De tanden queen

Als u dacht dat kinders die tanden krijgen, lastig zijn.... dan hebt u het mis. Want over een jaar of zes, vallen die tanden uit en dan pas zijn ze lastig. Niet alle kindertjes natuurlijk, maar drama queens zoals die van mij wel.
Ten eerste is er bloed bij elke tand die de kindermond verlaat, niet veel bloed, een beetje maar, maar bloed is bloed voor een drama queen. Als er bloed is, moet er gegild worden. Zo staat dat in de drama queen-bijbel.

En natuurlijk is dat ook lastig knabbelen. Ik geef dat kind respijt want echt, ik mag er niet aan denken dat elke keer ik in een appel bijt, mijn voortand 90° van richting verandert.

Maar toch is het altijd even zoeken naar mijn zen-ik tijdens een 'ik-wil-niet-meer-eten-want-dat-doet-pijn-crisis', zeker als die samenvallen met een ontbijt op maandagmorgen.

En dus bijt ik op mijn eigen tanden en snijd haar vlees en appels in slikklare stukken. Ik doe mijn ogen dicht als ik haar chips zie verkruimelen in de zetel en ik doe alsof het een feest is om 's morgens havermoutpap klaar te maken.

En ik vraag me af of iedereen sowieso zijn tanden verliest als ie oud is.

Pony's versus tomorrowland

En.... de stress is eraf.  De kinders zijn ingeschreven op sportkamp. Vergis u niet, kinders inschrijven op een sportkamp dat is zoals tickets bestellen voor Tomorrowland. Neen, moeilijker eigenlijk, want Tomorrowland, dat is in een half uur uitverkocht. Sportkampen, daar heb je exact 10 seconden voor. Er zijn nu éénmaal maar 12 pony's, en dus kunnen slechts 12 kindjes op ponykamp. En er is maar één hiphop leraar, en die kan maar 16 kindjes tegelijkertijd leren dansen.

De uitdaging is natuurlijk uw twee kinders inschrijven. Dan moet je moeilijke keuzes maken. Want het kind dat je zijn sportkamp het meest gunt, of het liéfst ziet vertrekken op kamp, dat wordt ingeschreven via de vaste PC, dat andere kind moet het doen met de tragere wifi-verbinding.
En daarom ben ik blij dat er hier geen drie rondlopen, want inschrijven via een smartphone dat zou al helemaal triestig zijn voor die kleine.

Maar het is gelukt, we waren dan ook met twee, dat betekent 4 handen en twee paar ogen.  Terwijl het lief zich op het ponykamp concentreerde kon ik me op de hiphop-week focussen.
We hebben op de juiste seconde op de refreshtoets gedrukt en op de juiste seconde op inschrijven.

Helaas, gaat de jongste zonder vriendinnen hiphoppen. Niet iedereen is zo getraind in 'inschrijven' zoals ik.

Scoutsweekend

Ze is terug. Thuis van het scoutsweekend. En ik, ik ben een beetje opgelucht. Dat oudste kind van mij dat heeft geen grote mond zoals haar moeder en haar zus. Dat kind ging mee op weekend 'omdat, mama, dat misschien wel een goed idee is om nieuwe vriendinnen te maken, want eigenlijk heb ik die niet in de scouts'. Mijn hart zei krak en ik kon alleen maar bewondering op brengen voor zoveel jonge dapperheid.

En dus zette ik mijn kind, dat nog in Sinterklaas gelooft, vrijdag af tussen meisjes waarvan er al een deel borsten heeft. Ik slikte en overtuigde mezelf het ganse weekend dat er nog nooit iemand gestorven was van 2 dagen eenzaamheid. Ik dacht bij mezelf dat 2 nachten op de grond slapen omdat je niet weet hoe je een matje moet opblazen geen ramp was. Ik dacht aan kinderen van 8 in Afrika, die ganse huishoudens runnen.
En nu heb ik ze terug en ze ziet er content uit. De choco was bevroren, de wc was een kot buiten in het donker, de slaapzaal was ijskoud en ze kregen te weinig eten.
Maar van eenzaamheid heb ik niets gehoord.

Die ploetermoeders

Ik volgde het van op een afstand vorige week. De catfight tussen de vrouwen: de éne kant die zich goed voelt als ze wat minder werkt en dat dan als norm voorstelt, de ander die trots is op haar carrière en dat ook met de wereld wil delen. Ik dacht 'been there' als ik het éne las en 'done that' bij het lezen van het volgende. Maar ik dacht vooral: ik ben eruit, ik ben geen ploetermoeder meer!!

Het lijkt al zo lang geleden, die avonden dat ik van de trein afstapte en aan een zwaar fiets-hindernissenparcour begon: een oververmoeide peuter oppikken op de crèche en een kleine tiran  op school. Proberen thuis te geraken zonder dat ik, mijn laptop of één van mijn 2 kinders op de grond smakte. Over die hectische momenten tussen 6u en 8u wil ik het niet hebben maar quality time kon je het inderdaad bezwaarlijk noemen. En als ze dan eindelijk in hun bed lagen begon die discussie met het lief. Of hij morgen misschien beschikbaar kon zijn want het was niet omdat ik de koorts van de kleine weigerde te meten dat die er niet was. En ondertussen was er dus dat werk dat wachtte en die collega's die je niet wou laten wachten en de baas die je nog moest overtuigen hoe goed je echt wel was...
Er zijn wat veranderingen gebeurd de laatste jaren: andere school, andere job of twee.
Maar wat er vooral gebeurd is, die kleine loeders zijn gewoon groter geworden.
Het gebeurt dat er hier nog eens een zwemzak moet gevuld worden op het moment dat we eigenlijk al op school moesten zijn, maar het scheelt een pak als uw kinders zelf hun pyjama kunnen uit doen of een boterham smeren. En dan zwijg ik over wat het voor een tijdswinst is, als je geen flessen meer moet vullen met melk  of maxi-cosi's in een auto moet wringen.

En samen met mijn kinders ben ik ook wat gegroeid, gelukkig niet in lengte, maar misschien wel in verstand. Ik ben eindelijk zover dat ik weet dat een schuldgevoel je eigenlijk niet veel oplevert, mijn kinders hebben er ook geen als ze mij zonder reden uit mijn zetel halen. En een carrière, dat woord neem ik liever niet in de mond. Laten we zeggen dat ik een job heb, één die ik graag doe en waarvoor ik betaald word. En ondertussen word ik alsmaar wijzer.

Misschien is dat het advies aan al de ploetermoeders en bumpervaders, hebt gewoon wat geduld, het waait wel over. 

Ik? Neurotisch? Neen?

En zo geschiedde dat ze alleen naar school gingen, ik zag ze lopen hand in hand en zwaaide eens. 

Dat was vanzelf gegaan. Het was begonnen met alleen naar de bakker stappen. Dat was gemakkelijk, zo een pistolet die op je bord kwam te liggen, zonder dat je daarvoor uit je huis moest komen. En na het bakkeruitstapje liet ik ze alleen buiten spelen, maar bij voorkeur niet aan de achterkant want daar staan de Dallasblokken. Ik weet niet waarom die zo noemen, maar ik heb een vermoeden en de naam zal wel niet vanzelf gekomen zijn, wel buiten, maar niet aan de Dallasblokken dus.

Maar toen zag ik een film. Zo één die zwaar op de maag blijft liggen, zo een film waar na het verhaal witte lettertjes verschijnen die zeggen dat het gebaseerd is op ware feiten en dat de realiteit nog veel erger is, dat er elke dag wel een kind ontvoerd wordt en dat die bijna nooit worden teruggevonden.

Er stond ook dat dat in Mexico City was en in Tijuana, maar bon, dat las ik niet meer. Ik besloot opeens dat mijn kinders nog veel te klein zijn om alleen naar school te stappen, de dutskes. En dat dat eigenlijk wel tof is je kinderen zelf wegbrengen, ook al moet je dan stressen.

Dat neurotische moeders die flippen na het zien van een film misschien gevaarlijker zijn dan potentiële ontvoerders dat negeer ik voorlopig.

Vanaf nu moet ik misschien gewoon naar Disneyfilms kijken.
Alhoewel, bambi zijn ma wordt ook doodgeschoten midden op straat, toch? 

Foute moeder, ik

Ik heb wel wat fouten als moeder, maar ik aanvaard ze en leer er mee leven. Het ambetante aan de zaak is dat naarmate je kinderen groeien er meer en meer bijkomen.
Soms kleine, maar soms ook gênante.
Zo een gênante, daar maakte ik kennis mee, vorige week tijdens de jaarlijkse scholenveldloop.

Ik had het eigenlijk zien aankomen nog voor het eerste kind startte. Ik was nerveus, ik voelde datzelfde gedoe in mijn buik als toen ik meer dan 25 jaar geleden zelf aan die startlijn stond. Ik vertelde mijn oudste kind 10 keer dat ze moest doseren en legde ook 10 keer uit wat dat was,'doseren'.
Maar toen, 2 minuten na de start, kwam dat 3de leerjaar uit de bosjes gelopen en bleek mijn kind in de kopgroep te zitten. MIJN.EIGEN.KIND.
En daar liep het fout, want ik zag dat ze eigenlijk niet gedoseerd had, ze liet zich inhalen. En ik begon te schreeuwen, echt heel luid, over hoe goed ze wel liep en dat ze niet mocht opgeven. En toen besloot ik ook die laatste meters mee te lopen, naast de baan, op mijn pumps, met in mijn ene hand een sjakosj en in mijn andere hand 2 kinderjassen.

Ze finishte 8ste en het voelde alsof ik in eigen persoon net 32 kinderen achter me had gelaten.

Ik glunderde, tot ik besefte dat ik meegelopen had, en geschreeuwd.

De lispelende juf

Ik zou er niet mee mogen lachen, ik zou dankbaar moeten zijn. Maar laat ons zeggen dat ik dankbaar ben en dat ik ermee moet lachen. Ik kreeg een telefoontje deze middag, van de zorgcoördinator. Mijn oudste dochter lispelt blijkbaar, ik had dat niet door, ik weet ook niet zo goed wat lispelen is. Maar dus raadde mevrouw de zorgcoördinator logopedie aan. Want, zo zei ze, ze had met mijn dochter gepraat en blijkbaar wil die later in het onderwijs.

Mijn dochter is acht.

Volgens mij willen alle meisjes van 8 juf worden, of dierenarts.

Maar bon, ik ben dankbaar voor de alertheid en ga morgen naar een logopedist bellen. maar ik vraag me nu af of de jongste ook mee zou moeten. Die wil namelijk prinses worden. 

Déjà vu

Een kind naar het eerste leerjaar sturen, dat is een beetje zoals er één op de wereld zetten. Van zodra je bevallen bent, word je overspoeld door advies. Het kind moet drinken, 6 keer per dag, en het moet bijkomen, genoeg natuurlijk. En het mag geen tutje en het moet zus liggen als het drinkt en zo als het boert. En het moet genoeg slapen maar niet te veel en niet in je bed maar ook niet in een andere kamer. En dan mag het pattaten eten, maar niet te vroeg en niet te laat, en groenten, liefst verse, en niet ze te veel koken, en opletten met gluten. En kom er genoeg mee buiten want het heeft vitaminen nodig en pak het genoeg vast, zie dat het veilig gehecht is.

Gelukkig ben ik gezegend met een grote dosis luiheid, te lui om die boekskes te lezen en zeker om te doen wat er in stond en ik had natuurlijk een goed lief, nuchter en beheerst. Want met zelfvertrouwen alleen had ik het niet de baas gekund, dat goedbedoelde advies.

En dan komt dat kind in het eerste leerjaar en moet het leren lezen. Lezen is moeilijk, dus moet je ermee bezig zijn, zeker 5 minuten per dag, maar het moet ook rekenen en dat is ook moeilijk. Maar helpen met rekenen moet je volgens het boekje doen, anders loopt het fout. En je moet boekjes voorlezen, veel, dan worden ze slim, en ga maar naar de bib met je kind zodat het de boekjes ziet en voelt. En misschien introduceer je best een vertelmoment voor het slapengaan, want kinderen verwerken veel op een dag en dat moet eruit. En het moet leren werken op een computer, maar niet te veel, het moet ook buiten komen. En sporten is belangrijk, maar niet te veel, want de prestatiedruk voor kinderen kan fataal zijn. En het moet natuurlijk leren zwemmen,  maar liefst met een erkende zwemleraar.

Gelukkig ben ik nog even lui als 6 jaar geleden en is dat lief ook nog steeds dezelfde. 

Leven als een filmster

Mijn jongste dochter is nogal een dramaqueen. Het is niet dat ze zich gillend op supermarktvloeren stort, neen, die fase zijn we voorbij. Het is dat ze soms het idee heeft dat haar leven één groot toneelstuk is, waar zij de hoofdrol in speelt. En in die rol houdt ze wel van wat overacting.
Zij wordt niet wakker en roept: 'Mama, mag ik opstaan' zoals haar zus. Neen zij roept: 'Kukelukuuu, tijd om op te staan'. Zij zegt niet gewoon:  'Dit lust ik niet' als ze een portie groenten voorgeschoteld krijgt. Neen, zij rolt met haar ogen, slaat haar handen in de lucht en roept: 'Moet ik dit echt echt echt  opeten?'.  Zij gaat ook niet gewoon naar school. Neen ze huppelt als een paard en roept:  'juuj juuj Sabrina'.
Soms is het grappig haar toneeltjes, vooral voor buitenstaanders. Maar soms is het ook een beetje vermoeiend.

Naar het schijnt moeten we haar naar de dictieles sturen, althans dat raadden ze ons links en rechts aan. Maar nu heb ik een beetje schrik. Zal het gewoon niet nog erger worden?

Straks denkt ze nog dat haar leven één grote musical is. Dat lijkt me nog vermoeiender.

Chinees

Het had een goestinkje kunnen zijn van een zwangere vrouw, maar dat was het niet, het was er één van mij.  Ik wou naar de chinees, niet omdat ik chinees lekker vind. Neen, een mens weet dat er ook ander oosters eten bestaat, genre Thai. Eens die dat weet, eet die geen chinees meer, tenzij ie een kater heeft natuurlijk. 

Ik had zin in wat old school nineties gevoel. Het was dus niet gelijk welke chinees. Het moest er één zijn, langs een drukke steenweg, met buffet en minstens 30 chinese vrouwtjes die je tegelijk willen bedienen. Het moest er zo één zijn waar families op zondagavond met het ganse gezin heen gaan, in korte broek en sandalen als het even kan. En uiteraard moest de serveerster vragen: 'Watel, plat of bluis'.

We kozen er eentje uit en alles klopte, inclusief de sjiekenbak aan het onthaal. Ik beleefde de nineties en mijn verlangen was verzadigd, even verzadigd als mijn kinderen.

Leuk hoor, zo onbeperkt naar het buffet crossen om loempia's.....

Tot het een loempia'tje teveel is natuurlijk. 

De laatste keer

Ik heb het al heel mijn leven, soms heb ik er veel last van, andere momenten ben ik me er nauwelijks van bewust. Ik heb last van  het 'oei-het-is-de-laatste-keer-syndroom'. Dan besef ik opeens dat ik iets voor de laatste keer ga beleven en dan word ik droevig, zo droevig dat ik nauwelijks geniet van die bewuste laatste keer.

In feite zouden mensen zoals ik beter geen kinders krijgen, want sinds die er zijn, is het aantal laatste keren 'verdriedubbeld'. Gelukkig zijn er ook laatste keren die je nauwelijks beseft. Geen idee wanneer ik voor het laatst mijn kind een pamper heb aangedaan of zijn eten door de mixer heb gedraaid, al een geluk.

Maar ik ben me er nu wel heel erg bewust van dat ik woensdag voor de laatste keer aan de kleuterschoolpoort zal staan.

Misschien moet ik er gewoon een feest van maken. Zouden kleuterjuffen cava lusten?

' t Is-tijd-voor-vakantie

Naar 't schijnt hebben mijn dochters last van het juni-syndroom, ook wel de  tis-tijd-dat-het-vakantie-is-periode genoemd. Althans dat is wat een paar juffen mij vertelden. Het is immers zo dat de tenen van mijn dochters enorm lang zijn geworden de laatste tijd. Er wordt ook iets sneller op elkaar geklopt in plaats van dat er onschuldig verbaal geweld gebruikt wordt. Elke simpele vraag, zoals 'neem-eens-een-lepel-uit-de-kast' wordt met veel gegesticuleer en gezucht onthaald.

En behalve dit alles, vraag ik me echt af hoeveel een kind per dag over zijn eigen voeten kan struikelen, of met zijn hoofd tegen dezelfde kastdeur kan stoten.

De P van prinses

Ik had als de Paus kunnen gaan, of als Peter pan of zelfs als een Prinses, als het maar met een P begon.. Maar helaas, deze tenues hingen niet in mijn kleerkast. Hoertjeskleren daarentegen wel, mits ik ze juist combineerde. En dus ging ik als prostituee.
Even werd het wat penibel toen mijn kinderen me met gefronste wenkbrauwen aanstaarden, zaterdagavond net voor mijn vertrek. Hoewel mijn botten wel cool waren kon je me bezwaarlijk een sierlijke prinses noemen. In wat was ik dan verkleed? Ik hield het bij een 'prettig gestoord madammeke'.
Maar ik kon op weinig begrip rekenen, een prinses was zeker beter geweest.

De piemelbroek

Zou het niet beter zijn dat kinderen maar kunnen praten van zodra dat ze verstandig genoeg zijn om geen onzin uit te kramen? Dat dacht ik toen ik vrijdagochtend naar mijn werk reed. Nadat ik een uurlang het geween en gezeur van mijn dochter had aanhoord omdat ze de 'piemelbroek' niet aan wou doen. R had immers gezegd dat ze precies een piemel had in de broek, de onnozelaar. En dus deed ze er alles aan om die broek niet te moeten aandoen, en deed ik er alles aan om de consequente moeder te zijn. Uiteindelijk zond ik het kind krijsend naar school, zonder ontbijt, want daar was geen tijd meer voor.

Voor u me ervan verdenkt hippiekleren te kopen voor mijn kinders, het gaat om een gewone HEMA-jeansbroek. 

8 jaar zekerheid

Er zat geen handleiding bij, toen ik haar 8 jaar geleden op de wereld zette. Geen boek met do's en don'ts voor de komende jaren. Ik moest mijn hart maar volgen, en misschien ook een beetje mijn verstand en niet te veel aantrekken van die ongevraagde adviezen uit de boekskes,  dat zeiden ze rondom mij.
Het was dus van trial en error, de voorbije 8 jaar.  Het was tuimelen van de éne zekerheid in de volgende onzekerheid. Zekerheid als ik haar zie stralen na het uitvoeren van een perfecte rad of als ik hoor hoe ze met  de logica van een 8-jarige wereldproblemen wil aanpakken. Zekerheid als ik haar helemaal zie opgaan in Pluk en zijn Petteflet. Maar evenveel onzekerheden. Onzekerheden die niet weggewerkt worden met een paar stiletto's  en een goed voorbereidde powerpoint, laat staan dat ik ze kan doen verdwijnen met een glas witte wijn. Er is dat plaatsje in mijn hart dat ijskoud wordt als ik haar vol heimwee hoor vertellen over die oude school. Koude rillingen die over me lopen zoals toen ik haar buikpijn vorige week niet wegkreeg met Junifen. Rillingen die me ook al overvallen bij de gedachte dat ze nog verdriet zal hebben, want leven zonder verdriet, dat gaat niet.

Maar de onzekerheden wegen niet op tegen deze éne zekerheid: she makes my day, elke dag opnieuw.
Speciaal voor mijn meisje...

Stekeblind

In de top 5 van dingen die me zenuwachtig maken horen zeker en vast de bezoekjes met mijn jongste dochter aan de oogarts. Ze ziet niet goed, die jongste dochter. Dat was natuurlijk te verwachten met een vader en een moeder die al evenmin goed zien. Maar die dochter, die ziet telkens nog slechter dan dat iemand zich dat kan voorstellen. Stel u voor, een grote dia met daarop een huis, uzelf ziet het huis vanop 20 meter afstand. Maar mijn dochter niet, neen, die zit heel flink op de oogartsenstoel, doet alsof ze heel hard nadenkt en roept dan met overtuiging: 'EEN KIKKER'.  En zo gaat dat dan een keer of 8.  Bij een overduidelijke poes roept ze 'KERS' en de bloem, daar zag ze een wasknijper in.

U moet zich daar ook een oogarts bij voorstellen, zo een hele strenge oude man, die zoiets nog nooit heeft meegemaakt in zijn dokterskabinet. De eerste keer verdachten we haar van acteer-praktijken. Ook de dokter schreef op zijn blaadje 'aanstelgedrag' en het consult bleek gratis. Want aanstelgedrag van 5-jarige dochters, dat was al erg genoeg voor de ouders, daar moesten ze niet nog eens voor betalen.

Maar ook de tweede keer, dit keer na haar thuis heel hard te hebben ingepeperd hoe belangrijk het was om het huis te zien, bleek de vogel in haar ogen een dinosaurus.

Zowel de oogarts als ik, zagen hoe hard het kind haar best deed, 'aanstelgedrag' werd doorstreept op het formulier en in de plaats werden 3 vraagtekens gezet.

Maar de oogarts wou niet opgeven, ik kreeg druppels mee naar huis... om haar oogspieren te verlammen. Drie maal per dag in elk oog een druppeltje.  Dan pas zou hij die oogbollekes van mijn kind eens goed kunnen onderzoeken. Ja, ze zou niet meer zien tegen zaterdag, maar bon, we wilden op lange termijn het beste voor ons kind. 

Ik besloot heel hard om daar niet te hard over na te denken en vooral die oogdruppels en mogelijke nevenwerkingen niet te googelen.

En gisteren was het dus zover, het kind zag niet meer maar kon wel goed onderzocht worden.

De vraagtekens blijven voorlopig vraagtekens. Misschien is het iets psychologisch, probeerde de geleerde man nog op het einde van zijn onderzoek.

Iets psychologisch dus, bij een 5-jarig kind, dat haar verhindert te zien. Zou ze kampen met een laag zelfbeeld misschien?

Te laat

Ik was te laat vertrokken en zou dus logischerwijs ook te laat toekomen. En mijn lief moest weg, ergens heen waar kinderen niet toegelaten zijn. Het was dus stressen, maar de 5 minuten tussen zijn vertrek en mijn aankomst waren perfect overbrugbaar door de kindertjes even voor de tv te zetten. En hen op het hart te drukken dat ze de deur voor niemand mochten opendoen en eigenlijk ook liefst zo weinig mogelijk zouden bewegen. Wat kon er nu gebeuren in 5 minuten.
Maar toen bleek de E17 afgezet, en moesten heel veel auto's en camions een andere weg nemen, een weg die eigenlijk al die auto's niet aankon. En de 5 minuten werden 10 minuten en toen een half uur en uiteindelijk drie kwartier. In 5 minuten kan er niets gebeuren maar in 45 minuten vanalles, echt waar. De kans dat een terrorist een bom op mijn huis zou smijten was opeens veel groter. Net als de kans dat er ondanks de klare hemel opeens een bliksemschicht mijn huis kon doorklieven en het in 5 minuten deed afbranden. Of de kans dat een sadistische moordenaar langs een openstaand raam binnenkwam en mijn twee dochters de keel oversneed. Om nog maar te zwijgen van de kans dat mijn dochter van 5 een hartaanval kreeg.
Ik was er op voorbereid, toen ik onze straat inreed. Het zou vol staan met politie en ambulances, een rood-wit lint zou de toegang tot mijn huis versperren.
Maar het was rustig in mijn straat, en nog rustiger in mijn huis. Twee kindjes die naar de televisie staarden en riepen: 'Ben je daar nu al'...en dat was alles.

Ik heb toch even moeten komen, zoveel emotie op drie kwartier dat verdiende een glas wijn. 

Alsof

Ik heb er mij al zorgen over gemaakt, maar volgens pedagogen in mijn omgeving moet ik dat net niet doen. Mijn kinders die hebben nogal  een overvloed aan fantasie. Computerspelletjes, X-boxen, of de wii, het interesseert hen nauwelijks. Zolang ze maar dagelijks voldoende 'alsof-spelletjes' kunnen doen.
Dat begint dan zo:

Dochter 1: Weet je wat... gaan we alsof doen dat dit hier een zwembad is?
Dochter 2: Ja, en alsof heb jij dan 3 kindjes en ik 2 en ik ben in verwachting.
Dochter 1: Ja, en alsof is er dan hier een restaurant  en alsof hebben we honger en alsof is mijn been gebroken....

En dan zijn ze vertrokken voor een uur of twee. Probleem is echter dat de alsof-spelletjes zich niet beperken tot de binnenhuis-omgeving maar zich ook meer en meer in de publieke ruimte afspelen. Tegenwoordig wordt er niet meer gefietst, neen, zij gaan met hun paard naar de bakker. En halverwege moet er steevast gestopt worden om een alsof-appel te geven aan die alsof-paarden.
Maar het gênantste is de alsof-naamsverandering. Ik heb zo hard mijn best gedaan om hen een coole naam te geven maar neen, vanaf nu heten ze Sabrina en Violet.
En zodus denkt ook gans het wandelend publiek op de dijk van Knokke dat ik mijn kinders Sabrina en Violet heb genoemd.

Ken

Het is zover, ik heb de leeftijd bereikt waarop vroeger alles beter was. Het is niet omdat ik verjaar volgende week dat ik in dit denkpatroon ben gevallen. Het was toen ik die nieuwe Ken van mijn dochter eens goed bekeek dat ik besloot dat het het zover is.
Zie hieronder en oordeel zelf. Het komt niet meer goed met onze jeugd.

In de Wibra

In de Wibra: een kleuterjuf met haar klas:

-   De juf houdt een roze pop omhoog: ‘Kijk, dit is mooi: is dit voor jongens of voor meisjes?’

-   De kleuters: 'Voor meisjes!'

-   Kijk hier dit is ook mooi, is dit een tas voor jongens of voor meisjes?

-   ''Voor jongens’

-    Kleuter: ik wil ook zo’n auto!

-   Juf: dat ga je moeten vragen aan de Sint!

-   ‘Kijk dit is ook een mooi stuk speelgoed, wie vindt het ook leuk?’

-   ...

En zo schuimt de juf de ganse Wibra af en stopt ze bij elk stuk speelgoed om er een ridicule vraag over te stellen en hen de verwachting te geven dat er een stuk speelgoed komt op 6 december.

En ondertussen doet ze een beetje aan genderstereotypering.

Ik heb de juf niet aangesproken want ik probeer in mijn vrije tijd ook niet teveel de pedagoog uit te hangen, maar ik vraag het me al de hele dag af: een excursie naar de Wibra, wat zouden daar de lesdoelstellingen van zijn?

Misschien had ze een verborgen agenda en had ze ook pedaalemmerzakjes nodig.

Ik hoop het.