Spanje

Het gebeurt dat Skype en email tekortschieten en een echt fysiek contactje zich opdringt. Begeestering over onderzoek moet je soms in levende lijve zien. En zo ga ik een paar keer per jaar op worktrip. Dat klinkt vooraf altijd veel leuker dan dat het echt is. Het is vooral veel gedoe en geregel, want als je pakweg in Warshau zit kun je je kinders niet van school halen en moet iemand anders dat doen. Kleren klaarleggen is een aanradertje, want het blijft blijkbaar een talent waar mannen minder mee gezegend zijn, kinderkleren combineren.

En éénmaal daar is de fun vaak ook ver te zoeken, veel vergaderen, luisteren naar Duitsers die Engels spreken met een verschrikkelijk irritant accent, urenlang vergaderen, een kwartier de tijd hebben om te douchen en jezelf dan met je mooiste glimlach aan het diner presenteren. En als het dan even niet over je werk gaat, vraag je maar eens hoe het met de kinderen van die collega gaat, maar eigenlijk interesseren ze jou geen reet, zijn onnozele kinderen.  Op die momenten denk ik vooral aan mijn lief die in de zetel zit en de volgende aflevering van Breaking Bad bekijkt zonder mij. En nachten in een hotel, het zal wel nooit iets voor mij worden. Insomnia is my middle name.

Maar helemaal anders is het nu, want nu zit ik in Spanje. In Spanje hebben ze de cava uitgevonden, in Spanje is er zon, altijd en overal, zelfs na zes uur ’s avonds .  In Spanje drinken ze hun rode wijn koud en geven ze er tapa’s bij. En in Spanje spreken ze hun ss al sissend uit, dat doet alle ergernissen aan gebrekkig Engels volledig verwateren.

Het werk moest gebeuren natuurlijk en het was niet minder lastig. Lesgeven aan universiteitsstudenten vond ik al een uitdaging- ik ga nooit meer lachen met leerkrachten- maar om de uitdaging nog groter te maken had ik beweerd een woordje Spaans te spreken en een deel van de les dus in het Spaans  te doen. Een beetje teveel zelfvertrouwen is me nooit vreemd geweest. Het bleek een grote overschatting.

Maar het werk zit erop, de avondwandeling  langs het strand van Barceloneta ook, de tapa’s zijn tot de laatste kruimel verorberd  en  ik denk verder na hoe ik mijn professioneel netwerk in Spanje kan vergroten.

Binnenkort zijn ze toch oud genoeg om zelf hun kleren te kiezen.

Terug van mijn leven uit een stripverhaal

Ik schreef hier even niet meer, dat kwam omdat ik iets anders moest schrijven... een thesis. Dat combineren, dat ging niet, ik heb maar 2 handen en één hoofd. Ik had nochtans goesting om te schrijven want die thesis dat was soms rechtstreeks blogmateriaal. Maar ik mocht het niet schrijven. What happens in the thesis, stays in the thesis... dat had ik moeten beloven... met een handtekening eronder.
Jammer, want het waren schone verhalen geweest, een beetje om te huilen, maar ook vaak om te lachen. Soms dacht ik dat ik in een Jommekesboek zat de voorbije weken. Want het leven in  mijn thesis dat was het leven zoals dat van Filiberke, en vooral dat van Kwak en Boemel.

Ik heb mijn belofte niet helemaal gehouden, ik heb een beetje verhalen verteld aan mijn vriendinnen, Dat moest om die Kwak en Boemel miserie te kunnen verwerken.

Maar nu is ie dus weg, de thesis.
Het Jommekesboek is uit en ik zit weer in het echte leven. En ik ben blij.

Die ploetermoeders

Ik volgde het van op een afstand vorige week. De catfight tussen de vrouwen: de éne kant die zich goed voelt als ze wat minder werkt en dat dan als norm voorstelt, de ander die trots is op haar carrière en dat ook met de wereld wil delen. Ik dacht 'been there' als ik het éne las en 'done that' bij het lezen van het volgende. Maar ik dacht vooral: ik ben eruit, ik ben geen ploetermoeder meer!!

Het lijkt al zo lang geleden, die avonden dat ik van de trein afstapte en aan een zwaar fiets-hindernissenparcour begon: een oververmoeide peuter oppikken op de crèche en een kleine tiran  op school. Proberen thuis te geraken zonder dat ik, mijn laptop of één van mijn 2 kinders op de grond smakte. Over die hectische momenten tussen 6u en 8u wil ik het niet hebben maar quality time kon je het inderdaad bezwaarlijk noemen. En als ze dan eindelijk in hun bed lagen begon die discussie met het lief. Of hij morgen misschien beschikbaar kon zijn want het was niet omdat ik de koorts van de kleine weigerde te meten dat die er niet was. En ondertussen was er dus dat werk dat wachtte en die collega's die je niet wou laten wachten en de baas die je nog moest overtuigen hoe goed je echt wel was...
Er zijn wat veranderingen gebeurd de laatste jaren: andere school, andere job of twee.
Maar wat er vooral gebeurd is, die kleine loeders zijn gewoon groter geworden.
Het gebeurt dat er hier nog eens een zwemzak moet gevuld worden op het moment dat we eigenlijk al op school moesten zijn, maar het scheelt een pak als uw kinders zelf hun pyjama kunnen uit doen of een boterham smeren. En dan zwijg ik over wat het voor een tijdswinst is, als je geen flessen meer moet vullen met melk  of maxi-cosi's in een auto moet wringen.

En samen met mijn kinders ben ik ook wat gegroeid, gelukkig niet in lengte, maar misschien wel in verstand. Ik ben eindelijk zover dat ik weet dat een schuldgevoel je eigenlijk niet veel oplevert, mijn kinders hebben er ook geen als ze mij zonder reden uit mijn zetel halen. En een carrière, dat woord neem ik liever niet in de mond. Laten we zeggen dat ik een job heb, één die ik graag doe en waarvoor ik betaald word. En ondertussen word ik alsmaar wijzer.

Misschien is dat het advies aan al de ploetermoeders en bumpervaders, hebt gewoon wat geduld, het waait wel over. 

De pretbedervers

Man, ik heb veel vakantie dit jaar. Om niemand de ogen uit te steken zal ik hier niet zeggen hoeveel, maar bon, het is gigantisch veel. In het begin was het wat wennen maar geleidelijk aan kwam het besef dat je massa's leuke dingen kunt doen als je congé hebt. En zeker als je congé hebt en je kinderen op één of ander sportkamp stuurt. Hiphoi. De stapel te lezen boeken en in elkaar te steken naaiprojecten groeit hier elke dag. Net als de lunchdates met mensen die ik al veel te lang niet gezien heb.

Maar toen... waren er die collega's. Die zijn dat gewend, die vakantie, dat zijn kenners. En dus werden tijdens de lunch tips gewisseld over het wassen van gordijnen, het kuisen van kieren in raamkozijnen, het opbergen van winterkleren in speciaal daarvoor voorziene dozen, het jaarlijkse verslepen van kasten om erachter te stofzuigen en nog veel meer.

En ik besefte weer dat ik het nooit zal leren, echt huishoudentje doen.
Maar ondertussen is de pret wel wat bedorven.

En bovendien maak ik mij nu ook zorgen omdat die kieren van mijn ramen dus nog nooit gekuist zijn.
Kan iemand die eens komen aanwijzen. 

Een dikke nul

Er staat een nul op mijn rapport. Hij hoort er niet, het is een onverdiende nul, een foutje-van-de-firma-nul. Een vergissingske van de school, ondertussen heb ik de indruk dat vergissingskes hun handelskenmerk zijn.
Maar de nul blijft staan, nullen kunnen dus blijkbaar niet meer verwijderd worden. Ook geen nullen voor vakken die je niet hebt gevolgd. Ik moet mij er niets van aantrekken, hij staat er wel, maar ook de school zal er geen rekening mee houden. Wat zijn ze vriendelijk zeg, daar op school.

Maar de nul negeren is moeilijker dan het lijkt, want de nul verpest mijn rapport, reken maar eens uit hoe een nul uw totaal score naar beneden trekt. En de nul zal blijven staan, tot ik ben afgestudeerd.
Enfin, had ik het niet gezegd, niemand wist ervan... maar toch.

Stekeblind

In de top 5 van dingen die me zenuwachtig maken horen zeker en vast de bezoekjes met mijn jongste dochter aan de oogarts. Ze ziet niet goed, die jongste dochter. Dat was natuurlijk te verwachten met een vader en een moeder die al evenmin goed zien. Maar die dochter, die ziet telkens nog slechter dan dat iemand zich dat kan voorstellen. Stel u voor, een grote dia met daarop een huis, uzelf ziet het huis vanop 20 meter afstand. Maar mijn dochter niet, neen, die zit heel flink op de oogartsenstoel, doet alsof ze heel hard nadenkt en roept dan met overtuiging: 'EEN KIKKER'.  En zo gaat dat dan een keer of 8.  Bij een overduidelijke poes roept ze 'KERS' en de bloem, daar zag ze een wasknijper in.

U moet zich daar ook een oogarts bij voorstellen, zo een hele strenge oude man, die zoiets nog nooit heeft meegemaakt in zijn dokterskabinet. De eerste keer verdachten we haar van acteer-praktijken. Ook de dokter schreef op zijn blaadje 'aanstelgedrag' en het consult bleek gratis. Want aanstelgedrag van 5-jarige dochters, dat was al erg genoeg voor de ouders, daar moesten ze niet nog eens voor betalen.

Maar ook de tweede keer, dit keer na haar thuis heel hard te hebben ingepeperd hoe belangrijk het was om het huis te zien, bleek de vogel in haar ogen een dinosaurus.

Zowel de oogarts als ik, zagen hoe hard het kind haar best deed, 'aanstelgedrag' werd doorstreept op het formulier en in de plaats werden 3 vraagtekens gezet.

Maar de oogarts wou niet opgeven, ik kreeg druppels mee naar huis... om haar oogspieren te verlammen. Drie maal per dag in elk oog een druppeltje.  Dan pas zou hij die oogbollekes van mijn kind eens goed kunnen onderzoeken. Ja, ze zou niet meer zien tegen zaterdag, maar bon, we wilden op lange termijn het beste voor ons kind. 

Ik besloot heel hard om daar niet te hard over na te denken en vooral die oogdruppels en mogelijke nevenwerkingen niet te googelen.

En gisteren was het dus zover, het kind zag niet meer maar kon wel goed onderzocht worden.

De vraagtekens blijven voorlopig vraagtekens. Misschien is het iets psychologisch, probeerde de geleerde man nog op het einde van zijn onderzoek.

Iets psychologisch dus, bij een 5-jarig kind, dat haar verhindert te zien. Zou ze kampen met een laag zelfbeeld misschien?

Nog een beetje

Het  moment is weer daar,  helaas te vroeg.
Het moment waarop ik echt geen zin meer heb om nog langer leerstof in mijn hoofd te pompen. Het moment dat ik (bijna) besef hoe ridicuul het is om in de fleur van je leven blokken te verkiezen boven aperitieven.  Het moment waarop ik op dat punt beland dat ik nog liever naar spinazie-etende  peuters kijk op Facebook dan over koolhydraten te lezen. De moment waarop ik bijna in de verleiding kom om naar FC De Kampioenen te kijken, zolang ik maar niet over darmobstructies moet leren. Het is ook het startsein voor een soort van rebellie waardoor ik resoluut weiger het laatste hoofdstuk ook maar te lezen ook al weet ik quasi zeker dat die vent er plezier in zal scheppen om daar vanalles over te vragen. Het is hetzelfde startsein dat me in een zetel laat ploffen met een Leffe. Als ik morgen dan toch niet weet wat een sleeve resectie is, heb ik tenminste nog een Leffe gehad.

Maar het is te vroeg voor het moment, het is niet nog één keer een beetje doorzetten. Neen het is nog 5 keer slapen, of liever 5 keer opstaan alvorens die saaie gruwel gedaan is. Laat die peuters op Facebook maar komen, ik like ze allemaal de komende week.

Kiezen is verliezen

Alsof ze het expres doen, krijg ik elk jaar rond Sinterklaas ook een beetje belastingsgeld terug. Soms een beetje veel, als we eerst een superdure zonneboiler gekocht hebben. Dan weer een beetje minder als er geen geld was voor dingen als zonneboilers of nieuwe daken.
Een deeltje van de centen gaat altijd braaf naar de spaarrekening om toekomstige saaie dingen als een kadastraal inkomen te betalen. Maar een ander deeltje dat mag direct uitgegeven worden. Aan functionele investeringen... zoals schoenen bijvoorbeeld. Maar dit jaar stonden er een paar andere functionele  dingen op de verlanglijst, zijnde een espressomachine-met-één-knop-die-zichzelf-kuist-en-nooit-kapot-gaat en een nieuwe macbook.
Maar het nieuwe dak en de zonneboiler zijn er al meer dan 2 jaar, het was dus een mager belastingsgeld-jaar. Ik zou moeten kiezen. Ik haat kiezen.
En dus veranderde ik de macbook in een microsoft ultrabook.  Het is even wennen, maar wennen dat gaat snel als je er een lekkere espresso bij kunt drinken.

Nieuwe horizonten

Ik mag dan al bijna 34 jaar op de aardbol rondlopen, er zijn simpele dingen in het leven waar ik tot nu toe af bleef. Uit schrik, uit luiheid of omdat het er niet van kwam. De belbus nemen bijvoorbeeld. Nog nooit gedaan. Ook al ken ik iemand die er jaren mee heeft rondgereden, het bleef een ding dat ik liever ontweek.
Maar woensdag is het zover, dan probeer ik het uit.
Dat heb je dan, als je elke dag 100 km met de auto naar je werk moet cruisen. Als je daar dan eens niet verwacht wordt, doen ga je zottekes doen en alternatieven uittesten.
Maar ik zeg u, ik ben er niet helemaal gerust in, misschien ben ik een beetje getraumatiseerd door de nmbs maar toch.
Als er iemand tips heeft, ze zijn welkom. Ik zou heel graag op mijn bestemming aankomen. 

Tussentijdse evaluatie

Na twee weken en 600 km op en af rijden is het tijd voor een eerste evaluatie.

Het moment is gekomen waarop ik afscheid nam van Studio Brussel. Siska in de ochtend  mocht me soms vergezellen maar Sam om half zes op een autostrade met teveel auto's, daar zouden alleen maar meer ongevallen van komen. Om maar te zwijgen van Gunther D, maar die had ik al langer uit de auto gebannen.
Jammer dat ik nu pas de schoonheid van Klara ontdek, mijn leven had er misschien al langer veel rustiger uitgezien.

Verkeersagressie, ik begin er begrip voor te krijgen. Pas op, ikzelf ben nog niet verder gekomen dan het roepen van iets als 'Stomme kalle', zelfs niet eens zo luid. Zelfs mijn 'faars' bleven de laatste twee weken onaangeraakt, maar ik vrees dat het niet zal blijven duren.

Het heeft zijn nadelen dat autorijden maar ook een schoon voordeel. Elegant naar het werk gaan, het kan. Kleedjes en fragiele nylons, hakken van 8 cm, allemaal geen probleem. De praktische maar oerlelijke rugzak gaat volgende week  naar de kringloopwinkel en misschien is het zelfs niet nodig te investeren in een mottige muts.

De eerste dag

En dan zijn ze gepasseerd, die 6 weken opzeg en komt eindelijk de dag waarnaar je uitgekeken hebt. Maar nog voor je opstaat weet je ergens dat die nu ook niet zo plezant gaat worden. Want de eerste dag op het nieuw werk, dat is vooral zo breed mogelijk glimlachen. Breed glimlachen als je eerst bij je chef langsgaat om je opdracht te bespreken want hij moet bevestigd worden dat hij de goede keuze heeft gemaakt door jou binnen te halen. Breed glimlachen als je de toer van het gebouw doet en aan Patricia, Frederik, Luc, Sofie en huppeldepup wordt voorgesteld. En af en toe iets gevat zeggen, humor is belangrijk niet waar. En enthousiast zijn natuurlijk. 'Of je er goesting in hebt? ' 'Het zal wel zijn!'
En dan is het lunchpauze en je glimlach wordt nog breder. Zal iemand je vragen om mee te gaan naar de kantine of blijf je alleen achter op je bureau? Zal er sowieso iemand tegen je praten of zal je terecht komen tussen twee kliekskes en niet goed weten  bij welke je ooit gaat behoren. Of erger bestaat er iets als hiërarchische plaatsen in de kantine en ga je op de stoel van Serge zitten?
 En ondertussen, breed glimlachen natuurlijk.
En natuurlijk ook... inwerken. Verslagen lezen, projectvoorstellen van 90 bladzijden, huisreglementen en blij zijn als die eerste dag voorbij is.

Maar het was anders.... De glimlach kwam vanzelf en het buikgevoel werd bevestigd: dit is hier dik oké. Opeens was het vijf uur en ik had helemaal niet het gevoel dat het mijn eerste dag was. 

Liefdesbrieven

Als er op uw visitekaartje 'coördinator' staat, betekent dat meestal dat je werk bestaat uit problemen oplossen. Problemen die soms onoplosbaar zijn. En onoplosbare problemen oplossen, dat betekent een paar contente mensen en meestal ook altijd ergens ene die niet content is. Er staat ook 'coördinator' op mijn kaartje, maar ik had een beetje genoeg van onoplosbare problemen en niet-contente mensen.
En dus nam ik ontslag, ik tobde daar niet zo lang over, maar deed het gewoon. Moeilijke beslissingen moet je vlug nemen.
En toen zond ik ook een mailtje naar iedereen. Dat het een beetje tijd was voor iets anders.
En de mails die ik terugkreeg deden me heel bijna twijfelen of dat ontslag wel zo een goed idee was. Zelfs de niet tevreden mensen, bleken eigenlijk contenter dan ik dacht.
Ik heb de mailtjes allemaal opgeslagen in een mapje' liefdesbrieven'. Dat zal zeker het eerste mapje zijn dat mijn opvolger zal openen.
Dan kan ie meteen zien hoe 'dynamisch', 'gedreven', 'constructief' en  'diplomatisch' ik wel was. De mails van de niet-contente mensen die heb ik gedelete.

Terugkerende Tonijn

Oké, ik had niet verwacht dat het daar altijd van pastinaak en adukiboontjesburger zou zijn in de kooklabo's van de opleiding dieetleer. Maar die eerste les in september alwaar ik mijn kooktechnieken moest bijschaven was ik toch een beetje geschrokken. Op het menu stond namelijk tonijn.
Nu vind ik tonijn iets dat je niet meer moet eten, hoe lekker dat ook mag zijn. Zelfs al ben je een non-believer met drie SUV's in uw garage, tonijn, je moet daarbij nadenken voor je dat in je mond steekt.

En dus maakte ik na de les heel vriendelijk en sereen de opmerking dat ik dat wel jammer vond.  En de juf die zei heel vriendelijk en sereen dat ze de opmerking zou onthouden, want dat ik misschien wel een punt had.

En toen, zoveel maanden later was het examen. En wat kreeg ik op mijn bord dat ik moest omtoveren in iets lekkers: een tonijn.
En toen deed ik  heel rebels, ik bakte hem zeker een kwartier zodat de sappige tonijn veranderde in een uitgedroogde harde lap en ik overgoot hem met een portie geschifte  béarnaisesaus.

Het zal ze leren, die tonijnminnende mensen.

Over twee weken weet ik of ik volgend jaar nog eens tonijn mag gaan klaarmaken.

Wijn

Ik ben gegroeid in mijn job. Ik  laat me niet meer intimideren door mannetjes in maatpakken. Het is niet omdat ze de economische belangen van de dikke multinationals verdedigen dat ze gelijk hebben. Ik ben ook veel minder nerveus in die blablabla-alfamannetjesvergaderingen als ik door een microfoontje moet klappen en eerst uitgebreid 'monsieur le president’ moet bedanken om mijn zeg te mogen doen. So what, ik heb meestal toch gelijk. 

Maar af en toe gebeurt het toch nog, dat ik denk ik.wil.hier.weg. NU!

Zoals deze middag op die wijnbeurs. Het is te zeggen de beurs met de beste wijnen, want het waren biowijnen!

Ik weet weinig van wijn. Als ik met mijn ogen open wijn drink, ken ik het verschil tussen rood en wit en ik weet dat de wijn bij de grootvader van mijn lief veel lekkerder is dan die wijn die ik op tafel zet.

Maar toch moest ik op de beurs zijn, omdat ik veel weet van bio, maar dus niets van wijn. 

Het begon al aan de vestiaire, waar ik mijn jas niet zelf mocht uitdoen, maar uitgekleed werd. En toen stond ik daar tussen sommeliers uit toprestaurants met een glas in hun hand. Ze dronken, ze trokken rare gezichten en ze spogen in van die metalen kokers die overal stonden. 

En ze zagen het ook aan mij, ze hoorden dat ik niet de juiste dingen zei en ze zagen dat ik niet op de juiste manier dronk. Ik vroeg wat ik vragen moest, ik noteerde wat ik noteren moest en ik rende weg. Maar eerst liet ik me aankleden. En in mijn gedachten hoorde ik ze lachen en met hun wenkbrauwen fronsen. 

En ik plaats bij deze een vacature, wie wil me volgend jaar vergezellen, liefst wel in een sjiek kostuum en niet in je jeansbroek, zoals ik vandaag. 

Personal assistent

Ik wil een personal assistent, zo een privé-secretaresse voor mij alleen. Als ik de Lotto won, maakte ik geen wereldreis, of betaalde ik ons huis af, neen ik plaatste een vacature.
Het idee ontstond toen ik enkele weken geleden mijn gsm kwijtraakte. De gedachte alleen al dat ik dat in orde moest brengen maakte me pisnijdig en toen bleek dat ik dat ook aan een administratieve collega kon vragen. Want die gsm is namelijk vooral een werktool. Eén telefoontje en het was allemaal in orde.
En toen bleek dat ik nog zaken kon vragen. Brieven die op het juiste papier en met de juiste handtekening in de juiste envelop naar het juiste adres moesten gestuurd worden. Dat kon zij veel beter dan ik.
En nu wil ik dat ook voor thuis, zo iemand die zorgt dat je kinders op tijd ingeschreven geraken op sportkampen, tickets bestelt voor het concert is uitverkocht, groene doktersbriefjes op tijd opstuurt, en elke dag 5 keer naar Randstad belt voor een nieuwe kuisvrouw.
Man, wat zou mijn levenskwaliteit daarmee verbeteren.

Driewerf hoera

Driewerf hoera, een fles cava en een beetje stoef voor mezelf.
Ik heb mijn examens overleefd. Het is te zeggen, ik ben geen twintig kilo vermagerd (jammer, zelfs geen 5), ik zie er niet uit als een psychotisch wrak en... ik heb niet opgegeven.

Het was wel niet zo plezant de voorbije weken, laat ons zeggen dat de randvoorwaarden die de combinatie examens en werk moesten mogelijk maken ook niet helemaal vervuld waren. Integendeel zelfs, ze werkten me in feite keihard tegen.
Maar het zit erop, of ik erdoor ben laat ik even in het midden.
Het belangrijkste is dat ik het zie zitten om dat nog eens vijf keer te doen, zo examens.
Eén keer had ik er bijna de brui aan gegeven. Toen ik 's morgens om zeven uur de trein moest nemen en die maar zes in plaats van negen wagons had (lees: ik moest een uur rechtstaan op een koud stuk trein).
Maar toen was er daar het station Brussel Noord, met wifi en.... Zalando.

Een paar cowboybotten kan veel ellende doen vergeten.

Voornemens

Ik moest weer eens naar Duitsland, en toen opeens kon ik de dag zelf toch niet vertrekken.
Dat was jammer van het geld natuurlijk maar aangezien mijn retourticketje pas voor de volgende dag was, kon ik dat misschien terugvorderen.

Maar ik zag het niet zitten, dat zou vast en zeker enorm veel gedoe zijn voor niets.
En bovendien wist ik niet hoe dat moest. En toen keek ik op mijn ticket en las dat ik gewoon moest bellen.
Ik vind dat telefoonnummer toch nergens, dacht ik, maar toen bleek dat het op datzelfde ticket stond.
Ze gaan me daar een kwartier laten wachten en twintig keer doorverbinden, dacht ik, maar toen bleek ik dat ik enkel op nummertje twee moest drukken en dat ik al iemand aan de lijn had.
Dat mens gaat alleen Frans spreken en ik heb geen zin in Frans, ik ben moe, dacht ik, maar de vriendelijke dame aan de lijn sprak perfect Nederlands.
Ze gaat zeggen 'sorry mevrouw' en dan een stomme uitleg geven, maar ze zei, uiteraard, dan krijgt u morgen op uw rekening 150 euro gestort.

Mijn voornemen voor 2013: minder vooroordelen over de NMBS, en meteen ook die andere ambetanterik, Telenet.

Bloknostalgie

Het is hier één al nostalgie in mijn hoofd.  Het lijkt er zelfs een beetje op dat ik examens leuk vond vroeger.

En ik ondervond dat sommige dingen nog altijd waar zijn:
- als je blokt tot een gat in de nacht, dan droom je over je cursus, en echt bevorderlijk voor de slaap is dat niet.
- als ik blok zit ik nog steeds constant door mijn haar te wrijven en er knopen in te maken, erg bevorderlijk voor mijn coupe is dat niet.
- als ik blok heb ik constant het gevoel dat het gelegitimeerd is om sloten koffie te drinken en ontzettend veel vuiligheid in mijn mond te steken, en erg bevorderlijk voor de gezondheid is dat niet.

Nu maar hopen dat het ook nog steeds waar is dat ondergetekende een kilo of vier afvalt gedurende een examenperiode. Had ik die jeans van toen ik 20 was maar niet weggesmeten.

De student

Voor degenen die misschien ook zin hebben om nog eens opnieuw te beginnen en zich nog eens aan een hogeschool willen inschrijven voor iets compleet anders, geef ik met graagte een update van mijn wel en wee.

• Niet te onderschatten zijn die zaterdagen, de ganse week om zeven uur uit uw bed moeten om op tijd op uw werk te zijn en de zaterdag uw dubbelhard moeten haasten omdat je om 8h30 verwacht wordt, is lastig... en het wordt elke zaterdag lastiger. Maar bon, van zodra je aan de helft zit kun je beginnen aftellen, dat werkt al eens motiverend. 

• Docenten, die bestaan ook in alle variaties, er zit al eens een rare vogel tussen en er zit al eens een irritant iemand tussen. Maar bon, niet aan ergeren is de beste remedie. Maar onderschat ze dus zeker niet, ze kunnen serieus op uw zenuwen werken.

• Nog iets wat op uw zenuwen kan werken zijn de 'werkjes', vraag u vooral niet af of ze allemaal een meerwaarde hebben. Dat helpt niet. Je kunt er maar beter een spelletje van maken. Dat werkt ook al eens motiverend.

• Dat blokken, dat valt nogal mee, alvast zo percipieer ik de situatie een week of vier voor mijn eerste examen. Wat je vooral niet mag doen is je afvragen wat je zou doen als je niet moest blokken. Eigenlijk blijkt een mens over gigantisch veel tijd te beschikken, zo na zijn werkuren. Je kunt dat blokken een beetje vergelijken met kinders kopen. Eens je die hebt, vraag je je af wat je vroeger met die zeeën van tijd deed die je nu aan die monsters hangt.

Hoe dat gaat, zo een examen invullen, dat vertel ik u later, zo eind januari. Ik kijk al uit naar die eerste pint na het examen, volgens mij waren dat de beste van mijn leven... of zou dat leeftijdsgebonden zijn? 

Volwassenenonderwijs

Ik zou niet graag in haar schoenen staan, in de schoenen van dat jonge kind dat elke zaterdagochtend lesgeeft aan volwassenen. Ik heb het dus niet over de reguliere student, dat is geen volwassene. 
Ik heb het over 30-plussers en 40-plussers die zelf hun inschrijvingsgeld betaald hebben en niet hun ouders. Volwassenen, die eindelijk dat zinnetje snappen dat 'een diploma halen een investering in de toekomst is'. Volwassenen die dat diploma halen, door te blokken tussen 8 en 11 's avonds als hun gewoon werk gedaan is, de afwas in de machine zit en de kinders in hun bed. U ziet, dat soort volwassenen hebben eigenlijk niet zo veel gemeen met die achttienjarige studenten en dus gedragen ze zich nogal eens 'anders'.  Laat ons zeggen dat ze een klein beetje veeleisender zijn. Dagelijks worden ze immers geconfronteerd met lastige bazen, collega's en klanten die perfectie eisen. En dus verwachten zij dan ook eens perfectie op zaterdagochtend. En ze vergeten dat perfectie niet bestaat.

Geen enkel foutje wordt getolereerd, elke aarzeling van het jonge kind wordt op ogengedraai onthaald, elke teruggekregen taak wordt met argusogen bekeken en er wordt verantwoording geëist voor elk half punt dat afgetrokken wordt.

Ik zal proberen niet meer mee te doen, mijn ogen zullen niet meer draaien en mijn mond blijft dicht. 

Perfectie bestaat niet.