ook dat gedacht hebben. U zult dus in die living met aquariums staan, samen met 400 andere mensen en zeker 150 buggy's. Er zijn shows natuurlijk, maar het zijn shows met schildpadden en pinguins. Wat is het spectaculairste dat een schildpad volgens u kan? Inderdaad, beslis zelf of u daar 17 euro voor wil betalen.
Het hoogtepunt van sea life is natuurlijk de zeehondenshow. Maar de zeehondenshow, die is helaas maar voor 100 man. Dat betekent dat 300 man niet binnen mag, jammer, want -ik val in herhaling- u hebt net 17 euro betaald, en dan nog eens 2 maal 15 euro voor uw kroost. Probeer ze dan maar eens te troosten met een sla-knabbelende schildpad.

En tot slot, ze zijn daar niet zo vriendelijk in sea life, ze zijn zelfs een tikkeltje arrogant.

Natuurlijk wil ik niet dat sea life failliet gaat, want waar moeten die zieke zeehondjes dan heen, maar bon, misschien moeten ze daar toch eens een goede brainstormsessie houden.

Pretbedervers II

Het zag er nochtans goed uit gisterenavond. Ik had een plan. Ik zou eens nutteloos zijn. Na 2 maanden constant door mijn huis te crossen als een wilde zot met een cursus in mijn handen, ging ik nu eens niets doen. Ik zou in de zetel liggen en nutteloze tv-programma's kijken. En ik ging dat doen in het gezelschap van een fles wijn.  Maar toen was er die trees op tv. Die trees die zei dat je buikomtrek maar 80 cm mag zijn. Mijn intern alarm ging af, want ik weet dat 80 cm niet veel is, dat is minder dan een meter, dat is zelfs minder dan 3 meetlatten achter elkaar.
En dus sprong ik uit die zetel, mat de bewuste buikomtrek, en mat ze nog eens en nog eens en nog eens.  Want het zat niet onder de 80 cm, die omtrek.

 Al 34 jaar loop ik dus rond  in de veronderstelling dat ik toch wel veel chance heb met mijn metabolisme, maar dat metabolisme zat dus in het geniep gevaarlijk vet op te stapelen op mijn buik. Hoe naiëf kan een mens zijn.

Ik moet u niet vertellen dat het niet meer zo goed ging met mijn humeur. En die fles wijn die dat kon verhelpen, die durfde ik zelf niet meer aan te raken.

Vanaf nu drink ik dus glazen water in mijn zetel. Gezellig dat het hier zal worden, u hebt er geen benul van.

Een goed dak, jongen

Het is een hele tijd geleden. Begin 2009, schat ik. Ik stond in een ziekenhuis, naast een bed waar mijn grootvader enkele weken later zijn laatste adem zou zuchten. Dat wist ik toen al, en hij zeker. Uit alles – de kramp in zijn hand, de toon in zijn zucht, zijn arendsblik – sprak een afscheid. Ik ging zitten op een ongemakkelijke stoel, zo’n stoel die helemaal niet voor zitten lijkt te dienen, en knoopte een gesprek aan, geholpen door mijn grootmoeder die feilloos zijn hese woorden vertaalde. 

Waarover praat je met een stervende man? Over het weer, natuurlijk: het was koud. En het nieuws, natuurlijk: “Nee, geen nieuws, opa. Alles goed”. Er zijn momenten waarop je het cliché niet meer ontvlucht, maar omarmt. 
Het werd even stil. Mijn grootvader wierp een blik naar buiten, naar de rug van de stad waarover zijn kamertje uitkeek. “Een goed dak, jongen, dat heb je nodig. Een huis met een goed dak. Hoor je?” Het advies van mijn stervende grootvader.

Vijf jaar later sta ik met mijn lief in een rustig straatje in de rand van Gent. We kijken naar de gevel met nummer 30. We kijken naar elkaar. Is dit het huis? Is dit ons huis? 
Mijn ogen dwalen over de gerenoveerde rijwoningen. Buiten een gezellig tuintje, binnen veel licht en ruimte. En daarboven een nagelnieuw dak dat zeven huizen tegelijk overkapt. Een eindeloos dak. Een goed dak. 

“Kom”, zeg ik tegen mijn lief, “we kopen het”. 

Bedankt voor het advies, opa.

Met dank aan gastblogger T. 

The day after

Ken je dat, dat vreselijke katergevoel, na een zwaar nachtje. Meestal valt het op zondag maar omdat  de Werchterwei ook op zondag nog vol staat, viel het deze keer op maandag.
En dus liep ik hier rond als een zombie gisteren, de gedachte dat ik eigenhandig een  boterham zou moeten smeren, maakte me al ongelukkig. De vrolijke deuntjes van mijn jongste dochter deden mijn hoofd knallen.
Een hoofd dat niet alleen pijn deed omdat ik vergeten was dat je met diezelfde bonnetjes ook water kon kopen, maar dat ook nog eens vol snot zat.
En dat snot, zat er omdat ik geen minuut wou missen van Bastille, (eigenlijk wou ik geen minuut missen van Dan Smith), omdat het water goot toen Bastille optrad en omdat mijn cowboybotten eigenlijk geen echte cowboybotten zijn en dus water-en modderdoorlatend zijn.

Maar dan komt dat moment dat het eindelijk geoorloofd is om in je bed te kruipen, je strekt je uit op je matras, je voelt dat je hoofd leeg wordt... en het volgende moment word je klaarwakker en zo fris als een hoentje wakker en blijkt dat de volgende dag is aangebroken.

Zaaaalig vind ik dat. De dag na de kater, dat is pas een day after!

We are one

In deze WK -tijden, nog eens tijd om een man aan het woord te laten.

Dries Mertens scoort, de Belgische vlaggen kunnen de hoogte in. Na het laatste fluitsignaal, spring ik op mijn fiets. Ik had me voorgenomen om nog rustig te gaan zwemmen.  Door de stad fiets ik richting Rozebroeken. De 90 minuten stilte in mijn straat wordt verbroken door het gejuich van Turkse kinderen, hun wangen mooi versierd met Belgische vlagjes.  Om de hoek is er al meer beweging:  in rood-geel-zwarte kledij komen mensen met een pint uit café’s, er wapperen vlaggen, auto’s toeteren, en Turken hangen roepend uit het autoraam terwijl ze met piepende banden voorbij gieren. 

Taferelen die ik koppel aan een overwinning van Turkije of Galatasaray, maar het zijn weldegelijk de Belgische kleuren die ik zie. Ik bedenk me dat het Turks temperament toch heviger is dan wat we van die beheerste, berekende, rustige Belgen gewend zijn.  Mijn eerste WK-herinnering dateert van Mexico ’86 toen we ’s nachts mochten opstaan om de Belgen met 3-4 te zien winnen. Toen woonde ik nog in het landelijke Haasdonk, waar ik mij geen toeterende auto’s kan herinneren.

Geen Turkije dit jaar op het WK, maar ze scharen zich achter ons land, hun land. De  nieuwe enthousiaste supporters blijken een aanwinst voor ons Belgenland.

Hoe meer ik het centrum bereik, hoe meer ik een mix zie. Tussen de colonnes van toeterende Turkse auto’s voegen zich nu ook Belgische auto’s.  Er heerst een euforische sfeer en iedereen zwaait naar elkaar. We hebben het gehaald!

De Vlasmarkt staat vol, het lijkt wel een beetje Gentse Feesten.  Mensen springen in elkaars armen.  Er heerst een gevoel van samenhorigheid.  Ik nader Dampoort. Afrikanen  staan te dansen in zwart-geel-rode vlaggen.   Het rustige zwembad waar ik op had gehoopt, bleek wel heel rustig te zijn. Gesloten deur,  wegens jaarlijkse opkuis. Ik vind het niet erg want ik mag terug door de stad fietsen, dwars door het feestgejoel. Kindjes staan langs de kant en roepen me toe met gebalde vuisten. Ik steek ook mijn handen in de lucht. Pas nu voel ik ook die echte overwinningsroes: we hebben gewonnen, wij allemaal hebben gewonnen.  

Met dank aan gastblogger B. 

Driekleuren-sterkte

Ooit, heel lang geleden zat ik op mijn eerste job. Ik zat er in een open kantoor waar nog vollebak gerookt werd, en collega K met mij een eiland deelde. Collega K die vond het leven nogal zwaar. Dat uitte zich in onnoemelijk veel gezaag en een diepe zucht zo elke 10 minuten. Maar gelukkig was ik jong en fris en ik ergerde me er nauwelijks aan. Misschien was het leven wel echt zwaar als je 33 was, dacht ik toen.
En toen werd K zwanger. U kunt u voorstellen dat de zuchtfrequentie werd opgevoerd maar op een dag leek ze eens echt content. De reden was dat het kindje in haar buik een piemeltje had en ik citeer 'ik ben toch gelukkig daarmee, want het leven van een vrouw is toch veel moeilijker'.
Ik slikte en werkte verder aan het milieubeleidsplan van Zwevezele. Maar nu moet ik zo vaak aan haar denken. Als ik door de supermarkt loop en denk dat haar zoon constant zit te jengelen om wereldbekerchips en wereldbekerchoco en als ik me voorstel hoe haar huis en haar auto vol ligt me driekleuren gadgets of beter driekleurenBROL. En waarschijnlijk heeft ze haar geld voor nieuwe schoenen moeten uitgeven aan panini-stickers.
Nu zit ze daar met haar zoon. Zou ik haar een 'sterkte-kaartje' sturen?