schoenen en andere kwesties

#wijvenweek: Superwijf

2012-03-18T23:17:00.000+01:00

Nog erger dan de cupcake-bakkende moeders, zijn moeders die cupcakes bakken met kinderen. Erg, in die zin dat ze me onzeker maken, me nog eens met de neus op de feiten drukken dat ik nog lang geen onderscheiding haal op het moederschapsdiploma.

Ik vind dat immers echt niet leuk, met de nadruk op écht niét, bakken met kinderen. Cupcakes bakken op zich vind ik al een gans gedoe, en dan vooral de afwas achteraf. Laat staan dat ik het fijn vind als kinderen het nog eens tien maal zo erg maken. O ja, ik heb dat al geprobeerd maar dan stuit ik telkens op het feit dat cupcakes bakken nu éénmaal geen kinderactiviteit is. Wat kunnen die kinders nu meer doen dan een beker suiker die ik zelf heb afgemeten bij een portie bloem gieten en daar dan wat in roeren? Langer dan twee minuten kan ik ze daar heus niet mee bezighouden. Het deeg in de vormpjes gieten dat lukt nog voor een vijfjarige al moet ik me dan wel tevreden stellen met misvormde gebakjes en een plakvloer. Resultaat was dus bij elke poging, gefrustreerde kinderen en een ambetante en vooral ontgoochelde moeder. Weer die onderscheiding niet gehaald.

Maar vandaag had ik een andere ingeving en besloot ik nog eens de kinderen bij mijn keukenactiviteiten te betrekken. Ik schilde enkele bananen, appelsienen, appels en peren en drie kwartier later had ik een lekkere fruitsla, vrolijke zelfvoldane kinderen en een moeder die zeker een vierde van de Standaard had gelezen.

En al zeg ik het zelf, een moeder met een tijdelijk grote onderscheiding.

Of laten we het eens aan Sonja Kimpen vragen?

Vettige gesuikerde cupcakes versus (lichtbruine) fruitsla: 0-1

#wijvenweek: Dromen

2012-03-15T14:12:00.000+01:00

En of ik er heb, massa's, maar vandaag heb ik er maar één van. Ik droom echt dat ik mijn kinders zie opgroeien tot volwassen mensen en liefst zelfs nog tot bejaarden, en dat ik daarvan geniet.

En ik droom vooral dat mijn kinders niet gaan voor mij en dat ik nooit hun afscheidsviering moet regelen.

En ik droom er ook van dat niemand dat zou moeten doen...

#wijvenweek: Moh kijkt nu. We zitten met een mening.

2012-03-14T11:27:00.001+01:00

Ik heb me ingehouden op vrouwendag, ik besloot voor één daggeen mening te hebben, er waren er al genoeg. Maar de mening zat er wel en hijknaagt al enkele dagen en dus gooi ik hem in het midden van deze wijvenweek weleven op het internet.

Ik snap namelijk het probleem niet, van dat er te weinigvrouwen in topjobs zitten. Moetdat dan? Van wie en waarom? Er werd snerend gedaan over mijn sekse, dat zeliever cupcakes bakken. Ewel, wat is het probleem daarvan eigenlijk, mag eenmens misschien niet doen wat hij het liefste doet?

Vrouwen en mannen zijn niet gelijk, de ene hebben borsten ende andere een penis, maar er is nog verschil volgens mij. Kijk maar eens opfacebook, ik zie daar zelden een man leuteren over zijn kinderen met eenverkoudheid en dito foto’s posten.
Vrouwen, die praten niet alleen graag over kinderen, die zijn daarblijkbaar ook graag zoveel mogelijk bij. Neen vrouwen die gaan niet zomaar opreis zonder kinderen en als dat al gebeurt dan is dat met veel gedoe engezucht. Ik ken zelfs vrouwen dieniet eens een pint gaan pakken als het kind de dag ervoor eens hoestte.

Hoe kunnen we dan verwachten dat vrouwen topjobs doen? Datgaat niet, je kunt nu éénmaal je kind niet meepakken naar je topjobbureau, laatstaan dat je ze meepakt op het vliegtuig naar de wekelijkse meeting in NewYork.

En er zijn vrouwen die een topjob doen, maar die doen nietmoeilijk over kindertjes slaapwelzeggen via skype, en die kijken niet op een ponykamp meer of minder inaugustus, uiteraard met overnachting.

En die vrouwen hebben waarschijnlijk ook een afspraak met devader van de kindertjes, net zoals al die andere vrouwen een afspraak hebbenmet hun vent. Alleen is de inhoud van die afspraak een beetje anders. Iemand moet die kindertjes immers naarhet ponykamp brengen.

Ik vind dat dus allemaal wat overbodig dattopjobvrouwen-gedoe. Zoek een juiste vent en doe wat je het leukst vindt, maaralles willen, neen, dat gaat niet.

Ofwel op ponykamp ofwel cupcakes bakken dus….

#wijvenweek: Corrigerend ondergoed

2012-03-13T10:59:00.000+01:00

Leuk die onderwerpen van de wijvenweek. Het thema van vandaag, kleine geheimpjes waar ik niet zo trots op ben. Amaai en of ik die heb. Zoals het geheim dat ik soms eens geld steel uit de spaarpotten van mijn kinderen, niet vaak, heel heel af en toe. Als ik om een brood moet en mijn portefeuille is leeg. Begrijp me goed, dat is ook voor die kinderen dat ik dan geld pik, want ze helemaal inpakken met mutsen en sjaals, ze op de fiets zetten om naar de geldautomaat te rijden, dat vinden ze niet leuk en geloof me dat is nefast voor de goede sfeer ten huize D. Dus wordt er al eens geld gepikt... voor hun eigen bestwil.

En ander geheim... Ik draag corrigerend ondergoed. Ook niet vaak, heel af en toe. Als ik naar een feestje moet en er fantastisch wil uitzien. En dus niet als ik dagelijks naar mijn werk pendel, neen voor mijn collega's doe ik die moeite niet, die mogen zien dat twee kinders kopen nefast is voor de buik. Behalve dan als je Tia Hellebaut heet.

Maar dus af en toe, zo een bomma - slip. Niet die van Trinny en Susannah, die zijn te duur, wel die van de Hunkemöller. Dat vergt wat kennis, de aanschaf van corrigerend ondergoed. Geloof me, ooit maakte ik fouten. Zo kocht ik de smallversie omdat het toch moest spannen anders zou dat geen verschil maken... En tegelijk ook de stringversie, omdat mijn buik wel wat platter mocht maar mijn kont dan weer niet.

Dat was fout, heel fout. Ik bespaar u de details, maar op dat feestje was ik om 2 uur al terug thuis... wegens ademnood.

#wijvenweek: Bad hair

2012-03-12T20:02:00.000+01:00

Het is weer zover, ik zit weer in de bad-hair-tweeweken. Inderdaad hier geen bad-hair-dagen maar twee-weken. Sinds ik kapper F heb leren kennen en hij zich al meerdere keren met zijn prachtig lichaam voor mij gesteld heeft met zijn al even prachtige borstkas op maximaal 3 mm van mijn neus, is de goede-kapsel-dagen-frequentie een beetje veranderd.

Meestal loop ik nu met een kapsel rond waarmee ik best tevreden ben. In tegenstelling tot dagen voor Kwaffeur, voltrekken er zich geen drama's meer als ik onverwacht met mijn eigen kop geconfronteerd word via een blinkende etalageruit. Het budget dat besteed wordt aan potten gel, onzichtbare spelden en weet-ik-veel-nog-welke andere haaraccessoires, is ook serieus gedaald.

Maar we zitten natuurlijk met die bad-hair-tweeweken. Want dan komt plots de nacht dat één haartje een duizendste van een millimeter groeit en daarmee mijn ganse kapsel niet meer in de plooi ligt. Hoe goed F mijn haar ook knipt, die nacht komt er, hoe dan ook. Dat is nu eenmaal eigen aan haar, dat het groeit. En vanaf dat moment is het dus gedaan met het goede kapsel. Het precieze moment is moeilijk te voorspellen maar uit ervaring weet ik dat een goede kapselcyclus net iets langer duurt dan die andere cyclus waar vrouwen rekening mee moeten houden.

En deze morgen was voor mij weer het startsein van de twee weken waarin spiegels mijn grootste vijand zijn en mijn lief heel hard moet opletten met kapselhumor.

Want kapper F die is gegeerd bij vele vrouwen en hoewel volgens mij een een slecht kapsel even erg is als een gebroken been, een spoeddienst heeft hij nog niet opgericht.

En een andere kapper, neen dank u, daar waag ik me niet meer aan.

Gelukkig heb ik nog een voorraadje wax staan uit dat vorige tijdperk, maar de komende weken blijf ik weer eens braafjes zoveel mogelijk binnen.

Man zkt vr

2012-03-08T20:05:00.000+01:00

'Als het op vrouwendag niet lukt, dan zal het nooit lukken' moet hij gedacht hebben en toen stuurde de onbekende man mij deze sms.

(Geen greintje zever in dit verhaal hé!)

Hey ben peter 35 mag gezien worden 1,92m uit ovl. heb zomaar wat lukraak telefoonnrs ingetikt uit witte gids in de hoop men droomvrouw te vinden! wat ik zk is iemand tss de 25-45j mag mollig volslank zijn uiterlijk en kids geen problm ;) ben je zo iemand laat dan weten en sorry voor het storen groetjes peter

Vraag 1: Is er iemand geïnteresseerd, laat het me weten want ik heb natuurlijk zijn gsm-nummer. En laat u dus vooral niet tegenhouden door uw dik gat, mocht u dat hebben.

Vraag 2: Is er iemand actief in de hulpverlening en zie je het zitten om die vent te helpen, please doe dat en bewijs hem en alle vrouwen die in de witte gids staan een gunst.

Vraag 3: Wat kun je doen om uit de witte gids te geraken?

Ziek

2012-03-06T22:51:00.000+01:00

Eén van de mindere kantjes aan kinderen is dat die soms eenkeer ziek zijn, dat ‘soms’ dat is vrij interpreteerbaar, de ene heeftdaar al eens meer last van dan de andere.

Op zich niets erg aan, daar word je groot van, van ziek zijn,maar het probleem is dat je dat vaak niet hebt ingepland. Niet zelden overvaltdat je in een overvolle week waar je je sowieso van afvraagthoe je in hemelsnaam die deadlines haalt.

Dat is altijd even stressen, ja.

Meestal begint dat 's nachts, nadat je een keer bent opgestaanom een lastig kind een lepeltje Junifen te geven. Dan is het vaak moeilijk omterug in slaap te geraken, want daar in je bed overloop je dan de scenario’s: gewoondoen alsof er niets aan de hand is en het kind de volgende ochtend naar schoolsturen, weer eens de grootouders opbellen en een kilometer of 100 rondrijdenwaarvan 20 in een file, of degrootouders vragen zelf 100 km rond te rijden, zelf thuisblijven en hetartikels - schrijven combineren met een spelletje of 20 memory, de discussie aangaanmet je lief of hij niet wil thuisblijven,....

U ziet, mogelijkheden zat, met zieke kinders, maar meestalgeraak ik er ‘s nachts niet uit. Daarvoor dient een nacht nu eenmaal niet.

En dan wordt het ochtend en bekijk je de situatie, datnegeren en jezelf wijs maken dat die hoest nu niet zo erg is, is vaak heel aantrekkelijk. Alsook op zoek gaan naar signalenwaarmee het kind bewijst dat het wel een dag naar school kan: zijnde met smaakeen boterham eten, luid op haar zus roepen, geen koorts hebben.

Maar bon, deze ochtend besloot ik thuis te blijven.Uw kind is uw dierbaarste bezit weetjewel, dat is belangrijker dan deadlineshalen en dossiers afwerken.

Maar mijn deadline vandaag was toch ook een beetjebelangrijk, dus installeerde ik het kind deze ochtend heel teder en lief met eendekentje in de zetel en zette één of andere barbiefilm op. En daarna nog één,en daarna wat Ketnet.

Man, die Ketnet, wat is dat toch een fantastischeuitvinding, om drie uur waren alle deadlines gehaald en moest ik het kindovertuigen om met mij een spelletje memory te spelen. Nog nooit zo goedgewerkt.

En een schuldgevoel, totaal afwezig, denk eens na, wat zoujij het liefste doen als je ‘een beetje’ ziek was en echt geen bal verplichtingen had.

Daar droom ikvan eigenlijk.

Vlees van bij ons

2012-03-05T21:03:00.002+01:00

Degoutant, dat was wat ik dacht toen ik enkele dagen geleden de promovleesspot hoorde op de radio. Ja, natuurlijk, de vleessector kon niet achter blijven in de dagen-zonder-vlees-trend. Stel je maar eens voor dat een paar mensen niet meer elke dag 200 gram vlees zouden verorberen, vreselijk voor de economie, niet waar.
En dus maakten ze een radiospot over 'vlees van bij ons' dat zo gezond en vooral mager is, en zo weinig vet bevat.

Ik ben niet boos en gedegouteerd omdat ik tegen vlees ben. Maar neen, mijn vegetarische periode was geen lang leven beschoren, zo af en toe ligt er een lap koebeest op mijn bord. Ik ben vooral boos dat ze een paar cruciale zaken vergaten te vermelden in de spot, radiotijd kost geld natuurlijk.
Zo zegden ze niet dat het o zo magere vlees van het Belgische Witblauw- ras eigenlijk afkomstig is van gemuteerde dieren. Koeien die eigenlijk een foutje waren, een genetisch defect maar door de mens verder gefokt omdat er veel meer biefstuk, en veel minder vet hangt aan zo'n beest. Dat die koeien door die buitensporige spiermassa's niet meer in staat zijn om natuurlijk te bevallen en dus telkens een keizersnede moeten ondergaan, tjah dat is jammer. En dat de organen van de dieren eigenlijk veel te klein zijn (de biefstukken hebben plaats nodig) waardoor de beesten constant afzien.
Tjah, dat is dan twee maal jammer.
Maar we zijn toch blij dat de biefstuk van meneer minder vet bevat dan de cesarsalade van mevrouw.

PassiPassé

2012-03-04T21:25:00.001+01:00

Sint-Niklaas heeft een nieuwe winkel. Daar ben ik blij meegezien ik nog steeds werk aan het maken ben van een echte integratie in hetWaasland. Coole winkels kunnen me daar alleen maar bij helpen.

Het is een winkel met alleen maar mooie dingen, dingen die jeinspireren en goesting doen krijgen.

Je kunt de winkel het best beschrijven als een webwinkelmaar dan in het echt, en dat heeft niets dan voordelen. Hoeveel keer heb ik aleens op een zondagmiddag in mijn computer willen kruipen om wat tijd door te brengentussen mooie spulletjes? En nu kan dat dus echt.

De webwinkel in het echt is eigenlijk ook letterlijk tenemen want ze is ontstaan doordat verschillende eigenaars van online shops dehanden in elkaar sloegen en gezamenlijk aan dit project begonnen. Passi passélevert de leuke vintage meubelen, maar ook de leuke keukenspullen en last butnot least de tweedehands kleren en SCHOENEN!! Milky-Way legt er zijntweedehands kinderspullen, en tweedehands is hier iets helemaal anders dan detweedehandse kleren uit de kringloopwinkel, al trek ik daar heus ook mijn neusniet voor op. En er liggen ook nieuwe collecties kinderkleren, allemaal handmadeen uit biokatoen, van Milky - Way en van de derde partner in crime Boguz.

Allemaal spullen dus waarvoor ik mij graag een keertje verplaatsop een zaterdagmiddag. Of op een zondagmiddag of op een vrijdagavond. Want dewinkel heeft zich niet voor niets ‘conceptwinkel’ laten dopen. Je kunt er ook echt gewoon wat rondlopenen een koffietje drinken nadat je je kinders gedropt hebt in de kinderhoek.

Na ieder kamertje blijkt er immers nog een ander kamertje tekomen waar nog wat leukere spullen te vinden zijn, oorbellen, knielappen, sjaaltjes,name it en je vindt het wel in een hoekje.

Vind ik leukdus!

Wendy Bosmans

2012-02-29T21:29:00.000+01:00

Over dat moederschap had ik toch nog niet alles gezegd, want er zijn misschien wel momenten waar ik toch niet zo helemaal naar uitkijk. En net omdat ik soms met mijn handen in het haar zit kreeg ik van een vriendin een opvoedingsboekje kado.

Oké, het is geschreven in het jaar 1964, maar een 6-jarige toen zal wel niet zoveel verschillen van een zesjarige nu. En wat een geluk dat ik dit kreeg, want wat las ik deze avond:

'Kleefpleisters helpen niet tegen flaporen. Als het nodig is moet u het kind bijtijds laten opereren.'

Oef, net op tijd want ik ik was net van plan haar oren vast te plakken met duct tape.

En ik haalde er nog een andere wijsheid uit.

'Zonder zakgeld groeien wereldvreemde dromers of wereldverbeteraars op, dichters of anarchisten, muurbloempjes, asociale figuren of genieën'

Vanaf nu dus elke week 100 euro zakgeld, want stel je maar eens voor dat mijn kind dichter zou worden of genie. Ik moet er niet aan denken.

Die vriendin die heeft nog zo van die boekjes. Voor elke leeftijd wat tips:

4 jaar:

'Het uiteenvallen van gezinnen wordt niet veroorzaakt door de televisie, zoals zo dikwijls wordt beweerd. Per slot van rekening speelt het toestel niet uit eigen beweging.'

7 jaar:

'Verlanglijstje voor vader: dat u niet alleen beweert de sterkste van het gezin te zijn, maar dat u dat ook werkelijk bent - zoals u de fouten en zwakheden van de andere gezinsleden zo goed mogelijk verdraagt en steeds rechtvaardig blijft wanneer u moet straffen.'

8 jaar:

'Snoeplust kan betekenen dat het kind op die manier een tekort aan moederliefde probeert in te halen.'

10 jaar:

'Vrienden en vriendinnen: het kunnen er teveel zijn,...; dat zou dan kunnen wijzen op oppervlakkigheid, op te geringe diepte in vriendschapsbeleving, op onverschilligheid, ja zelfs innerlijke kilheid. En te weinig vrienden? Dat komt vooral voor bij angstige haasjes, eenzelvige uiltjes of bij treurende bambi's die in hun medemensen teleurgesteld zijn.'

11 jaar:

'Op school schieten jongens met kogeltjes van vloeipapier, dat zij eerst met speeksel hebben natgemaakt; zij gebruiken hun lineaal om er stukjes stuf mee door het klaslokaal te zwiepen; zij brengen muizen en kikvorsen en zoemende honingbijen mee, die zij tot schrik van de onderwijzer in hun kastje stoppen. En daarover lachen zij zich een ongeluk.'

12 jaar:

'De 12 jarige verzamelt postzegels: van de Benelux of Europa of 'overzee' of met slechts 1 onderwerp, zoals bloemen of sportfiguren of auto's of ontdekkers. Wie het nu al tot een bepaald gebied weet te beperken kan het ver brengen met zijn verzameling.'

Wie wat Wendy Bosmans' tips avant la lettre wil, sturen we graag een boekje op. We hebben nog 1, 4 ,5, 7, 8, 10, 11,12 en 13 jaar in de aanbieding. Vertel ons even welke leeftijd je wil en we helpen je uit de nood.

Trend

2012-02-28T22:40:00.000+01:00

William Eggleston - freezer

Echte bloggers dat zijn zo een beetje trendwatchers, die zien iets nieuws en vijf minuten later staat het op 't internet. Ik ben dus geen echte, een trendwatcher kun je mij bezwaarlijk noemen. En al een chance dat er iets als een radio bestaat want als ik drie keer in een week een gazet lees is het veel. Gisteren had ik om 11 uur eindelijk door dat Mathias en co geen prijsje hadden gewonnen, daar in Amerika.

En eigenlijk ben ik gewoon niet mans genoeg om een trendwatcher te zijn, want trendwatchers die moeten ook dingen uitproberen. Dat zijn dus durvers.

Dit bijvoorbeeld, dat durf ik niet, alhoewel ik eigenlijk wel graag zou weten hoe dat smaakt.

Eten dat zichzelf verwarmt, geen microgolf of oven nodig, gewoon een beetje geduld. Maar ik heb er schrik van. Wil iemand dat een keer proberen en mij laten weten of het lekker en vooral veilig was?

Let op, het is zelfs bijna gezond, er zitten geen 'kunstmatige smaak- en kleurstoffen' in.

Het lijkt mij ideaal voor iemand die aan het verbouwen is en zelfs even geen prisekes meer heeft om zijn magnetronstekker in te steken. Je kunt zeker een paar weken weg zonder hetzelfde te moeten eten.

Ik geef zelfs een prijs weg aan de durver, iets om te eten, maar dan wil ik wel bewijzen hé.

Kindergeluk

2012-02-27T08:40:00.001+01:00

Het feestweekend zit erop. Feest omdat mijn dochter er zes geworden is, stel je voor.

Soms lees en hoor ik dingen en denk ik: 'Oei'. Zoals al die keren dat ik lees over koppels die beslissen klaar te zijn voor het ouderschap. Dat heb ik niet, dat gevoel van klaar zijn, nooit gehad. Het bedje stond klaar en na negen maand in de buik was mijn dochter klaar om op de wereld te komen en daar stopt het.

Of die keren dat ik lees 'dat een kind hun leven compleet maakt'. Ik heb er geen idee van wat dat is een compleet leven en ik betwijfel ten zeerste of het mijne compleet is of ooit zal zijn. Het lijkt me ook wat saai, eigenlijk.

En al die kinders die het ultieme geluk zijn. Ook dat doet me vaak twijfelen aan mijn moederschapscapaciteiten. Ja, ik ben gelukkig. En mijn kinders maken me gelukkig maar daarvoor was ik ook best gelukkig en ik geloof dat ik ook zonder hen best gelukkig zou zijn.

Plezant is het wel, al zes jaar lang. Alle keren dat ze me doen lachen en beseffen dat al de rest de boom in kan, ook het werk en de megabelangrijke klotedossiers. Maar ook alle keren dat ze me doen wenen. Soms kan ik blèten van contentement, gewoon door hen met nat haar en in frisse pyjamaatjes in een zetel te zien zitten.

Maar wat ik vooral heb, al zes jaar lang, is goesting. Goesting om bij hen te zijn.

En ik kijk gewoon uit, naar elk moment, elk verhaal, elk gesprek met hen dat nog gaat komen.

Carnaval

2012-02-24T10:41:00.000+01:00

Er zijn zo van die dingen die ik voor geen geld ooit zou willen doen. Ook niet voor een miljoen, denk ik er vaak bij. Maar bon, ik kan me voorstellen dat ik toch eens ga nadenken als er een miljoen voor mijn neus ligt.

Maar één van die dingen is dus in een plaatselijke carnavalstoet lopen.

Mijn kinders kennen dat intussen een carnavalstoet. Al zijn ze vooral geïnteresseerd in die vieze snoepen die vooraf worden gegooid en die dan een jaar in de kast liggen weg te kwijnen tot ik ze in de vuilbak kieper.

En dus was er geen ontkomen aan en stond ik vorige zondag met verkleumde voeten naar een lokale carnavalstoet te kijken.

En opnieuw verbaasde ik me erover dat er zoveel mensen zijn die dat leuk vinden, je verkleden in een tomaat, in een hond of in een kookpot en dan wat onnozele danspasjes uitvoeren.

Danspasjes die nota bene ingestudeerd zijn. Waar doen ze dat dan, vraag ik me af, dat instuderen. Hebben die een clublokaal of zo? En zijn ze daar dan echt een jaar mee bezig? Is er dan eerst een brainstormvergadering waar iedereen aanwezig is en wordt er dan gestemd: 'Gaan we voor de tomaat of voor de komkommer?'. En is er dan een choreograaf die de danspasjes uitdenkt?

En niemand van die verklede groenten leek zich te generen, maar neen, carapils in de éne hand, sigaret in de mond en maar rondhuppelen.

Ik brand nu al een kaarsje dat mijn dochters over zoveel jaar een andere hobby kiezen.

Ikea- etiquette

2012-02-22T23:30:00.001+01:00

Al eens naar de Ikea geweest in een schoolvakantie?

Moet je eens doen, wel niet omdat je gauw een kastje wil kopen, eerder omdat je houdt van sociologische experimenten. Want in de schoolvakanties dan komt men van heinde en ver naar de Ikea van Gent. Vanuit Oostrozebeke komen Francine en Jean-Marie afgezakt met hun kleinkinders. Je kunt ze geen ongelijk geven, de Ikea dat is de ideale gezinsuitstap.

Je kunt de stress zo van hun gezichten aflezen, stress omdat dat toch wel raar is zo met van die potloodjes en dan zelf je kast gaan halen. Stress die waarschijnlijk al begonnen is deze morgen met het instellen van de GPS en pas zal eindigen over een week of twee als die kast in elkaar zit.

Maar in het restaurant daar beleven sociologen volgens mij hun hoogtepunt. Want eens Francine en Jean-Marie door hebben hoe dat gaat zo eerst betalen voor je leeg glas en het daarna pas vullen. Dan komt de ware aard van het beestje naar boven.

Die ware aard die altijd opduikt als er iets gratis of quasi gratis (zoals het eten van de Ikea) weggeven wordt aan een grote menigte.

Bij de Ikea-bezoeker wordt dan de grote trukendoos geopend. Cola drinken uit koffiekopjes, want voor een koffiekopje betaal je toch wel 25 cent minder. Vijfkoppige gezinnen die plots besluiten dat ze uit één beker gaan drinken. Of kopjes die worden weggemoffeld in sjakosjen omdat ze misschien om vier uur nog eens een koffie zullen drinken.

Maar mijn hoogtepunt was toch de familie naast me die besloot het voltallige Ikea-bestek in hun rugzak te steken onder het motto 'ze hebben er hier toch genoeg'.

En zo hadden mijn dochters en ik weer een boeiende dag vandaag.

Cowboybotten

2012-02-20T20:56:00.003+01:00

Een maat had nieuwe cowboybotten nodig en ik ben daar zot van, van zo'n botten. En die maat denkt dat ik een goeie smaak heb in botten. Dus ik mocht ze mee gaan kopen.

We trokken daarvoor naar Rijsel. Superveel en schone botten in deze winkel. Boots van het Spaanse merk Sendra gevonden die ze speciaal voor het Rijselse winkeltje ontwerpen. We kregen er een sleutelhanger bij, wel een beetje raar. Doen cowboys hun paard op slot en doen die deuren open zonder die in te trappen? Teveel filmpjes gezien als kind, ik weet het. Ik was trouwens altijd de cowboy en mijn broer de indiaan. Ik ben ervan overtuigd dat dat iets wil zeggen, je voorkeur voor één van die twee. Misschien moet iemand dat eens onderzoeken in zijn thesis.

Anyway, als je er dan toch bent, in Rijsel, neem ook eens een kijkje in de oude beurs en in het Palais des Beaux Arts. En voor al uw Fnacgerief, Furet du nord is zeker ook de moeite.

Logeetjes

2012-02-19T20:00:00.001+01:00

Twee leuke logeetjes in de fotokabien van deze maand. Ayko wordt er 6, en kreeg daarom een gepersonaliseerde kroon. Jawel, ik ben ook verslingerd aan de Singer...

In het filmpje warme zusjesliefde, speciaal voor jullie.

Elke maand nemen we een foto in de fotocabine.
Neem ook eens een kijkje op de andere deelnemende blogs.

Gemixt

2012-02-16T18:38:00.002+01:00

Ik zit op een beurs in Duitsland, voor ik aan de slag ging in mijn huidige job, had ik daar geen benul van, van Duitse beurzen. Maar man, wat is me dat?!

Stel u dus voor, 5 keer de volledige expohallen van Gent met allemaal tafeltjes. Achter de tafeltjes staan mensen en tussen de tafeltjes lopen mensen, of skeeleren mensen en in het ergste geval trontinetten ze ertussen.

Op elke tafel staat eten, lekker eten, bio - eten uit gans de wereld. Het is dan ook de jaarlijkse 'bio-eten beurs'. Dat bio-eten staat daar niet zomaar, het is de bedoeling dat je dat eten proeft en als je het lekker vindt, dan ga je het kopen. Het Colruyt-principe dus eigenlijk.

Ken je dat gevoel in de Colruyt dat je begint met een chocolaatje, en dan een chip eet en vervolgens een stuk kaas en dat je je afvraagt: “Bah, wat doe ik hier eigenlijk”? Stel je nu voor dat je drie dagen opgesloten zit in een Colruyt waarbij je voor de gelegenheid eens alles mag proeven en niets ooit op is. Stel je ook voor dat je gedurende die drie dagen ook nooit tijd hebt om deftig te eten dus eigenlijk constant hongerig rondloopt. En stel je er dan bij voor dat het een beetje een warrige Colruyt is, de kaas staat niet allemaal bij de kaas, neen, het is kaas, naast chocolade, naast een snoepje, naast bananen, naast een loempia.

Vijf keer de expohallen dus, zei ik. Kun je je inbeelden hoe ik me voel?

Scouzone

2012-02-15T22:46:00.000+01:00

Er is een tijd voor alles. Ooit komt er een dag dat ik geen minirok meer kan dragen. Laten we hopen dat ik het besef als de dag er is en laten we vooral hopen dat die dag nog niet gepasseerd is.

Zo blijkt ook het aanwezig zijn op lokale fuiven leeftijdsgebonden. We moeten eerlijk zijn, die scoutsfuif in Poperinge, dat was groots en dat doe je op een bepaalde manier heel veel oneer aan door het te bestempelen als een lokale fuif, of tenminste dat dachten wij.

Want toen we daar zo zaterdag stonden met ons drietjes in die grote hangar, omringd door jong volk, dat soms niet eens de helft van onze respectabele leeftijd had bereikt, voelden we ons zelfs even ongemakkelijk.

Dat was vreemd, want een jaar geleden, was dat niet zo.

Dan hoorden we op die fuif, samen met minstens vijftien andere leeftijdsgenoten die hetzelfde dachten. Over samenhorigheid gesproken. Maar nu dus niet, we bestelden na elk pintje braaf een spuitwater en om twaalf uur kropen we braaf in ons bed.

Ergens tussen nu en vorig jaar, was het gebeurd, het onomkeerbare moment van ‘te oud worden voor Scouzone’.

En nu denken we vol weemoed terug aan die periode dat we zelfs nog zo fris waren dat we op de affiche prijkten.

Er is een tijd voor alles.

Misschien is het nu tijd voor aan andere affiche?

Kookmama

2012-02-13T21:40:00.001+01:00

In de rubriek wie-heeft-er-dat-in-godsnaam-uitgevonden wil ik het eens hebben over het woord 'kookmama'. Bij nader inzien is het waarschijnlijk het meest afschuwelijke woord dat ik ken.

Het zat zo, vrijdag gingen ze koken met de derde kleuterklas en koken met kleuters, dat kan dan wel plezant zijn, maar dat is ook druk en dan is een helpend handje welkom. En dus ging ik, onder zware druk van mijn dochter, dat handje helpen.

Ik moet eerlijk zijn, ik vond het niet het meest fantastische van mijn dag. Die kleuters natuurlijk wel, daar amuseerde ik me rot mee. Chocoladesaus maken en lepels aflikken en de onnozelaar uithangen met vijfjarigen, dat is plezant. Ik heb ook niet voor niets ooit les gegeven aan kleuterleidsters in spe. Ervaringsgericht onderwijs, dat moet je me niet uitleggen. Er werd geroken en gevoeld, er werden vingers en volledige kommen afgelikt.

Maar tot daar het leuke deel. Het minder leuke deel, dat waren die andere helpende handjes. Die handjes die keken me wat bevreemdend aan. 'Tiens, ben jij ook een kookmama, een nieuwe dan, wij zijn al drie jaar kookmama'.

Echt waar, ik werd zowaar misselijk toen ik het bewuste K-woord hoorde... Maar het werd nog erger, terwijl de 'kookmama's' me heel droog wezen op de gevaren van keukenmessen in combinatie met kleuters, meldden ze fier en met enige pretentie dat ze ook 'zwemmama' zijn en één ervan is zelfs ook 'fruitmama'.

En daar liep het mis, want in plaats van hen te bewonderen voor dit engagement, negeerde ik hun gestoef en negeerde ik eigenlijk de rest van gans hun uitleg aangezien ik liever komkommergezichtjes maakte aan een tafeltje verderop.

Het is niet meer goedgekomen tussen mezelve en de kookmama's, ik hoor duidelijk niet bij de groep.

Maar bon, niet erg, ik wil dan ook geen 'kookmama' zijn, en al helemaal geen 'fruitmama'

Ik ben Ayko's mama en Mauds mama en daar stopt het, echt waar.

Over muizen en andere kwesties

2012-02-12T19:11:00.002+01:00

Iemand een idee hoeveel kindjes een muizenfamilie gemiddeld heeft? Het is maar dat ik een beetje kan inschatten wat me nog te wachten staat.

Ja, ik was immers zo naïef te denken dat het een single muisje was, dat 's nachts in onze vuilnisbakkenkast zat. Maar toen werd de single muis gevangen vermoord (de muizenval werd geplaatst door mijn lief en de muis werd nadien ook verwijderd door het lief zodat ik geen enkele medeplichtigheid aan moord kan verweten worden). En toch vonden we de volgende dag opnieuw muizenstront naast de vuilnisbak.

(Nog een chance dat die beesten overal en aan de lopende band hun gevoeg doen, of we hadden ze niet ontdekt.)

Daarna werd dus ook meneer muis gedood en u raadt het al, de muizenstront kwam terug. En toen zoonlief naar de eeuwige jachtvelden werd gestuurd, bleek er nog een kleine zus te zijn....

En er zit dus blijkbaar nog een benjamin in de familie.

Ik begin me zorgen te maken, want als er nu nog twee benjamins zijn, dan zitten we hier eigenlijk een beetje in een vicieuze cirkel. Want van een beetje inteelt, liggen die niet wakker.

Iemand anders een idee hoe lang een muizenzwangerschap duurt? Kwestie dat ik weet hoe dringend er hier gehandeld moet worden.

Oproep

2012-02-08T17:46:00.000+01:00

Het komt niet meer goed tussen mezelf en de NMBS. Soms zijn de wonden te diep en kunnen ze niet meer geheeld worden. Het is nog niet zover, maar er is heel veel kans dat het er volgende woensdag van komt. De treinbegeleiders gaan immers staken. Ja zeg hun bureau verhuist 200 m en ze hebben daar geen inspraak in gehad en bovendien bestaat er een kans dat ze nu in plaats van 80 vakantiedagen maar 79,5 vakantiedagen krijgen… daar staak je al eens voor.

Normaal trek ik me dat niet zo aan, al dat gestaak en telaatkomerij. Ik rol eens met mijn ogen, afhankelijk van wie op het perron naast me staat, stamp ik eens met mijn voeten en loop ik de rest van de dag wat slechtgezind rond. Maar daar blijft het meestal bij, de volgende dag ben ik het akkefietje alweer vergeten.

Maar dus niet volgende week woensdag, ik MOET namelijk om 15 uur in Frankfurt zijn en van Brussel in Frankfurt geraken, dat zal wel geen problemen opleveren- die Duitse treinbegeleiders dat zijn geen zo een dramaqueens. Neen, het probleem zit hem er net in dat ik om 9 uur in Brussel-Zuid moet zien te komen. En het ziet er dus naar uit dat dat wel eens heel erg moeilijk zou kunnen zijn.

Mijn baas en collega’s hadden al een oplossing, we kunnen gewoon de avond voordien vertrekken en overnachten bij een collega die op busafstand van Brussel- Zuid woont. Maar dat WIL ik dus niet.

Ik ben 32 jaar en eens je 32 bent, word je niet alleen lelijker, de flexibiliteit die neemt ook zienderogen af. Oh, er waren tijden dat ik dat allemaal niet erg vond, een nachtje op een aan ander gaan slapen. Er waren zelfs tijden dat ik dat plezant vond, mijn schoonste pyjama uitzocht en een zak chips en later een fles pisang meesmokkelde onder die pyjama. Maar nu dus niet meer, er zijn maar enkele bedden waar ik met graagte in slaap. En alhoewel er niets mis is met mijn collega hoort haar logeerbed of in het ergste geval haar matje daar niet bij.

En dan zijn er nog de kindjes natuurlijk, er zijn momenten dat ik ze achter het behang wil plakken, maar niet volgende week woensdagochtend. Neen, ik wil geen rustige koffie nuttigen met mijn collega, ik wil ambiance aan tafel en lepels die op de grond vallen al dan niet met cornflakes erop.

Maar het ziet er dus niet goed uit, de flexibele loonslaaf, weet u wel.

O ja, ik zal nog de trein nemen, waarschijnlijk zelfs elke dag, maar de vriendelijke glimlach naar de conducteur en de gedachte ‘zij kunnen er ook niets aan doen’, neen, dat zal er niet meer afkunnen. Het is hun schuld verdorie!!!

Bij deze toch nog een kleine oproep, is er iemand die woensdagochtend 15 februari om 9 uur in de buurt van Brussel- Zuid moet zijn en vertrekt in Gent of Lokeren?

Ik zal u eeuwig dankbaar zijn en breng een zak chips en een fles pisang mee.

De kleuterschool

2012-02-06T22:23:00.001+01:00

Een kleuterschool, dat is toch een fantastische uitvinding. Je zet daar je kind af als het nauwelijks uit de pampers is en nog maar net aan de twee-woord-zinnen zit en je krijgt het drie jaar later terug. Dan kan het tellen, zijn of haar naam schrijven en werkwoorden vervoegen.

Als je geluk hebt en een extravert kind in huis hebt dan kun je een glimp opvangen van die tovertrucjes uit de kleuterklas. Dan weet je dat je dreumes kleuter van de dag was en dus verantwoordelijk om de yoghurt op tafel te zetten.

Je zou je bijna overbodig voelen maar soms zijn ze zodanig goed, daar in de kleuterschool, dat ingrijpen toch noodzakelijk is. Heel slim natuurlijk om die kinders ook een symbooltje te geven zodat ze weten waar hun jassen en brooddozen heen moeten, dat zorgt voor wat orde daar in kleuterland, maar dat heeft ook wel zijn gevolgen. Telkens wij hier dierenboekjes lezen, zien wij geen giraffen en olifanten maar Imkes en Walids. Een spin, dat bestaat ook niets, dat is een Jannes. Maar gênant wordt het als je naar het Afrikamuseum gaat om daar naar de aapjes te kijken en je dochter roep constant: "Kijk mama, Ali".

Machines

2012-02-05T20:54:00.000+01:00

Machines dat is leuk, oh, wat maakt dat je leven comfortabel. Zo een machine die je glazen afwast, je kleren proper maakt of je wortels raspt... Tot de machine stuk gaat natuurlijk, oh wat wordt er hier dan gevloekt en geklaagd. En dus probeer ik het aantal machines hier in huis te beperken, dat heeft me al veel teleurstellingen bespaard.

Maar mijn afwasmachine die mocht blijven, al begint ze nu ook wel serieus op mijn zenuwen te werken. Ze voldoet niet meer aan mijn verwachtingen, wat eigenlijk nog een understatement is aangezien mijn glazen er vuiler uitkomen dan dat ik ze er in steek.

Welkom frustratie dus op vrijdagavond. Maar dat was nog maar een voorproefje. Want dit weekend bleek dat wij daar eigenlijk ook niet op voorzien zijn, op wat vrieskou...een beetje gelijk de NMBS eigenlijk. Alles wat enigszins wat water nodig had om deftig te marcheren bleek te sputteren. Een 'sjass' waarbij je maar op een knopje moet drukken, het is een luxe, maar kom, ik kon er wel mee leven dat ik me die luxe even moest ontzeggen. Iets meer problemen had ik met de wasmachine die blijkbaar niet kon wassen met bevroren water. In de eerste plaats leek het probleem negeren wel een efficiënte oplossing, ik kon wel even voort met de kleren in mijn kast en het leek me wel leuk een week geen kleren te moeten opplooien.

Tot mijn dochter zich niet lekker voelde en haar avondmaal 's nachts integraal terugkeerde, wat zeg ik, meer dan integraal, maar ik zal u de details besparen.

Je kunt beddengoed met een teruggekeerd avondmaal een weekendje buiten zetten, maar dan komt het moment dat je er toch iets moet aan doen en negeren echt geen oplossing meer is.

En zodus zal ik deze zondagavond in de gezellige drukte van de wasserette doorbrengen in plaats van in de zetel aan mijn kachel. Zucht.

(En dan nog beweren dat ik een verwend nest ben.)

Parfum

2012-02-02T21:31:00.000+01:00

Zij vroeg ons hoe we ruiken, dat heb je natuurlijk met digitale kennissen. Mijn mac mag dan al zo professioneel zijn, het was niet mogelijk een geurtje toe te voegen aan de blog. En een geur dat kan al even veelzeggend zijn als een blog.

Het was ook een moeilijke vraag want één geurtje dat volstaat niet voor ons. Want parfum dat is een beetje gelijk schoenen, je draagt toch ook niet elke dag dezelfde... behalve als je zapnimf heet natuurlijk....

De geur hangt dus af van de dag, vandaag was een dag waarin het veel te koud was om buiten te komen. Baskets aan de voeten en wat DKNY achter de oren dus. Maar gisteren werd er uitgegaan, ook al was het daar eigenlijk te koud voor. En wat past er goed bij rode pumps... Deep Red natuurlijk.

En zaterdag gaan we de bourgondische toer op, een stijlvolle bot en wat Valentina in de decolleté. (Moest die parfum niet zo verdomd lekker ruiken, ik had ze nooit gekocht, die naam, weet je wel... er is ergens een kind met erg lelijk haar dat zo heet.)

En parfum dat moet ook evolueren, want zo een leven lang hetzelfde geurtje, dat kan wel handig zijn als je een blinde echtgenoot en eventueel blinde kinderen hebt, maar daar stoppen de voordelen ook.

Stel je voor dat ik nog altijd naar patchoeli of white musk zou ruiken. Dat zou hetzelfde zijn als nu nog met legerbottines of kickers rondlopen.

Olijf

2012-02-01T20:59:00.000+01:00

Ik heb een unieke vriendin. Niet dat ze zo speciaal is. Alé ja, natuurlijk is ze wel speciaal, maar ze is uniek in de zin dat ze een van de laatste uit de vriendenkring is die nog rookt. De laatste der Mohikanen.

Stoppen met roken, ik juich dat doe, u weet wel, om de voor de hand liggende redenen. En ik stimuleer dat ook, dat stoppen, ik heb mijn twee verstokte rokersvriendinnen een vier-gangen-etentje beloofd als ze volhouden.

Dat is extrinsieke motivatie en dat mag best. Ik ga ervan uit dat ze graag komen eten, anders werkt het trucje niet, uiteraard.

Die langst rokende vriendin die heeft blijkbaar nog meer extrinsieke motivatie nodig, want toen ze me zondag opzocht en tussen twee gangen (ja er wordt hier nogal in gangen gekookt) haar sigaret ging roken op mijn koertje riep ze me heel enthousiast toe

‘Hey, weet je wel dat er een olijf aan je olijfboom groeit?!’.

Què? Echt waar dus, ben het gaan verifiëren. Een groeit een olijf aan mijn olijfboom van de Brico. Dat betekent dat die daar moet zijn gegroeid tussen oktober en nu. Ik heb geen reden om 7 minuten in de vrieskou, minutieus een olijfboom te observeren. De rokende vriendin dus wel.

Is dit niet onwaarschijnlijk graaf? Ik dacht dat olijven enkel groeiden in warme landen in de zomer. Een echt microklimaat is dat hier niet op die Ledebergse koer. Misschien houden olijfbomen wel van pittageurtjes, I donnow…

Maar anyway, ik wil die houden, die boom. Heb die al wat dichter tegen het raam gezet, om te beschutten, maar zet ik die best binnen? Trek ik er een zak over? Wat doe je daar eigenlijk mee? Iemand met groene vingers?

Never trust a spoiler

2012-01-31T18:12:00.001+01:00

'Als je moe ben, moet je vooral zwijgen'. Ik weet het, dit kan nauwelijks tippen aan de spreuken van Phil Bosmans maar beschouw het als een goede raad van een ervaringsdeskundige.

Zoniet, zou het wel eens uit de hand kunnen lopen en kunnen belanden in de onfortuinlijke verkeersagressie-statistieken.

Ondergetekende ervaringsdeskundige was dus moe en kon nog net op haar claxon duwen om de auto voor haar te verwittigen dat hij niet verder achteruit kon rijden omdat zijn spoilers anders in mijn voorruit zouden belanden. Auto's met van die spoilers op, daar moet je mee opletten, dat had ik natuurlijk kunnen weten.

Maar het was sterker dan mezelf, ik toeterde en maakte heel

onbewust het 'Ei-zot-kijkt-eens-uit-gebaar'.

En dat was er teveel aan natuurlijk. De deur van de auto voor mij werd geopend en er kwam een manneke uit. Inderdaad een manneke, een ventje met een gezichtje als dat van een plechtige communicant maar dan met een oorring en heel veel gel in het haar. En ook een ruitjeshemd, proper in zijn jeansbroek gestoken.

Het mannetje kwam naast mijn auto staan en omdat ik natuurlijk geen schrik heb van plechtige communicantjes, ook niet als ze met spoilerauto's rijden, deed ik heel beleefd mijn ruit naar beneden.

'Dat ik moest uitkijken want hij had daarnet nog gekeken en toen was ik nog niet in ZIJN straat dus mocht ie achteruit rijden'.

En ik antwoordde heel rustig dat als ie in een auto wil rijden, hij 'altijd' moet kijken, niet eens om de vijf minuten. Uiteraard werd het manneke bozer, het feit dat er twee schattige kleuters hem met bange ogen aanstaarden kon hem blijkbaar niet deren. En toen kwam het moment waarop ik had moeten zwijgen, want toen zei ik dat als ie niet kon autorijden hij maar verder moest 'spelen' met autootjes.

En uiteraard zeg je zulke dingen niet tegen mannekes met spoilers aan hun auto's. De middenvinger kwam omhoog en zo snel als ik kon deed ik mijn ruit omhoog en vergrendelde ik mijn deuren. Zo ben ik natuurlijk wel. Een groot bakkes, ja, maar voor de rest...

Hij bleef nog even staan, probeerde zijn meest dreigende blik op te zetten, stapte vervolgens in zijn auto en reed achteruit zodat zijn lelijke spoiler nog een halve millimeter verwijderd was van mijn auto. En om één of andere reden vond hij het heel plezant om daar zo te blijven staan. Nog een geluk dat ie het na drie minuten zelf ook beu was, waarna hij letterlijk wegscheurde.

'Amaai, dat was nog al eens een stoute meneer hé, mama'.

'Jaja, stoute meneren, je vindt ze overal, maar je moet niet bang zijn hé, mama-met-haar-groot-bakkes is bij jullie.'

Staking

2012-01-30T23:56:00.001+01:00

Uiteraard heb ik niet gestaakt vandaag, wat zou ik, ik ga met veel plezier werken tot mijn 65ste. Of zoals Wouter Van Driessche het zo schoon verwoordde in de Standaard Weekblad. Moeilijk is dat toch niet, zo een beetje tokkelen op een Ipad, in een pas verbouwde keuken, een espresso uit de nieuwe Zwitserse espressomachine binnen handbereik en een muziekje op de achtergrond.

Jaja, iedereen moet zijn steentje bijdragen in tijden van economische crisis en we moeten met zijn allen een beetje welvaart afstaan.

Maar omdat ik misschien ergens wel inzag dat niet iedereen 'tokkelen op een Ipad met een espresso' als job had, legde ik mezelf op om me dit weekend te verdiepen in de materie, met als einddoel tegen zondagavond een oordeel te hebben over de staking. En ik zeg je, er zijn makkelijker dingen, niet alleen zijn we pas januari en ben ik pas begonnen met mijn nieuwe voornemen waardoor het nog even wachten is op resultaat (lees: zoveel slimmer ben ik dus nog niet). Het was verdorie moeilijk om echt te weten te komen waarvoor ik nu moest staken. Lectuur genoeg, dat wel, en meningen in overvloed, maar het lukte me niet een oordeel te vellen en te weten of ik nu al dan niet een rood plastieken jasje moest aantrekken deze morgen om me daarmee dan direct ook de woede op de hals te halen van mijn leeftijdsgenoten.

Ik heb het niet gedaan, ik heb geen zo'n een jasje, maar ik ben wel op een verdomd goed opiniestuk gelezen. Dit moet je lezen.

En ik weet nu iets beter waarom ik eigenlijk dat jasje niet aangedaan heb, ik ben een individualistische loonslaaf, en geloof me, ik ken er nog van die soort, heel veel zelf.

Maar ik ga stoppen met die vakbonden te bashen...

... behalve die vakbond van de NMBS, ik ben ook nog eens een opportunistische loonslaaf.

Lichtfestival

2012-01-28T09:50:00.000+01:00

Je hebt er zeker al van gehoord. Maar toch, nogmaals: ga maar eens kijken. Het is de moeite het lichtfestival in Gent.

Naast de spectaculaire projecties is er ook ruimte voor projecten en experimentele lichttoepassingen van studenten en jonge kunstenaars.

Blijf zeker thuis als je een beetje last hebt van agorafobie. 'Druk' is een understatement.

Nog tem zondag 29/01 in het centrum van Gent.

Leve het rollenpatroon

2012-01-27T07:57:00.002+01:00

Ik zei het al eens, we doen hier van klassiek rollenpatroon ten huize D. Dat heeft mijn inziens meer voor- dan nadelen. Het probleem is dat de nadelen zich al eens kunnen opstapelen en zich concentreren in korte tijdspannes, de tijdspannes dat de mannelijke rol een tijdje afwezig is bijvoorbeeld.

Zodoende zit ik hier al de ganse week 's avonds te tutteren van de kou en probeer ik het met een fleeceke zo lang mogelijk uit te houden in de zetel. Ik zou de houtkachel kunnen aansteken, ik ben ervan overtuigd dat ik dat zelfs heel goed kan, ik heb immers niet voor niets 20 jaar in de scouts gezeten. Maar het is alleen dat ik eerst om hout zou moeten, buiten in de kou, zo een 100 m verwijderd van mijn zetel.

Ik ben ook genoodzaakt om 's avonds mijn tanden te poetsen in het donker alsook 's ochtends een donkere douche te nemen. Ik zou een nieuwe lamp kunnen indraaien, ik denk zelfs dat mijn driejarige dochter dat kan. Maar het is dus alleen dat ik eerst een lamp zou moeten kopen, ik zou ook de ladder moeten halen uit het kot, en dat kot is ook enkele meters verwijderd van mijn zetel.

Maar bon, dit doet me toch ook even inzien dat ik het nog niet zo slecht getroffen heb om als vrouw geboren te zijn en een rollenpatroon te installeren in mijn gezin. Ik schil met veel graagte de patatten, ik kan dat trouwens zelfs vanuit mijn zetel.

PS. De vuilbakken heb ik wel buitengezet!

Gedichtendag

2012-01-25T21:30:00.000+01:00

Morgen is het gedichtendag. Als je morgen niet moet/wil werken, probeer dan zeker eens de 'out of office' poëzie.

Omdat je grootse poëzie beter elders zoekt, maar een limerick ook een gedicht is.
Bij deze.

Een prachtige rode stilletto

die had een verrassing in petto.

Werd er gelogen,

ging het hakje verhogen.

Een uitvinding van ene Gepetto.

De vraag van vandaag

2012-01-23T21:01:00.001+01:00

Af en toe gebeurt dat nog eens, dat terecht afvragen of ik wel geschikt ben om een moeder te zijn. Niet die keren dat ik mijn kinders ga halen in de opvang en ik zie dat er één ligt te slapen op de grond, neen, dat hoort er gewoon bij. Ook niet die keren dat ik mijn kinders chips als avondeten heb gegeven. Chips zijn aardappelen, niet waar?

De existentiële vraag over moederschap komt vooral boven wanneer er heel luid gekrijs en geroep gecombineerd wordt met heel veel publiek. En wanneer je dat publiek ziet kijken.

De goede moeder, die blijft kalm, kijkt glimlachend rond, pakt het kind en kalmeert het. En de moeder die zich afvraagt of zij eigenlijk wel een geschikte moeder is, tjah die pakt het een beetje anders aan.

De beschrijving van die aanpak laat ik uit gêne even achterwege maar echt effectief was ze niet.

Maar goed, zoals een vriendin zei, het is nu te laat voor dergelijke existentiële vragen.

Kleedje

2012-01-22T21:54:00.003+01:00

Dit kleed... dat heb ik gemaakt. Zes maand geleden had ik nog nooit een naaimachien van dichtbij gezien en nu ga ik gewoon uit in zelfgemaakte kleedjes. How cool is that?

Er zijn wat defaulkes aan, laat ik het zo stellen, ik ben wel het zorgenkindje van de naaijuffrouw.

Tijdens de wekelijkse lessen heb ik vaak een flashback naar het vierde leerjaar toen juffrouw Veerle de schriften naar mijn hoofd smeet, in die slordige 'vodden' wou ze niet meer kijken.

Maar bon, geen mens die het gezien heeft, gisteren in de Video, dat vals plooike in mijn rechtermouw.

Elke maand nemen we een foto in de fotocabine.
Neem ook eens een kijkje op de andere deelnemende blogs.

Het vrouw-man-debat

2012-01-19T22:26:00.002+01:00

Het blijft een moeilijke, die vraag of mannen en vrouwen nu al dan niet gelijk zijn en gelijk behandeld worden, hier bij ons, wel te verstaan, in onze welvaartstaat. 'De Morgen' stond er weer vol van vandaag. Ik blijf het wel boeiend vinden, al dacht ik eigenlijk dat voor mij de zaak al uitgeklaard was. Ik vond het eerder een kwestie van keuzes maken. Je kunt immers niet alles, ook al ben je een vrouw. Je kunt niet werken van 's morgens vroeg tot 's avonds laat, 's nachts wakker liggen van al je verantwoordelijkheden, samen gezonde koekjes bakken met je kindjes én zorgen dat die kindjes er netjes bijlopen.

Je moet kiezen. En dus koos ik om alles een beetje te doen, ik lig af en toe eens wakker, ik werk af en toe eens tot een gat in de nacht en mijn kinderen, die lopen er een beetje netjes bij. Eénmaal per week haal ik de kindjes af aan de poort en dus is er theoretisch gezien een moment over waarop ik koekjes zou kunnen bakken. Uiteraard zorg ik dat er genoeg tijd is om schoenen te passen voor de spiegel en koffietjes te drinken met vriendinnen.

En mijn lief die maakte ook keuzes maar een beetje anders. Die vindt koken net iets minder leuk dan ik, heeft helemaal geen behoefte aan samen-koekjes-bakken-momenten en opperde ooit het idee om de kleerkast af te schaffen en de kleren gewoon rechtstreeks uit de droogkast of van de wasdraad te plukken. Maar bon, hij koos er dus voor om een beetje meer te werken en de tijd die hij niet werkt, te besteden aan kasten timmeren voor zijn gezin, kachels installeren voor zijn vrouw, toertjes te rijden met de moto en natuurlijk de vuilnisbakken buiten te zetten.

Maar af en toe zou ik graag eens mijn lief willen zijn. Vooral die keren dat het schuldgevoel me te veel wordt en ik ’s nachts wakker lig in een hotel ergens in Duitsland omdat ik vergeten ben de mutsen van de kinderen klaar te leggen.

Of die keren dat ik me niet meer kon concentreren op vergaderingen ’s avonds laat in Brussel omdat ik hun stemmetjes die dag nog niet gehoord had en dus ook niet wist of ze wel voldoende gegeten hadden. En natuurlijk die eindeloze keren dat ik gefrustreerd ben omdat mijn gat dikker is dan die van de madammen in de boekskes en dat die madammen allemaal veel schonere schoenen hebben dan ik.

Maar bon, dat was nu eenmaal zo en daar moest ik wel mee leren leven, ik ben nu éénmaal een vrouw… dacht ik.

Maar deze morgen besefte ik dat ik misschien helemaal niet zo goed bezig ben. Dat ‘éénmaal een vrouw zijn’, zou wel eens aangeleerd kunnen zijn.

Tijdens het lezen van een artikel kwam ik tot het inzicht dat als we zo voort doen ten huize D., ik mijn dochters dus ook met ‘het' schuldgevoel en bijgaande frustraties opzadel. Ik ben dus eigenlijk gewoon een slecht rolmodel.
Als ik het zo allemaal lees, zou het veel beter zijn als ze me wat minder op hoge hakken in potten zagen roeren of met wasmanden zagen zeulen terwijl ik en passant eens check in de spiegel of mijn gat niet te dik is.

Zucht, en het zou dus ook veel beter zijn als ik hen volgende week vanuit Duistland niet elke dag opbel en zeg dat ik hen mis.

En misschien moet ik dan ook maar op houtcursus in plaats van naar de naailes.

Of... als ik nu gewoon eens begin met me een boyfriend-jeans te kopen.

Een hondenjob

2012-01-18T20:46:00.001+01:00

Ik wil even de blog gebruiken om een bepaalde job te opwaarderen. Namelijk de job van 'personeel-etentje-organisator'. Uiteraard is dit niet overal een jobke dat naar waarde geschat moet worden. Bij Coca-Cola volstaat het waarschijnlijk een telefoontje te beantwoorden van de grote baas uit Amerika waarin meegedeeld wordt wanneer en in welk restaurant iedereen verwacht wordt en hoeveel giantcola's elke persoon mag drinken.

Bij Dexia volstaat het waarschijnlijk om naar een cateraar te bellen en te vragen om een feestje te organiseren à rato van 1500 euro de man, al zal het dit jaar waarschijnlijk 2000 euro zijn. Ze hebben dan ook een sommetje extra.

Maar dus niet zo in de kleine kmo's of vzw's . Daar wordt meestal een vrijwilliger aangesteld, belast met het organiseren van de nodige ontspanningsactiviteiten.

U kent ze wel, die vrijwilligers, zo van die overenthousiaste mensen met een zwaar jeugdbewegingsverleden.

Maar van zodra de beslissing gevallen is om eens iets 'ontspannend' te ondernemen met de collega's volgt het zware werk. Eerst en vooral moet natuurlijk een datum vastgelegd worden. Ik hoor u zeggen: 'Daar heb je toch 'doodle' voor?' Maar daar zit net het probleem. Want daar zit je dan met die ingevulde doodle waaruit blijkt dat op donderdag Pol niet mee kan en op vrijdag Marie bezet is. En dan moet je als organisator de moeilijke beslissing nemen en de knoop doorhakken. Kies je voor donderdag en vrees je dat om acht uur iedereen naar huis wil omdat ze het getetter van Marie niet meer aankunnen? Of ga je voor vrijdag en riskeer je aan tafel naast de Pol te belanden en de ganse avond in stilzwijgen door te brengen. En reken maar dat Pol en Marie om een uitleg vragen na je beslissing.

Als de datum vastligt, volgt de nog moeilijkere restaurantkeuze.

Er zijn uiteraard bedrijven voor wie dat gemakkelijker is. De Mac-Do collega's die moeten al helemaal geen keuzes meer maken. Maar sommigen moeten dus op zoek naar het restaurant waar zowel vlees- en vis-eters als vegetariërs aan hun trekken komen en waar liefst een beetje met bio gewerkt wordt. En als je helemaal pech hebt moet je dergelijk restaurant in Antwerpen zoeken. De stad die denkt alles in huis te hebben maar wat betreft veggie mijn inziens toch serieus moet onderdoen voor Gent. De tijd dat veggie's content waren met een tomaat-mozarella of een wok met quorn is voorbij.

(Maar dat kan je hen moeilijk kwalijk nemen, je moet dat eens eten, die 'quorn')

Smijt daar nog een paar andere voorwaarden tegenaan, zoals plaats voor 15 man en een beetje gezellig, en je bent al gauw vertrokken voor een uurtje of twee telefoneren.

Maar daar stopt het dus niet. Vandaag kreeg ik dus de vraag of we één, twee of drie gangen eten.

En bon, democratisch als ik ben, wil ik dus weer niet alleen de beslissing nemen en sla ik alvast aan het mailen.

En wedden dat er na het personeelsetentje mij iemand apart neemt en heel vriendelijk voor volgende keer een suggestie wil geven.

'Niet dat het niet lekker was, neen, alleen...'

Afrikamuseum

2012-01-16T22:14:00.000+01:00

Het was nog eens tijd om de tripstick boven te halen en die leidde ons dit weekend naar het Afrikamuseum in Tervuren. Eigenlijk was het de fantastische grootvader van mijn lief die ons daarheen bracht, want zijn 89ste verjaardag, die wou hij op een originele manier vieren.

Het Afrikamuseum gaat eind dit jaar voor drie jaar dicht en misschien is dat eens tijd, het is er nogal 'oubollig' maar ik liet het niet aan mijn hart komen. Mijn dochters waanden zich eerst in de Zoo, de olifanten, giraffen en krokodillen bewogen dan wel niet, maar je kon ze tenminste aaien. Eigenlijk kan alles wat er staat, drie- en vijfjarigen boeien. Maskers, rieten rokjes, djembés, je hebt zelf al niet veel verteltalent nodig om daar wat leuke verhalen rond te verzinnen.

Volgens mij was dergelijk bezoekje misschien wel de ideale start om mijn nieuwe goede voornemen waar te maken, maar helaas, bordjes lezen dat vinden mijn dochters niet zo boeiend. Het zal voor een andere keer zijn.

En als ze de beesten en machetes wat beu zijn kun je fantastische wandelingen maken in het park van Tervuren. Het is ook een arboretum, moest je dezelfde goede voornemens als ik hebben en meer bepaald je kennis van de natuur wat willen bijschaven.

Maar het coolste van het Afrikamuseum is misschien wel de cafetaria, want daar kun je Moambe eten. En dat vinden zowel kleuters als 89-jarige oud-kolonialen de max.

Lokeren rocks

2012-01-15T20:37:00.000+01:00

"Beuh" zei ik een jaar of vijf geleden, toen ze me vertelden dat ze een huis hadden gekocht in Lokeren en wegtrokken uit Gent.

"Ekkes" zeiden mijn vriendinnen toen ik zei dat we een huis hadden gekocht in Lokeren en daar een hele reeks praktische maar o zo saaie redenen aan koppelde, zijnde: we willen een tuin, we willen een groot huis, we willen in het centrum wonen...

Maar ik ben content, in mijn huis met mijn tuin vlak aan het station. Maar ik geef toe dat het soms eens piekt. Lokeren dat is niet Groot-Gent, al wil ik dat zelf zo graag geloven. Ik stap niet op mijn fiets om eens vlug naar Ledeberg te rijden. Pintjes gaan drinken zo 's avonds, dat is wat moeilijker, het moet bij één pintje blijven. Maar bon, dat is dan weer goed tegen de kater.

Van echte integratie, daar was nog geen sprake van, we waren outsiders, wij in Lokeren.

Na drie jaar was het dus hoog tijd om daar iets aan te doen en dus gingen we voor de verandering eens pintjes drinken in Lokeren, zoveel als we wilden, want we hadden zelfs geen fiets nodig om thuis te geraken, de voeten volstonden.

En bovendien waren die pintjes gratis, op kosten van de stad. Want de stad heeft een nieuwe markt en die mag er ook best wezen. En dus stonden we daar gisterenavond, zo op de markt tussen al die Lokeraars en we waren zelfs fier op onze markt en de drie hippe konijnen, midden op die markt.

Het is nog even zoeken naar het ideale café, want het deed me daar vannacht verdacht veel denken aan de Salto in de Gentse Overpoort. Maar bon, we komen er wel. Alle begin is moeilijk.

Jouw voornemens

2012-01-12T20:44:00.000+01:00

Akkoord, het is een beetje zoals vijgen na Pasen. Maar als je nog nieuwjaarsrecepties mag houden tot eind januari, dan mogen we sommigen onder jullie ook nog aan een goed voornemen helpen.

Aangezien ik geen kinders heb bij wie ik rode mutsen op hun kop kan zetten, het mij ook ontbreekt aan een schone kerstboom en ik evenmin een kat of een hond heb aan wiens oren ik kerstballen kan hangen, offer ik mijzelf op...

Als jullie nog eens op het unieke idee komen om zelf kerst- en nieuwjaarskaartjes te maken, hou dan de volgende tips in het achterhoofd:

1. Een stopcontact midden op de foto of een hoek van een teevee in beeld, doe dat niet. Je kan het vermijden door eens te kijken naar wat rond je kinders of hond staat. Zet desnoods een stap opzij.

2. Wil je de kinderen in de sneeuw? Weet dan dat sneeuw wit is, niet grijs. En ogen zijn blauw, bruin of groen, niet rood.

3. Een felle flits flatteert niet en zet griezelige slagschaduwen op de muur. Het is Kerst, niet halloween.

4. Probeer het object op de foto scherp en spontaan te fotograferen, dit lukt zelden met een diadeem met flikkerende rendieren op je kop, of kerstballen aan je oren. Of je moest ze eerst een litertje Jägermeister laten binnenkappen.

5. Je kunt een cursus volgen, een cursus fotografie.

6. Spaar uw geld en stuur de kaartjes enkel naar de bomma, die zal daar zot content mee zijn.

7. Er is niets mis met een kaartje van de Hema, helemaal niets.

T'is niet voor mij hé, maar voor het algemene en maatschappelijke behoud van de goeie smaak.

Dank en succes!

Ik de naaiseut

2012-01-11T22:51:00.002+01:00

Een early-adapter kun je me bezwaarlijk noemen, eerder het omgekeerde, al weet ik niet welke hippe term daarvoor gebruikt wordt. Tegen dat ik op pensioen ga, zal ik misschien ooit eens twitteren en vlak voor dat pensioen schaf ik me misschien wel eens een Ipod aan. Maar 'adapting' doe ik wel, het is niet dat ik een conservatieve trut ben of zo.

Maar dus ook zo met de naai-hype, eerst zag ik ze voorbijkomen, en toen na de storm, als de grote massa al aan het naaien was, begon ik er ook mee.

Maar wat ik niet wist, is dat naaien zo verslavend is. Elke avond zit ik dus aan dat machien.

Het gereutel van het ding maakt me op één of andere manier zen. Ik laat verdorie slaap om naar dat gereutel te luisteren. En dat terwijl ik me voorgenomen had om' Congo', 'The Shock Doctrine' en 'In Europa' te lezen.

Ik ben dus goed bezig een echte naaiseut te worden. Bijna letterlijk dan, want ik heb al een ganse collectie seutekleren gemaakt. Ongewild, want vooraf in mijn hoofd zien ze er altijd iets hipper uit. Maar ik vind dat niet zo erg, seuten hebben ook kleren nodig, ik geraak ze wel ergens kwijt...

En nu zijn de vriendinnen ook allemaal aan de naaimachien.

Een pintje gaan drinken op het nieuwe jaar, maar neen, afspreken aan de keukentafel en naaien, ja.

Benieuwd waar dat gaat eindigen, ik houd mijn hart al vast.

Eerste-werkdag-humeur

2012-01-09T22:53:00.000+01:00

Ochtendhumeur, ik heb daar geen last van. Al een chance want dat zou hier wat zijn als ik in die chaotische ochtendspits nog eens last had van humeurigheid. Een vriendin van mij heeft dat wel, dan moet je haar gerust laten. Als het gebeurt dat ik de ochtend met haar doorbreng, laat ik haar dan ook braaf met rust, maar eigenlijk snap ik dat niet goed. Een beetje aanstellerij, vind ik dat.

Of liever 'vond' ik dat, want vandaag had ik opeens last van iets vergelijkbaar maar dan 100 keer straffer. Het eerste werkdag-na-twee-weken-knusse-vakantie- humeur. Het begon al gisterenavond maar het bereikte ongekende hoogten toe ik me deze ochtend neervleide op mijn stoel. Eigenlijk wou ik het liefst van al een putje graven in de grond en daar even in kruipen... een dag of twee.

Of als dat niet kon dan tenminste onder mijn dekbed liggen en vooral.... niemand zien en niemand horen. Maar dat niemand zien, dat was dus een beetje moeilijk vandaag. Er zijn natuurlijk betere dagen om niemand te zien dan op de eerste dag nadat praktisch alle collega's twee weken vakantie hebben genomen. Eén voor één druppelden ze binnen, de ene nog vriendelijker dan de andere, de éne met nog hartelijkere wensen dan de andere. En ik, ik probeerde op te gaan in de kantoorlucht... wat moeilijker bleek dan ik dacht.

Twee weken lang had ik doorgebracht in de knusse aanwezigheid van enkel mijn lief en kindjes, af en toe aangevuld met wat andere familie of vriendjes. En opeens was ze daar terug, de boze wereld met e-mails, vergaderingen en moeilijke vragen.

Maar ik heb het overleefd en morgen probeer ik het opnieuw, erger kan echt niet. En als het toch weer zo erg blijkt, dan is er een plan B. Er liggen niet voor niets 17 schoenwinkels op wandelafstand van mijn bureau...

Mijn goede voornemens

2012-01-08T21:10:00.001+01:00

Naar 't schijnt vinden sommigen de zogenaamde goede voornemens een beetje overroepen. Ik niet, ik vind dat plezant, zo elk jaar een keertje plannen maken om mijn leven een beetje boeiender te krijgen. Dit jaar dus weer een ganse lijst met goede voornemens voor mezelve. Een paar weinig originele natuurlijk, zoals iedere zaterdagochtend gaan lopen, of zelf de haard leren aansteken. Dat die avonden zonder lief, toch een beetje warmer zijn.

Maar er zit ook een moeilijke bij voor 2012, ik wil namelijk een beetje slimmer worden. Want de laatste tijd merk ik dat het een beetje moeilijk wordt om nog duchtig mee te doen aan discussies als het niet over stevia, het additief E412 of het bestrijden van de fruitvlieg gaat. En jammer maar helaas, heel weinig discussies houden zich aan deze onderwerpen. Het begon natuurlijk met die crisis, ik moet toegeven dat ik daar heel weinig van snap, dat er iets als de Dow Jones is die er uiteindelijk voor zorgt dat een landbouwer in Burkina Faso het eten voor zijn gezin niet meer kan betalen. En toen werd die crisis een eurocrisis en blijkt dat ik eigenlijk totaal geen benul heb van wat dat is, dat Europa. Om dan nog maar te zwijgen van mijn kennis over dingen die zich buiten Europa afspelen.

Het liefst van al schrijf ik me dus in voor een cursus 'slimmer worden'. Het lijkt me wel wat om zo elke donderdagavond in één of andere aula te zitten en twee uurtjes een stoomcursus 'intelligente onderwerpen' te volgen. De ene donderdag zou dat dat gaan over 'socialistische politiek in Europa', de week nadien zouden we de 'onafhankelijkheid van Zuid-Soedan' behandelen en de week daarop kunnen we het hebben over 'winnaars van gerenommeerde literatuurprijzen'.
Maar helaas, Syntra heeft geen dergelijke cursus in het programma voor 2012, dus moet ik het actiever aanpakken. Mijn goede voornemen concretiseert zich dus tot het wekelijks lezen van de Knack, de echte Knack, niet de weekendknack en het lezen van non-fictie.

Het lijkt me een goed begin om te beginnen met Congo van David Van Reybroeck. Ik zal er in elk geval niet dommer van worden, maar tips zijn dus altijd welkom.
En laat vooral weten als u na verloop van tijd enige verandering merkt in deze blog. Slimmer worden, dat zal uiteraard zo zijn gevolgen hebben.

Lydia

2012-01-06T18:11:00.001+01:00

Zes januari, driekoningen en de verjaardag van Lydia. In plaats van een sms heb ik soms zin om haar een brief te sturen. En daar zou zoveel meer in staan dan enkel de verjaardagswensen. Er zou bijvoorbeeld in staan dat ik net vandaag op haar verjaardag in Den Haan was en passeerde aan dat terras waar we ooit eens de helft van een stamweekend hebben doorgebracht.

Hoewel het nu winter was en het café verlaten, stelde ik me voor dat ze daar weer zat, op de hoek van dat terras, in de zon, lachend en uitbundig, zoals meestal. Ik stelde me voor welke verhalen ze zou vertellen en hoe we met die verhalen dubbel zouden liggen van het lachen. Ze zou het zeker een keertje hebben over Astrid Bryan. Ik zie het zo voor me hoe ze zou zeggen dat ze dat mens fantastisch vindt. Of ze zou het hebben over het feit dat er eindelijk eens een 'Lydia' meespeelde in een feuilleton op Eén, ook al was het een seut en had ze een dik gat.

We zouden enkele 'menages' analyseren en er onze conclusies uittrekken. Er zou wat geklaagd worden over het haar dat soms niet meewilde of over andere akkefietjes.

Maar we zouden ons vooral amuseren.

Hoh, wat mis ik haar en het feit dat ik mijn gin-gini alleen omhoog moet hijsen straks, maar ik zal hem wel drinken en voldaan terug denken aan alle mooie momenten waar zij voor zorgde.

Op je verjaardag meid!

Aërosollen

2012-01-03T18:58:00.000+01:00

Na het strooizout van vorig jaar, blijkt nu de aërosolmedicatie uitgeput. Tjah, dat zijn zo van die seizoenskwaaltjes. Ik vind dat grappig, ik vind dat ik dat hoewel de situatie ernstig is, ook grappig mag vinden. Ik ben immers zelf een heavy user geweest van de aërosol, 24 maanden lang.

Ik had het trouwens zien aankomen, dat tekort aan aërosol-bucht, via facebook, waar anders.

Want in plaats van daar statussen te lezen als 'aan het bekomen van leuk feestje' las ik daar steevast 'kleine P of I of G is aan de aërosol'. Meestal volgde er dan ook een update van de graden koorts en de ernst van de infectie en werd er heftig medeleven betoond.

'Maar aërosollen kan ook leuk zijn, als je er maar een feestje van kunt maken' zeggen wij ten huize D.

Selfmade

2012-01-01T18:47:00.000+01:00

Zoals je al kon lezen, is kadootjes kopen niet echt ons ding.

Daarom dit leuk alternatief: geef elkaar iets dat je zelf hebt gemaakt.

Voordeel: je moet er niet voor naar de winkel, het is een anti-crisis kado, het is in met al die naai - en breiclubjes tegenwoordig, je leert bij én je kan je creativiteit kwijt.

Dit is wat ik knutselde: thee met een boodschap

1/ een doosje maken in gekleurd papier

2/ versieren met prentjes uit flow

3/ Jogithee - achtige spreuken bedenken, typen, printen, knippen

4/ kaartjes plakken aan de touwtjes. OK, de theezakjes zijn niet zelfgemaakt, maar het zou kunnen, zo. Ik had er nu de tijd niet voor. Ik bedoel natuurlijk dat ik het niet 100% als een prioriteit zag om ze zelf te maken.

5/ pakje mooi versieren. Mooie pakjes maken blij.

6/ kadootje geven en er ééntje terug krijgen. Koekjes. P. bakte ze als 33- jarige man voor het eerst. P. leerde dat dikke koekjes wel sneller het potje vullen, maar niet zo goed zijn voor de tanden.

Kadootjestip

2011-12-27T21:38:00.003+01:00

Ik weet niet wat jullie ervan vinden maar kadootjes kopen, dat vind ik niet leuk, en dat is dan eigenlijk al een understatement. Dit jaar werd ik in mijn haastige kadootjestocht zelfs vergezeld door een soort wilde woede gericht op de kerel die het kadootjes geven ooit heeft uitgevonden. Al een chance dat ik de mens dus niet weet wonen.

Het is niet ieder jaar zo erg, maar het feit dat het al 23 december was en dat ik mijn auto nergens kwijt kon, verergerde de situatie.
Nu was het ook wel jammer dat een lotje voor respectievelijk mijn broer en mijn lief getrokken had, anders was het veel gemakkelijker geweest. Kijkt u zelf maar. Waarom ik dat niet zelf heb uitgevonden?
Aan alle vrouwen uit de familie, bereidt u dus maar al voor op de
kadootjesronde van volgend jaar.

En met deze tip, ga ik in verlof en raak ik tien dagen geen computerklavier aan. En wens ik jullie hetzelfde toe!

Foute kerstkeuze

2011-12-25T20:00:00.000+01:00

Ik was weer eens fout, deze keer niet met schoenen, maar de gevolgen zijn even pijnlijk.

Het zit zo, ik wou kerstsfeer in huis en dus een kerstboom. Maar mijn lief die zat in een periode van drukdrukdruk, dus was ik zelf verantwoordelijk voor het kopen van de kerstboom. Het ding in de auto steken, het ding uit de auto halen, en het ding in een pot in mijn living zetten. Ik moest dat bovendien ook doen op een woensdagmiddag, omringd door twee kleuters die heel graag helpen met kerstbomen zeulen.

Maar bon, ik wou het een kans geven. Nu vind ik kerstbomen eigenlijk ook pokkeduur, maar gelukkig kreeg ik van mijn buurvrouw een gouden tip over een kerstbomenboertje in Eksaarde.

Maar u raadt het al, het was donker, ik reed verkeerd, ik werd samen met de kleuters een beetje ongedurig en toen ik eindelijk op het juiste adres aankwam, bleek het kerstbomenboertje niet thuis.

Plan B was de gemakkelijkheidsoplossing, Brico genaamd. Maar ondertussen was ik moe en vond ik alle kerstbomen er te zwaar en vooral te duur. En dus kocht ik een plastieken boom, een wreed lelijk ding, maar bon, 't was goedkoop.

En ik dacht, 't is toch maar voor even want in de kerstvakantie zijn we weg.

Maar dat was dus mis, een plastieken kerstboom dat is ook voor volgend jaar en het jaar daarop en daarop. De komende tien jaar mag ik dus kijken op een afschuwelijk lelijk plastieken ding... gewoon omdat ik een beetje moe was.

Music For Life

2011-12-22T21:54:00.002+01:00

U merkte het waarschijnlijk ook al.

Behalve Music for Life lijkt er in mijn vriendenkring ook een soort Music-For-Life-moeheid. Een beetje te vergelijken met pilmoeheid eigenlijk, met dat verschil dat je er niet zwanger van wordt.

Ik vind dat normaal. Behalve mijn lief, mijn vrienden en waarschijnlijk ook mijn kinderen, -laat het ons hopen-, ben ik de dingen ook beu na zes jaar.

Maar toch, ik ga dat ook wel erg vinden, dat het er volgend jaar niet meer is, dat glazen kot. Want dit wil zeggen dat het Rode Kruis het met vijf miljoen euro minder moet stellen. En ja, ik geloof oprecht dat dat bedrag heel wat mensenlevens kan redden. En ik vind die drie in hun glazen hok ook wel grappig.

En eigenlijk word ik daar ook een beetje misselijk van, van al dat zuur cynisme over dat geld dat toch niet terecht komt. Maar bon, er zijn anderen die daar beter over kunnen schrijven. Ik stel voor dat u dit leest.

Ik wil het vooral hebben over een ander gevaarlijk aspectje van dat Music-For-Life, het gevaar van uitlach-televisie. En dan heb ik het niet over dat stel overjaarse pubers die voor dat glazen huis staan, opeens door hebben dat ze op tv zijn en dan heel hard beginnen gillen. Of de puistige studentenkoppen die koste wat kost in beeld willen komen, en mijn zicht op de atletische Freek Braeckman verpesten.

Neen, ik heb het over dat soort dat ook tegen zichzelf beschermd moet worden in Idool-en-andere toestanden. Neem nu die kerel die trots kwam vertellen dat ie 80 uren op een paard had gezeten en daarmee 800 euro had verdiend. Allé, dat is goed, want dat zijn waarschijnlijk 10 wc-kotjes, maar toch, 80 uren op een paard gaan zitten...voor 800 euro....

En waarschijnlijk heb ik nog ergere dingen gemist.

De Robert

2011-12-20T21:09:00.002+01:00

Je kunt dat zo hebben, zo het gevoel dat je iemand al kent... van ergens anders. Het gezicht komt je zo bekend voor, alleen heb je er geen flauw benul van hoe je die persoon zou moeten kennen.

Ik had het zaterdag, op de dansvloer van het Volkshuis, of tenminste het stuk vloer waar mensen bewegen op muziek. In zoverre je dat een dansvloer kan noemen natuurlijk.

De mens in kwestie viel op, niet alleen door zijn leeftijd, hij was minstens dubbel zo oud als ik. Maar ook door zijn rode neus die een alcolholverslaving verried en uiteraard een gedrag dat waarschijnlijk ook een gevolg was van diezelfde alcoholverslaving.

Maar steeds had ik dus het gevoel dat ik hem kende…van vroeger.

En toen opeens, wist ik weer van waar, ik had immers in mijn jeugd zo vaak op zijn gezicht gekeken.

Het was Robert, de Robert van Wie-is-het.

En zondagmiddag dacht ik terug aan de Robert en besloot ik het eens te checken.

Maar ik bleek mis. Het was niet Robert, Robert was de rosse.

Het was Peter.

Peter gaat dus naar het Volkshuis.

Iemand dan een idee wat het stamcafé van Robert is?

Zijn geld waard

2011-12-19T22:44:00.002+01:00

Verjaren is leuk, al is het maar omdat je kadootjes krijgt. En dit jaar introduceerde ik een nieuw principe, het kadootjes geven aan jezelf. Want ik merkte echter dat het aantal kado's omgekeerd evenredig bleek met mijn leeftijd. Niet dat ik jaloers ben op de zes barbies van mijn driejarige dochter, maar toch....

Dus besloot ik vanaf dit jaar mezelf een kado te doen, superhandig, want je kan zelf kiezen welk budget natuurlijk.

Ik zal niet verder uitweiden over dat budget wegens te pijnlijk maar ik wil jullie mijn kadootje toch laten zien.

Maar verjaren heeft ook een minder leuke kant. De kater bijvoorbeeld. Al is het niet de kater op zich, het is de combinatie kater-tweekleuters-regenweer.

Ook hiervan zijn sporen terug te vinden op de foto, maar wedden dat jullie die niet zien wegens verblind door die prachtige schoenen?

Conclusie, de schoenen zijn hun geld waard.

Elke maand nemen we een foto in de fotocabine.
Neem ook eens een kijkje op de andere deelnemende blogs.

Froufrou part II

2011-12-18T20:08:00.000+01:00

Ooit, lang geleden, tijdens mijn eerste werkervaring, deelde ik een bureau met een zwangere collega. Die collega, dat was niet het vrolijkste type. Zuchten en klagen, dat was haar blijkbaar met de paplepel ingegeven. Maar bon, groen als ik was dacht ik dat dit erbij hoorde, bij echt werken en een bureau delen. En dus aanhoorde ik elke dag met de glimlach haar weemoedig geklaag. Op een dag vertrouwde ze me toe dat de baby in haar buik een jongetje was. En wat was ze daarmee gelukkig. 'Geef toch toe', zei ze, 'het leven van een man is toch veel gemakkelijker'.

Bon, ik wist niet of ik nu blij moest zijn dat ze haar kind het allerbeste leven toewenste of droef dat het mens in kwestie eigenlijk ongelukkig was.

Maar, gisteren, aan de keukentafel met mijn oudste dochter, dacht ik aan de ex-collega in kwestie en vroeg ik me af of er misschien toch een zweem van waarheid terug te vinden was in haar verzuchtingen.

Mijn dochter van vijf, die had zorgen, dat zag ik zo. Het kind piekerde en beet letterlijk haar tanden stuk op haar vork. Ik moest even aandringen, maar toen besloot ze het te zeggen.

Ze was niet helemaal gerust in het kappersbezoek dat we 's middags hadden gepland. Op zich vond ze dat wel leuk, die kapper met zijn rare maniertjes, maar haar concrete zorgen gingen over haar kapsel. Ze zou een froufrou vragen, maar wat, o wat als ze niet schoon was met haar froufrou.

Had ik mijn frustratie en droefheid misschien te ostentatief getoond, die keer de voorbije zomer? Of zat het in de genen, dat vrouwen in ons gezin froufrou-zorgen hebben? Of zou mijn collega toch gelijk hebben en is het arme kind gedoemd tot piekeren, louter en alleen omdat ze een vrouw is.

Maar het verhaal liep goed af, ze is er content mee met hare froufrou. En zij gelukkig, ik gelukkig, want voor lelijke froufrou's daar is geen plan B voor.

Gemengde gevoelens

2011-12-16T09:33:00.003+01:00

Ik ben jarig morgen. Maar deze keer is het met gemengde gevoelens. Ik word namelijk 32. Op zich is dat getal niet zo erg, ware het niet dat ik vorig jaar op het fantastische nieuws stootte dat een vrouw op haar schoonst is als ze 31 is.

Maar dus betekent dit ook dat ik vanaf morgen alleen maar lelijker kan worden.

Dat wordt dus dubbel genieten van vandaag, ik heb een klein ideetje hoe ik dat zou kunnen doen.

Jezus en de Farizeeërs

2011-12-13T23:26:00.000+01:00

Het was zondagochtend en de tv stond aan. Ik moet toegeven dat dat wel regelmatig gebeurt, kwestie van een croissant op een rustige manier in je maag te krijgen.

Maar mijn dochter vond haar Ketnet niet en bleef plots steken bij de obligate misviering. Inderdaad, ik schrok daar ook van, maar de mis op tv volgen, dat kan blijkbaar nog altijd.

En uiteraard kwam de vraag wat dat was en wat ze daar deden op tv. Ik dacht me er met een simpel antwoord vanaf te maken. 'Dat, mijn lieve kind, dat is een misviering'. Ik was er dan ook echt van overtuigd dat ik daarmee genoeg had gezegd . Mijn dochter zit sinds dit jaar immers in het Katholieke onderwijs. Ik had toch niet voor niets nachten wakker gelegen en liggen piekeren of al die Jezus-en-apostel-verhaaltjes haar niet teveel zouden schaden.

Maar neen dus, mijn dochter keek me met gefronste wenkbrauwen aan en zei: 'Een wat ?'.

De dialoog werd verder gezet en ik vroeg of ze misschien al van God had gehoord. Maar neen, die kende ze ook niet. En Jezus, daar had de juf echt nog nooit over verteld.

Lap, nu heb ik ze naar een Katholieke school gestuurd en gaan ze op Kerstdag nog steeds denken dat oma zich een nieuw poppenhuis heeft aangeschaft. Leuk om te spelen, dat wel, zo een huisje met een kindeke dat in een voederbak past.

Zou ze dan ook nooit leren wat een tollenaar is?

Iemand bekend met de leerplannen?

Te veel ambitie

2011-12-12T22:22:00.000+01:00

U kent dat waarschijnlijk ook, het type mensen met heel veel ambitie die er niet in slagen om die ambitie waar te maken en dan maar doen alsof. VERSCHRIKKELIJK irritant, vind ik dat.
Ik geef een voorbeeld: de buurman die zo graag flik was geworden, maar niet door de fysieke tests geraakte wegens gezondheidsproblemen en nu maar flik speelt in zijn eigen straat. O wee, als je parkeerkaart is verlopen of je het aandurft 30 seconden dubbel te parkeren.
Of de apothekersassistente die zo graag dokter was geworden en nu met een strenge glimlach waarschuwt dat de pil bijna dodelijk is.
De kerel die zo graag para was geworden maar iets teveel overgewicht had en nu van para speelt in de plaatselijke jeugdbeweging.
In diezelfde categorie maar iets minder irritant zijn natuurlijk ook de bloggers die eigenlijk diep in hun hart liever journalist waren geweest en die zich nu bezighouden met verhaaltjes posten op het internet.

Maar vorige week ontdekte ik een nieuwe soort. De ik-zou-zo-graag-kleuterjuf-zijn-soort. Pas op, ze hebben hun waarde. Ze zijn de ideale leesmoeder, kookmoeder, zwemmoeder of nog een andere moeder die ik wel eens graag zou zijn maar waar ik altijd verlof vergeet voor te nemen. Wat ben ik dan blij als anderen dat niet vergeten en wel van de partij zijn om de juf te helpen.
Maar gevaarlijk wordt het als hun ambitie verder reikt dat boekjes lezen of prei snijden met kleuters. Als ze zich ook heel ostentatief aan de schoolpoort gaan zetten bijvoorbeeld. En als ze ook nog even blijven staan ook nadat de bel is gegaan om heel streng te kijken naar moeders die hun kroost te laat komen afgeven. En oh, wat zijn ze blij als die haastige moeders in al hun verstrooidheid hen dan ook nog eens zien als een echte juf en 'sorrysorry' roepen en in mijn geval een verhaal beginnen afsteken over 'sleutels kwijt'.

Maar ik had het door, de echte juffen, die kijken niet zo streng naar mij, die lachen eens begripvol.
Maar ik was dus minder begripvol, zoals ik zei, VERSCHRIKKELIJK irritant vind ik dat. Ik heb eens goed met mijn ogen gerold. Weer een vriendin minder aan de schoolpoort.

Spruitjes

2011-12-11T20:40:00.001+01:00

Toen ik vanavond na een weekendje weg, mijn brievenbus opende vond ik er dit zakje spruitjes. Rechtstreeks uit de beste Dikkebusse grond. Wat ben ik blij dat er iemand aan mij denkt als ie spruitjes teveel heeft.

Maar ik ben geen goede spruitjeskok. Het spruitjes-lekker-klaarmaken beperkt zich tot koken en een beetje bakken. Niet slecht, maar ook niet echt een sexy gerechje. Iemand een beter idee. Of kun je van spruiten nu eenmaal geen sexy gerechje maken?

België-Duitsland

2011-12-07T22:51:00.003+01:00

Ik wil in Lokeren de trein nemen naar de luchthaven. Ik heb dat al gedaan en vraag dus om zo een speciaal toeslagbiljet, in de NMBS-mond "diabolo-ticket" genoemd. De man achter het loket kijk me schaapachtig aan en zeg dat hij dat niet begrijpt.

Brussel is Brussel, ik heb geen extra ticket nodig. Ik zucht eens en leg de man uit dat ik dat wel nodig heb. Na vijf minuten haal ik een foldertje waarin er meer uitleg staat. Uiteindelijk knikt een collega al even schaapachtig naar de man en zegt één of ander toverwoord waardoor hij er in slaagt een "diaboloticket" te printen.

Uiteraard heeft de trein vertraging en mis ik mijn verbinding in Brussel-Noord. Maar dit doet hier niet ter zake, ik had dit toch ingecalculeerd en haal net op tijd mijn vliegtuig.

In Berlijn, stap ik van het vliegtuig en leiden de bordjes mij naar de trein. Een vriendelijk mannetje met een kepie op, vraagt of hij mij kan helpen en wijkt geen seconde van mijn zij als ik een ticketje uit de muur haal. Hij wijst me de weg naar het juiste perron en geeft me het exacte tijdstip wanneer ik zal aankomen op mijn bestemming. Exact op dat tijdstip stopt mijn trein.

We moeten niet alles overnemen van die Duitsers, maar misschien toch een beetje.

Wat we dan weer niet moeten overnemen.

Het regent pijpenstelen en ik wacht aan het rode licht om over te steken, aangezien er toch geen auto's komen, negeer ik het rode licht en steek ik over. Ik word uitgejouwd en ben blij dat ze uiteindelijk geen politiecombi op me af sturen.

De man aan de receptie vraagt of ik ontbijt wil. Ik zeg ja en hij vraagt bij de rokers of niet-rokers. Zouden ze hier ook Duvel hebben misschien aan het ontbijt?

Stationsbuffet

2011-12-05T22:33:00.000+01:00

Voor sommige beroepen heb ik een onmetelijk respect.

Kleuterleid(st)er is er daar één van. Je moet het maar doen, zo een ganse dag tussen die kleine rakkers. En dubbel respect voor de kleuterleidster in de eerste kleuterklas van de school van mijn dochters. De school waar driejarigen nauwelijks Nederlands spreken. Echt waar. RESPECT!

Maar er is nog zo een beroep waar ik graag mijn pet voor af neem en dat is: gerant van een stationsbuffet.

Ik weet niet of u al eens binnen gelopen bent in zo een stationsbuffet om acht uur 's morgens, dat moet u dus zeker eens doen. Sinds mijn trein meer vertraging heeft dan dat hij op tijd rijdt heb ik mezelf voorgenomen dat ik dan een koffie mag gaan halen in het stationsbuffet van Lokeren. Dat maakt het wachten draaglijker en dat zorgt voor minder irritaties waardoor het ook voor mijn collega's die ik later die dag tref, ook weer aangenamer wordt. Het zou ideaal zijn als de NMBS die koffie zou betalen, maar ik heb ermee leren leven dat dit maar een droom is.

Maar dus, frequenteer ik regelmatig dat stationsbuffet. En sinds kort kan ik ook daadwerkelijk zien en ruiken wat zich daar allemaal afspeelt om acht uur 's morgens. Want voor 1 juli 2011 was dat stationsbuffet eigenlijk één grote sigarettenrook-wolk en moest ik op de tast mijn weg vinden naar de bar. Maar sinds kort kan ik ze ook zien zitten, de mannen die op dit toch vroege uur al aan de pinten zitten en me zonder gene aanstaren als ik mijn koffie bestel. Sommigen houden het ook bij koffie, maar ik verzeker u, dat is de minderheid. Ik weet niet wat u drinkt aan het ontbijt maar ik moet er niet aan denken dat ik een boterhammetje met confituur zou combineren met een Jupiler of erger, een Duvel. Het nadeel van dat rookverbod is dat je nu ook beter de lijf- en andere geuren waarneemt in zo een stationsbuffet.

Maar ik word ook telkens weer geconfronteerd met een fantastisch contrast. Want achter die bar, daar staat zo een frisse verschijning. Een schone jonge madam die me met de breedste glimlach een koffietje inschenkt en vriendelijk vraagt of het om mee te nemen is.

Ja, ik ga nu ook niet overdrijven, me daar echt tussen de drinkebroers zetten met mijn koffie, ik weet niet of ik daar echt goed geluimd van zou worden.

Maar dus, frisse verschijning in het stationsbuffet van Lokeren: RESPECT

Op de radio

2011-12-04T23:33:00.001+01:00

Ik ben op de radio geweest. Het was niet lang, hoogstens 45 seconden, maar het was wel in prime time en op de nationale radio, dus niet radio Wondelgem of zo. Het was ook niet zo belangrijk. Toen ik bij mijn vriendinnen aankondigde dat ik de volgende ochtend live op de radio te horen zou zijn over dat bepaalde onderwerp, kreeg ik als antwoord veel gefronste wenkbrauwen en een 'Over wat? Nog nooit van gehoord!'. En eigenlijk was het ook niet live, het interview was de avond voordien opgenomen door een vriendelijke meneer van Peeters en Pichal.

Maar bon, ik was toch op de radio en omdat ik vermoedde dat er heel veel mensen gingen luisteren, wou ik echt niets verkeerd zeggen. Ik nam mijn dossier bij de hand en checkte nog eens de waarheden ervan.

En uiteindelijk was ik wel content, op de g's en de h's na. En de mensen die ik verplicht had te luisteren vonden het ook goed of ze durfden de waarheid niet te zeggen, dat kan ook.

Maar niet iedereen was akkoord met wat ik verkondigde. Dat bleek uit de mails die enkele minuten na het interview mijn mailbox binnensijpelden. En aangezien ik nog nooit op de nationale radio was geweest en ik sowieso niet goed tegen kritiek kan, vond ik dat natuurlijk niet leuk. En dat is dan weer zacht uitgedrukt, ik vond dat verschrikkelijk. Kun je je voorstellen dat er mensen eens niet akkoord gaan met wat je zegt, gruwelijk toch?

Eén meneer was niet alleen niet akkoord, hij was zelfs een beetje kwaad op mij. Hij vergeleek me met aartsbisschop Léonard. U weet wel de Léonard die aids als een immanente rechtvaardigheid ziet en die meent dat homoseksualiteit een verkeerd ontwikkelde vorm van
seksualiteit is.

Man, wat moet dat dan niet zijn als je langer dan 45 seconden op de radio komt, of elke week, of elke dag!

Mijn innige deelneming dus aan alle belangrijke mensen.

Evenwicht

2011-12-01T21:13:00.000+01:00

De laatste weken was alles hier in evenwicht. Dat was lang niet meer zo geweest, opeens leken die 168 uur in een week net voldoende om alles te doen wat ik wou. De randvoorwaarden waren natuurlijk vervuld: mijn kinders waren beiden pampervrij, de thuis-schoolafstand was drastisch verlaagd en het groentepakket bepaalde wat ik moest eten, zodat ik geen tijd meer verloor aan keuzes maken over de kleur van een paprika.

Op een luie zondag vond ik begot zelfs tijd om plasticine-cupcakes te bakken. Het was een fragiel evenwicht maar toch bestand tegen lichte schokken. De kuisvrouw-die-niet-meer-kwam-schok die werd goed opgevangen. Het was even kritisch maar het evenwicht herstelde zich.

En nu is het gedaan, het was te broos natuurlijk, dat evenwicht. Het zijn de zieke kindjes die het pardoes verstoorden. En de balans is onvindbaar. Sinds ik vorige week dat ziekenhuis verlaten heb met die foto's van een ontstoken long en twee aerosolmachines, is het hier chaos.

Het is chaos op mijn bureau en in mijn computer, het is chaos in mijn koelkast en in mijn wasmand, het is chaos in mijn keuken en in de living. Maar het is vooral chaos in mijn hoofd.

Want die kinders die merken daar niets van, die hebben gewoon twee weken vakantie, daar hoort natuurlijk een portie chaos bij. Alleen jammer dat hun gestresseerde moeder de rust verstoort.

Overpoort Resto

2011-11-30T22:41:00.002+01:00

Deze middag, tijdens het eten van een rumsteak met gebakken krielaardappelen en geroosterde courgette, las ik in het stadsmagazine van Gent dat de unief haar studentenresto Overpoort heeft verlaten.

Een vlaag van nostalgie passeerde door mijn keuken. We moesten er nog een keertje gaan eten, wij van schoenenenanderekwesties. En dat kan nu niet meer, dedju. We zeiden het vaak tegen elkaar, die eerste jaren na ons afstuderen, bijna 10 jaar geleden, we gaan nog een keer terug hé, dan eet ik weer een hamburger met archiducsaus met frieten en opgedroogde sla en jij eet een koninginnenhapje, ook met opgedroogde sla.

Maar enkel in de even weken, een beetje autisme is ons niet vreemd. In de oneven weken gingen we naar de Karel van Noppen zaal, voor de vegetarische kost, toen nog goed weggestoken in de kelder van het restaurant. In die ondergrondse kelder betaalde je per gewicht. We leerden er dingen die ons de rest van ons leven gaan bijblijven, zoals 'hoeveel weegt een loempia?'. Met saus moest je uiteraard oppassen, zeker op donderdag, als je al wat krap bij kas zat.

We hoorden er voor het eerst over quorn. Dat bestond nog niet in de westvlaanders van de jaren ‘90. Donderdag veggiedag, wij kenden dat al lang, soms uit overtuiging, soms uit geldgebrek.

Ik zat er ook soms op mijn eentje, vergezeld door een humo. Ik herinner me het als gisteren. Het was tijdens die examens in eerste kan, toen het potje spaghettisaus van thuis al lang op was en ik al drie dagen lang overleefde op stokbrood met 'préparé'. Ik krijg er nog kippenvel van als ik eraan terug denk.

E. vond dat zielig alleen gaan eten, ik niet, ik vond dat beter dan alleen stokbrood eten in de sigarettenwalmen op mijn kot van acht vierkante meter.

Die Overpoortresto, dat zijn pakkende herinneringen. We gingen er soms om heel rap iets te eten en kwamen K tegen. En opeens was het zeven uur in de ochtend en bevonden we ons nog in die Overpoortstraat.

En nu is het gedaan, lees ik hier. Ik ben er niet meer gaan eten, waarom zouden we ook, als je hier en daar kan gaan eten. Ik ben er nog éénmaal terug gegaan een paar jaar terug voor een foto-opdracht.

En nu kan je het gebouw na 40 jaar dienst, een allerlaatste groet brengen tijdens de Gentse kunstweek van 1 tot 6 december.

Ik ga dat doen, ik moet van mijn heimwee.

De staart

2011-11-28T22:43:00.000+01:00

Ik kan niet goed tegen arrogante mannen en ik kan al helemaal niet tegen arrogante mannen die ook nog eens niet zo slim zijn en die domheid dan maar met arrogantie verbergen. Je kunt daar nu éénmaal weinig aan doen aan arrogantie, best frustrerend is dat. Diep inademen en laten passeren, gaf een goede vriendin me ooit eens als advies.

Maar vorige week ontdekte ik dat er nog een categorie erger bestaat: de arrogante domme man die er ook nog eens helemaal fout uitziet.

De man had lang haar, er is op zich niets mis met lang haar, maar ik vind dat niet zo schoon. Al zijn er uitzonderingen, als het krult of over een grote dikke bos gaat, dan kan dit zelfs erg knap zijn. Maar dus niet als het gaat over lang sluik haar dat achteraan wordt samengehouden in een ultradunne paardenstaart. Om één of andere reden wordt dat nogal dikwijls gecombineerd met een John Lennon brilletje. Ik moet daar een beetje van rillen, maar bon, smaken verschillen natuurlijk.

Maar de arrogante man in kwestie die ging nog een stapje verder. Die had enkel van dat lang dun haar, op bepaalde plaatsen, zoals vooraan op zijn hoofd en een beetje in zijn nek. En dus had ie er niet beter op gevonden, dan het haar over zijn hoofd te trekken en achteraan samen te binden.

Een beetje rillen was het verkeerde woord, het was een heuse siddering die door me heen trok en kippenvel dat zeker de volledige 20 minuten dat de man tegen me sprak aanwezig bleef.

Eens goed ademen en laten passeren, hoorde ik als een mantra door mijn hoofd.

Streetview

2011-11-27T20:06:00.000+01:00

Die google-streetview, dat zal volgens mij ons leven drastisch veranderen. Ik heb het niet over de mogelijkheid dat ik minder verloren ga rijden wegens een preview bezichtigd te hebben van mijn eindbestemming, maar ik heb het over de andere toepassingen.

Stel je maar voor, dat je als single een leuke man ontmoet en je behalve zijn telefoonnummer nu ook zijn adres vraagt. Een simpel google-oefeningetje kan ervoor zorgen dat je direct weet of die knappe vrijgezel in een schoon herenhuis woont of zo een een spaanse villa tussen de Vlaamse fermettekes in één of andere nieuwbouwwijk.

Zeg nu zelf, dergelijke weetjes zijn belangrijk en kunnen ervoor zorgen dat je heel wat tijd spaart of je energie in andere projecten kunt steken. Die google streetview kan ook belangrijke details weergeven, zoals in deze donkere decembertijden, een plastiek kerstman aan de gevel. Dan weet je ook direct waar je aan toe bent en kun je nog eens goed nadenken of je nu echt moet zitten wachten op zijn telefoontje. Misschien stuit je wel op een knappe deerne en een nest koters in de voortuin, dan weet je natuurlijk ook direct waar je aan toe bent.

Maar ook op professioneel vlak zie ik wel enkele toepassingen. Kennis is macht natuurlijk, en geloof me vrij, weten dat één van mijn tegenstanders aan de vergadertafel tuinkabouters spaart of een stenen engel heeft staan in zijn voortuin, dat is belangrijk.

Maar het heeft natuurlijk ook een beetje nadelen, dat streetviewen. Be aware als je nog eens beslist in je slaapkleed de deur open te doen. Het overkwam mijn buurvrouw, net uit haar bed en vereeuwigd op het world wide web.

De goede werkgever

2011-11-24T00:27:00.002+01:00

U leest het in alle job@'s van deze wereld, een goede werkgever investeert in opleidingen voor zijn werknemers. En aangezien ik al een rijtje goede (en ook iets minder goede) werkgevers gehad heb, heb ik ook al een rijtje opleidingen zien passeren. Daar kan ik alleen maar blij mee zijn, ik word er alleen maar slimmer van.

Nu vind ik het wel lastig aan die opleidingen dat dat tegenwoordig allemaal zo actief moet gebeuren. Rustig achteroverleunen op je stoel en van je koffie slurpen terwijl je aandachtig luistert, of doet alsof je aandachtig luistert, neen, dat zit er vandaag de dag niet meer in. Ooit moet één of andere pedagoog op het lumineuze idee gekomen zijn dat dingen beter in je hersenen blijven zitten als je dat op een actieve manier opneemt.

Als je geluk hebt, beperkt het actieve deel zich tot een resem vragen die in het publiek worden gesmeten. Het komt er dan gewoon op aan er erg dom uit te zien, zodat jouw mening in elk geval niet gevraagd wordt. Als blondine heb ik hier natuurlijk een streepje voor.

Erger wordt het als de lesgever van dienst met de fantastisch vernieuwende idee afkomt dat je eens moet 'brainstormen' met je buurman. Een mens die je van haar nog pluim kent en een mens die je ook niet echt beter wil leren kennen. Helemaal erg wordt het als je met diezelfde buurman één of ander 'rollenspel' moet gaan spelen, een toneeltje dus, zoals je weleens met je vijfjarige dochter doet. Om één of andere reden krijg ik dan net altijd belangrijke telefoontjes, die ook nog eens lang duren. Bij deze mijn excuses aan de buurmannen die ik al eens heb laten zitten.

Maar ik heb een nieuwe rage opgemaakt in het genre management- en andere opleiding. Blijkbaar is het erg belangrijk om je plaats te kennen in een organisatie. Daar kan ik inkomen, een mens moet weten of hij aangenomen is om koffie te zetten of om begrotingen op te maken. Maar zo een plaatsbepaling, daar bestaan heel gesofisticeerde technieken voor. Zo heb ik al op een prachtige krijttekening van een boom moeten staan, ergens op een rij stoelen die een trein voorstelde en onlangs moest ik kiezen tussen 8 gekleurde IKEA-placemats. Dat is niet zomaar een boom, trein of IKEA-placemat. Neen dat is dan een model van meneer huppeldepup of dokter tralala en meestal hebben die daar ook een boek over geschreven.

Ik heb me op de groene placemat gezet, vorige week. Groen dat is schoon voor herfsttypes als ik.

Mijn innerlijke rust

2011-11-22T15:39:00.000+01:00

Foto Ghyslaine Houwen

Ik heb dat precies nog niet helemaal verwerkt, die KSA-gang van mijn dochter. Ik besefte het des te meer toen ik dit weekend op enkele echte scouts stootte, zo in uniform en al. Ik zag ze niet zomaar lopen, neen, ik merkte ze op tijdens een idyllisch fietstochtje in het Waaslandse platteland.

Die scouts waren in perfecte harmonie met het landschap, zo in hun schone bruin-groene uniformpjes. Een ware symbiose met de natuur.

Schoon mijmerde ik, maar de schone mijmeringen werden abrupt onderbroken door de gedachte aan dat blauw-oranje waar mijn dochter binnenkort in gaat rondlopen. Inwendig vervloekte ik de onnozelaar die destijds als opdracht kreeg een uniformpje te ontwerpen voor die Katholieke en je weet wel wat.

En alsof Baden Powell me een persoonlijke boodschap wilde overbrengen kwam ik ze later die dag nogmaals tegen, de harmonieuze padvinders. 'Of ik een cake'je wilde kopen, ik mocht geven wat ik wou.'

Ik zal u niet zeggen hoeveel ik betaald heb voor drie van die cupcake'jes, maar laat ons zeggen dat schuld afkopen bevorderlijk is voor de innerlijke rust.

Klasfoto

2011-11-20T19:57:00.000+01:00

Ik ben toch zo oud nog niet, denk ik af en toe, als ik geconfronteerd word met dingen die nog steeds hetzelfde zijn als 25 jaar geleden. De dolfijnenshow in Brugge bijvoorbeeld of ook het fenomeen klasfoto's.

Want vergis u niet, u zou denken dat dit in het digitale tijdperk van vandaag al lang niet meer bestaat, maar niets is minder waar. De kindertjes krijgen nog altijd een briefje mee naar huis met de vraag hen de volgende dag eens naar school te sturen zonder chocomond en met gekamde haren. En een week of twee later vind je in hun boekentassen nog steeds de volledige serie: de klasfoto, de grote foto voor op de kast bij de bomma en de kleine fotootjes voor in de portefeuille.

En nog steeds word je voor de keuze gesteld, ofwel betaal je ofwel belanden de lieve kindergezichtjes in de vuilbak. Ik heb dat altijd een beetje raar gevonden, zo dat ze toch die foto's maken maar dan liever in de vuilbak smijten dan hem gratis weg te geven. Of zou er daar ergens nog een markt voor bestaan, zo op een verdoken hoekje op e-bay, de verkoop van ongewenste kindergezichtjes.

Maar dit keer overweeg ik ze dan toch maar eens te kopen. Al is het maar omdat dit een heel goede reden is om een nieuwe trendy portefeuille te kopen waar dergelijke kindergezichtjes in passen. Maar ook omdat dit een beetje een goed doel steunen is, zoals geld geven aan broederlijk delen of beter nog een kalender kopen van de brandweer.

Probeer maar eens te overleven als fotograaf als je niet Alex Vanhee of Stefaan Vanfleteren heet.

We moeten verheugd zijn dat er nog zoiets bestaat als schoolfotografen.

Elke maand nemen we een foto in de fotocabine.
Neem ook eens een kijkje bij de andere deelnemende blogs.

Utrecht

2011-11-16T22:36:00.000+01:00

Vergeet Antwerpen, Brussel of Hasselt. Het is in Utrecht dat je moet zijn om te shoppen. Want in Utrecht, daar is het pas gezellig. Je moet wel tegen een beetje volk kunnen en ook een beetje tegen de Hollanders natuurlijk.

Maar Utrecht, dat is mooi om naar te kijken, romantisch om in rond te wandelen en dat heeft alle winkels die je nodig hebt plus nog een paar die je niet nodig hebt. En Utrecht dat is maar anderhalf uurtje van Antwerpen. Of nog vlugger, als je een lief met een moto hebt, maar dat heeft als nadeel dat je niet de elegantste verschijning bent, eenmaal je van die moto stapt richting Utrechtste grachtjes.

De naaiseuten die gaan best de zaterdag, want daar is het elke zaterdagochtend lapsjesmarkt. Je kunt er dus lapjes kopen, in het vlaams ook wel stof genoemd. En het is ongeveer 5 keer goedkoper dan hier in de winkels.

De kerstkadootjes koop je bij DitIsWaar, dan zijn het tenminste duurzame kadootjes.

En lingerie, dat koop je in de Marlies Dekkers store. Die Marlies, die weet hoe ze haar klanten kan doen kopen. Pashokjes zo groot als mijn keuken in rood velours, en wat het afmaakt... een glas cava in je pashok. Mijn lief had niet veel meer nodig om me een kadootje te doen.

Kadootjes voor jezelf, vind je ook in de winkel van Floortje Dessing.

Je vindt er ook allerlei designwinkeltjes zoals BeBop, niet om dingen te kopen maar vooral om inspiratie op te doen. En een geïnspireerd mens, dat is een gelukkig mens.

Een koffietje drinken doe je in Winkel van Sinkel, maar naar 't schijnt kun je er ook lekker eten. En die hebben zo een leuk versje.

En 's avonds kun je heel gemakkelijk wat cultuur opdoen via het Trajectum Lumen. Ideaal om je diner wat te laten zakken.

En wat deden wij in Utrecht...? De Flairbon natuurlijk. Dat is tof van Flair.

Speeltuinetiquette

2011-11-15T20:16:00.001+01:00

Speeltuinen bezoeken, dat is allemaal niet zo gemakkelijk, het is dan ook niet mijn eerste keer dat ik over het wedervaren in een speeltuin rapporteer.
En nu bleek opnieuw dat ik die speeltuinetiquette nog niet helemaal onder de knie heb. Het is meerbepaald de ballenbadetiquette waar ik me nog eens in moet verdiepen.
Mijn kinders waren dit keer immers gezellig aan het zot doen in het ballenbad en uiteraard hoort daar dan een portie ballen-gooien bij. Zeg nu zelf, waar anders is het geoorloofd om met ballen te gooien.

Maar de meningen daarover zijn verdeeld, want plots kwam daar een moeder mijn kinders berispen. Dat er in een ballenbad niet gegooid wordt met ballen. Dat was even schrikken, mijn eigen welopgevoede, voorbeeldige, perfecte kindjes werden berispt door een buitenstaander. Een buitenstaander die bovendien een veel te smalle legging aanhad, waardoor ik nog eens geconfronteerd werd met het fenomeen 'camel-toe'.

Mijn ego kreeg een deuk en daar kan mijn ego dus niet goed tegen. Bovendien wist mijn ego ook niet goed hoe reageren. Ik heb immers nooit geleerd hoe ik moet reageren als mijn kinders berispt worden door onstijlvolle buitenstaanders.

En dus deed ik gewoon alsof ik mijn krant aan het lezen was.

De sacoche

2011-11-14T23:27:00.001+01:00

Ik ben nerveus. Reden voor deze nervositeit is dat mijn sacoche zich al meer dan 24 uur op honderd km afstand bevindt. Dat hoort niet voor een sacoche. Sacoche en vrouw die moeten zich altijd binnen een straal van maximum 20 meter van elkaar bevinden. Ik heb natuurlijk nog andere sacochen, eigenlijk een ganse kast vol. Maar het gaat hier over de echte sacoche, de gevulde, de dagdagelijkse, die met de broodnodige spullen dus.

Om één of andere reden liet ik die achter bij mijn schoonma. Als ruil voor het zo goed zorgen voor mijn kindertjes.

Een vrouw zonder sacoche, dat is als een café zonder bier, om het eens met een spreekwoordje te zeggen.

Een vrouw zonder sacoche dat is ook geen zicht. Dus nam ik deze morgen ook het wijselijk besluit om niet buiten te komen en thuis te werken. (Het feit dat mijn treinabonnement zich in de sacoche bevond, zal ook wel meegespeeld hebben natuurlijk.)

Mijn lief was wel zo vriendelijk om een maaltijdcheque achter te laten, zo kon ik toch nog een brood kopen. Attent van hem, niet?

En deze avond had ik een vriendinnendate, ik moest dus wel buiten komen. Dus zat er niets anders op dan geld te vragen aan mijn lief. Dat ging zo:

-Mag ik wat geld alsjeblieft

-Tuurlijk

-Euh, dat is niet genoeg

-Ga je zoveel eten misschien?

-Neen, de babysit moet nog geld van de vorige keer

Waarop het lief mij streng en ongelovig aankijkt.

Heel even had ik een déjà-vu, een erg ongemakkelijke déjà-vu. Misschien zal er dan toch een feministe in mij schuilen...

Tiktak

2011-11-13T20:30:00.000+01:00

Het is alweer even geleden, maar T. kroop nog eens in zijn pen...

Een tijdje geleden stond ik twee keer kort na elkaar met vochtige ogen in de donzige stilte van een kamer in de kraamkliniek. Mijn twee beste vrienden, T en W, werden met nauwelijks een paar weken verschil vader. De één van een wolk van een dochter, de ander van een droom van een zoon. Ondertussen zijn we een paar maanden verder en ondanks af en toe een slapeloze nacht of een kwakje groentepap op de grond, zie ik vandaag alleen maar honingzoet geluk. Zoveel zelfs en zo zoet dat je er stiekem een beetje bang van wordt. Zélfs als je maar een goede vriend van het nieuwe gezinnetje bent en er plots ‘nonkel’ voor je naam komt te staan. Maar nonkels en zeker goede vrienden moeten die naam ook waar maken, vind ik. Zeker als ze zelf nog in de kind noch kraai-fase zitten. En dus probeer ik de frisse papa’s en mama’s te helpen waar het kan. Bijvoorbeeld door eens naar de Colruyt te rijden of, en dat was nieuw, door op de kleintjes te passen.

Een tijdje geleden deed ik dat namelijk voor het allereerst, dat babysitten. En ook al was het maar voor een uurtje of twee, ik was er niet gerust op. Ik had bijvoorbeeld op YouTube opgezocht hoe je een pamper moet verversen. Inderdaad, op YouTube. Ik ben nu eenmaal een man, en in tegenstelling tot de andere kunne die de helft van haar leven als babysitter bijkluste, hebben de meeste mannen dat nog nooit gedaan, pampers verversen. En aangezien daar zowel een poep als poep tout court mee gemoeid is, kun je maar beter zeker van je stuk zijn, dacht ik.

Enfin, voorbereid als op een eindexamen, arriveerde ik bij kleine J thuis. Ze was toen ongeveer een half jaar trouwens. Haar vader stopte me nog snel een warm flesje in de hand en sloot de deur achter zich. Right, nu is het aan ons, J…

Kleine J is een fantastisch kindje. Kobaltblauwe oogjes en een lach die Japans staal kan breken. Soms verbeeld ik me ook dat J mij al herkent. We kunnen het in ieder geval prima met mekaar vinden. Vooralsnog lijken vooral mijn bril en baard haar te fascineren. Maar die dag was kleine J toch niet helemaal op haar gemak. Misschien voelde ze instinctief dat nonkel T. òòk niet helemaal op zijn gemak was, want uit haar kijkertjes sprak een sprankeltje argwaan. Alsof ze wou vragen: ‘Jij hebt dit toch wel ‘ns eerder gedaan, niet?’ En toen ik terugkeek met een ‘Jaja’ die meer op een vraag dan op een antwoord leek, ging het lipje krullen.

En dus wou kleine J haar flesje niet. In haar wipstoeltje zitten wou ze ook niet. Bij mij op de schoot al evenmin. Dus werd het rondlopen met J als een pruilende koalabeer tegen mijn borst. En praten. En gedichtjes voordragen. (Sorry J, ik ken alleen Latijnse versjes) En liedjes zingen. Van Sesamstraat, over Ernie die de slaap niet kan vatten. (Tiens, ken ik dat nog stééds uit het hoofd?) Maar het mocht allemaal niet baten. Kleine J wou duidelijk iets anders. Zou het dan toch die pamper kunnen zijn?, dacht ik. Dus ik besloot haar even neer te leggen op het speeldeken om te verifiëren of het YouTube-moment dan toch aangebroken was. Maar kijk, dàt was het dus! Van zodra kleine J op het deken lag, daar een rammelaartje vond en uit haar ooghoekje de houten speelboog zag staan waar paarse nijlpaarden en oranje krokodillen van af hangen, kirde ze van het lachen. Phew. Mission accomplished.

Na een klein uurtje spelen nam ik kleine J op de schoot en gingen we boekjes lezen. Ik weet wel dat zo’n baby’tje dat eigenlijk nog niet kan. Maar ze lijkt het wel leuk te vinden als iemand tegen d’r praat en, toegegeven, vooral het draaien van de blaadjes vindt ze geweldig. Hey, you take what you can get, natuurlijk. En luister, daar was papa al terug! Hij kwam breed grijnzend de trap op, apetrots op dochterlief en misschien ook wel een beetje op nonkel T., die zijn missie tot een goed einde had gebracht. En kleine J, die leek er allemaal niet veel van te merken. Maar toen papa haar oppakte, lachte dat mondje als de zon op de zee en greep dat kleine handje gretig naar het grote gezicht.

En ik, ik dacht maar één ding.

Zou ik echt de enige man ter wereld zijn met een biologische klok?

11 11 11

2011-11-11T13:24:00.000+01:00

Vandaag...

... is het 93 jaar geleden dat de grote oorlog stopte

... brengt Sint-Maarten speelgoed bij brave kinders in West-Vlaanderen

... is het nationale vrouwendag

... is het 8 jaar geleden dat ik mijn laatste sigaret rookte

... wint Anne Dequidt een boek

Dat is genoeg voor 1 dag.

PS: Anne, als je jouw adres mailt, dan sturen we je het gesigneerde boek toe. Proficiat!

Ziehier de perfecte moeder

2011-11-08T22:21:00.000+01:00

U hoorde het al, ik volg ook naailes. En natuurlijk wil ik daar eens mee uitpakken. Inderdaad dat kleedje hieronder, dat komt volledig van mijn hand. Na amper acht naailesjes en slechts twee weken een eigen machien, kan ik dat al in elkaar steken. Ik had daar eerst geen zin in, in die naailes, want ik hoorde dat je dan eerst pennenzakken en keukenschorten moet maken. En als er twee dingen zijn, die ik niet nodig heb, dan zijn het wel pennenzakken of keukenschorten. Welkom in de 21ste eeuw, naailesjuffrouwen.

Maar dus niet bij Heidi, daar begin je meteen met het echte werk, als je dan toch moet oefenen, dan kun je toch evengoed oefenen op een echte rok.

En zodus, sta ik al weer een trapje hoger op de ladder van de perfecte moeder, ik maak bij god zelf kleren voor mijn kinders. En dat is nog niet alles, neen, vandaag heb ik al mijn vooroordelen aan de kant gesmeten en cupcakes gebakken. Zo van die echte met vieze eetbare plasticine van boven. En die cupcakes zal mijn dochter morgen meedoen naar school, en uiteraard zal ze haar zelfgemaakte kleed dragen.

So what's next, misschien zo een bakfiets en een zoon die 'Tover' of 'Winter' heet.

Amsterdam versus Afghanistan

2011-11-07T22:15:00.002+01:00

Als je ooit in Amsterdam een restaurantje zoekt, dan raden we graag de Mantoe aan. In de Mantoe, daar kun je Afghaans eten.
Je zou kunnen zeggen, als je naar een vreemd land gaat dat niet Afghanistan is, dan moet je toch niet Afghaans gaan eten. En dat gaat zeker op voor Italië of voor Baskenland, maar in Amsterdam mag je die regel overtreden. Eigenlijk heb ik er ook geen flauw idee van wat je zou moeten eten in Amsterdam als je de local wil uithangen, bitterballen misschien of krakelingen, maar van dat laatste heb ik geen flauw idee wat dat is.

Bovendien is de kans klein dat wij ook eens echt naar Afghanistan gaan om Afghaans te eten.

Nog een paar Amsterdam tipjes:

Lunchen kun je in Lef, in de 9 straatjes. The place to be voor lekkere smoothies met munt en gember, biologische omeletten en heerlijke cappuchino.

Sjakosje voor E. en botjes voor B. kochten we in Episode.
Hier vind je betaalbare tweedehands, best wel goed uitgerust de winkel betreden, er kan al eens gevochten worden om een gegeerd accessoire.

Ooit eens een prachtige overzichtstentoonstelling gezien van Richard Avedon in Foam. De tentoonstelling nu is niet echt de moeite, maar hou het wel in de gaten als je Amsterdam bezoekt.

Logeren in Amsterdam is pokkeduur, je betaalt al snel 80 euro pp in een groezelig achterkamertje. Wij logeerden in een Mercure voor 33 euro de man, met een hotelbonnetje uit de Flair. Dat is tof van Flair.

Wraak

2011-11-06T20:04:00.001+01:00

Wij zaten in Amsterdam dit weekend. Niet voor het plezier, neen bijlange niet, wel omdat uitgeverij Ploegsma een nieuw jeugdboek op de markt gegooid had en de voorkant van dat boek, of tenminste de foto op die voorkant is van niemand minder dan van ons B. De B. van deze blog.

En dat moest gevierd worden, met een borrel in de uitgeverij in het centrum van Amsterdam. En als het voor een borrel is, dan gaan wij graag eens tot bij die Nederlanders. En daar maken we dan natuurlijk graag een tweedaagse van.

Het boek, dat gaat over twee tieners, die het uitmaken met elkaar en de jongen die heeft het daar wat moeilijk mee.

"Als Frederique haar relatie met Sven uitmaakt, is hij zo ontzettend kwaad op haar dat hij een filmpje op internet zet waar ze niet bepaald blij mee is. Iedereen op school heeft het erover. Wat moet Frederique doen? Negeert ze het? Of neemt ze... wraak?"

Wij geven graag een boek weg, gesigneerd en met een boodschap van de schrijfster Daniëlle Bakhuis. Het enige wat je moet doen is hier een berichtje achterlaten voor donderdagavond. Mijn onschuldige hand kiest er dan een winnaar uit.

Een ideaal kadootje voor je tienerdochter, kleindochter, nichtje of de puber van je vriendin of buurvrouw. Of gewoon voor jezelf als easy chicklit natuurlijk.

MacDo

2011-11-03T19:00:00.000+01:00

Er zijn zo van die plekken waar je liever geen bekenden tegenkomt. De sauna bijvoorbeeld en in iets mindere mate, de zwembadboord. Ik veronderstel dat mensen die parenclubs of sm-kelders bezoeken nog een paar van die plaatsen kennen, maar dat weet ik dus niet zeker.

Nu heb ik er nog eentje waar ik liever niet gezien word. Dat is de Mac Donalds. Ja zover reikt mijn hypocrisie. Ik ben ervan overtuigd dat de wereld beter af is zonder dat klootjeseten, maar toch ga ik daar, zo een twee keer per jaar als mijn kinders mogen kiezen waar ze gaan eten omdat ze toevallig jarig zijn. Het is maar tijdelijk, denk ik dan, over een jaar of tien zullen hun smaakpapillen voldoende ontwikkeld zijn en hebben ze andere voorkeuren.

Maar mijn hypocrisie gaat nog verder. Ik probeer dan ook nog eens zo gezond mogelijk te doen, daar in de Mac Donalds. Ze mogen enkel spuitwater en hun vieze fake-worteltjes moeten allemaal op voordat ze een dessert krijgen. Uiteraard heb ik dat dessert voor hen gekozen in de vorm van een actimel in plaats van een koek of een ijsje. Belachelijk inderdaad, ik geef het toe.

De eerste keer was dat niet simpel zo een kindermenu bestellen, met al die opties, maar ondertussen na een keer of vijf, heb ik het onder de knie.

En net toen ik daar maandag als een diehard-Mac Donalds fan zonder fouten mijn bestelling aframmelde kwam er iemand binnen die ik kende.

En dan nog iemand uit de pedagogische wereld, het was meester P., van de tweede kleuterklas.

Gelukkig was ik zo van mijn melk dat ik direct wat fouten maakte in mijn bestelling en de Mac Donalds meneer nog eens de opties moest afraffelen.

De schade aan mijn imago bleef dus een beetje binnen de perken.

Hoera voor Maud of toch niet

2011-11-02T21:06:00.001+01:00

Het waren niet alleen de spoken die reden hadden tot vieren maandag. Ook mijn kleine dochter mocht de bloemetjes buiten zetten want het kind werd drie jaar.

Ik heb uitbundig gevierd, dat wel. Ik heb frieten en taart gegeten, stoelen met ballonnen versierd, de speeltuin op stelten gezet en kadootjes helpen uitpakken.

Maar toch was het allemaal niet zo heel erg van harte, kleine meisjes die drie jaar worden, dat is ook een beetje triest.

Voor je aan die kinderen begint weet je wel dat het niet allemaal zoals in de film zal zijn. Dat kindje eruit krijgen om te beginnen, dat zal pijn doen. Die kindjes die slapen in den beginne niet de ganse nacht, dat heeft al eens buikpijn en dat kan luid wenen. En een keer dat ze zich beginnen voortbewegen, kruipend of lopend, dan heb je geen vijf minuten rust en ben je blij dat je trein vertraging heeft, wil je eens op je gemak de gazet lezen. En tweejarigen, neen dat zijn geen lieverdjes, die willen constant hun goesting. Opvoeden dat lijkt allemaal simpeler dan het is.

Maar al het vorige dat wist ik al, dat hadden ze me verteld en daar was ik op voorbereid. Maar wat ik niet wist en waar niemand me op voorbereid had, is het feit dat kindjes groeien.

Voor je het weet zijn die drie jaar, gaan ze naar school, en zijn ze pamper- en tutvrij.

En ik vrees de dag dat ze niet meer zeggen 'mama, sjootje zitten' of 'mama, ikke moe, pakken'.

En voor nostalgische en licht-dramatische types zoals ikzelve is dat dus moeilijk om dragen.

Ik had er ook niets beter op verzonnen om die kleine dochter van mij op haar verjaardag ook een echt bed te geven. En dat had ik dus beter niet gedaan.

Daar zat ik dus deze namiddag, haar spijlenbed uit elkaar te halen. En met het spijlenbed mochten meteen ook al die schattige
lakentjes de doos in. Ik vond dat triestig,

meldodramatisch zelfs en Gotye die maakte het van op de achtergrond allemaal nog een beetje erger.

En morgen is ze al drie jaar en drie dagen en ik kan er echt niets aan doen.

Halloween

2011-10-31T19:12:00.000+01:00

Ik ben daar eigenlijk niet voor, voor Halloween. Cliché. Vroeger bestond dat niet, en vroeger was niet alles beter, maar toch een beetje.

Er lagen vroeger in ieder geval geen rottende uitgeholde pompoenen op de stoep. Nu moet je tegenwoordig in Ledeberg op de toppen van je tenen trippelen naar de zondagsmarkt, zo tussen de hondenstrontjes en de pompoentjes door. Flaneren naar de markt zit er niet meer in.

Pompoenen, daar moet je soep van maken. Die moet je niet aan je voordeur leggen.

Bovendien, komen kinderen niet meer zingend aanbellen op 6 januari verkleed in de 3- Koningen.

Neen, ze bellen aan, in de week voor Halloween, nogal agressief, ze staan er met 5 voor de deur met een zak van Delhaize. En dan voeren we dit gesprek:

Kinderen: Halloween, snoep!

Ik: Maar we zijn pas 29 oktober, Halloween is pas maandag?

Kinderen: We willen nu al snoep!

Ik: Maar jullie zijn niet verkleed?! Kom maar eens terug als jullie verkleed zijn! (Ik denk ook: en jij, de tweede van rechts moet eigenlijk geen moeite doen, ocharme dat schaap)

Kinderen: Ja sèg, we hebben geen Halloweenkleren!

Ik: Spijtig (deur gaat dicht).

Ik heb dit dialoogje ongeveer 9 keer herhaald.

Ik ben geen voorstander van het feest, maar ik was wel voorbereid en ik ben nu ook niet zo'n party pooper, dus ik kocht wel degelijk een zak vol chocolade euro's...

Maar ik ben principeel.

Wie vandaag nog langskomt verkleed in spook, vampier, pompoen, of zelfs in smurf... krijgt van mij een eurosnoep, met plezier.

Hobby

2011-10-30T20:35:00.000+01:00

Het is eindelijk zover, ik kan met enige zekerheid zeggen dat ik een hobby heb. Het zit zo dat ik al lang op zoek was naar een hobby. Zo hard op zoek, dat ik vijf jaar geleden gewoon besloot maar te beginnen pottenbakken. Niet dat dat iets was dat ik altijd al had willen doen, neen, eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik gewoon een hobby wou.

Het was niet dat ik me verveelde, dat nu ook weer niet. Het was gewoon dat, als ik ooit eens mee zou doen aan Blokken en Ben me zou vragen wat mijn hobby was, ik toch moeilijk kon antwoorden: "Gin-tonic drinken met vriendinnen". Zelfs "een beetje op een blog schrijven" vond ik geen goed antwoord voor Ben, en dus zocht ik verder. En de zoektocht naar een hobby, eindigde enkele weken geleden....

Ik kocht een naaimachine en ging op naailes.

En man, wat is dat plezant, je kunt daar gewoon kleren mee maken met zo een machien. Ik hoor jullie al zuchten, nog zo één. Inderdaad, quasi gans vrouwelijk blogland zit aan de naaimachien.

Maar ik heb dan ook nooit gezegd dat ik een originele hobby wou. De zoektocht naar een hobby was al moeilijk genoeg, ik kon het me echt niet permitteren om nog eens eisen te stellen.

Later vertel ik jullie wel nog meer over die hobby, ondertussen zit ik wel te wachten op iemands vriendenboekje om in te vullen.

HOBBY: naaien

Wat zou ik dat graag eens invullen.

Poetsvrouw Part II

2011-10-27T23:06:00.000+02:00

Er is nog hoop, inderdaad. Neen, het is niet mijn broer die me hoop geeft, het is de poetsvrouw. Ze zal toch kunnen werken...een beetje. Een beetje kuisen in elk huis dat is moeilijk en daar zal niemand echt gelukkig van worden. Dus gaat ze gewoon kiezen bij 'welk' beetje ze nog gaat kuisen. Het wordt een moeilijk beslissing, wist ze me te smssen.

Die kuisvrouw, dat is ook nog eens een slimme. Wees maar zeker, dat ze nog eens chocolaatjes krijgt, veel kans dat ik er elke dag stuur, volgende week. En ik zal er een fotootje bijsteken misschien, zo van mijn kindjes die erg triestig en met ongestreken kleertjes in een vuil huis zitten. Zou dat pakken, denk je?

Het zijn dus spannende tijden. Ik houd u op de hoogte.

Zwemles

2011-10-26T23:11:00.002+02:00

Mijn dochter volgt zwemles en ze vindt dat de max. De maandag legt ze al haar zwembroek klaar om de zaterdag te gaan zwemmen...als die al gewassen is natuurlijk. En uiteraard, mijn dochter gelukkig, ikzelf gelukkig. Dus ik vind die zwemlessen ook de max.

Al is dat laatste de theorie, in de praktijk ben ik geen zo een grote fan als mijn dochter en verlang ik stiekem toch een beetje tot het gedaan is met die wekelijkse zwemles.
Het nare aan die lessen is dat de ouders mee in dat zwembad moeten. Het is dan ook geen echte zwemles, maar voorbereidend zwemmen voor kleuters, een soort geüpgrade watergewenning eigenlijk. Gelukkig heeft mijn dochter ook een vader en neemt die de taak meestal op zich, maar soms gebeurt het eens dat ik mee moet in dat zwembad. Dit betekent dat ik de zaterdag om kwart na tien, in plaats van net aan mijn tweede expresso en de weekendbijlage van de standaard te beginnen, in een veel te smal kleedhokje sta en uit mijn skinny jeans probeer te geraken.

En dan begint de les en spring ik met mijn dochter in het water en hou ik haar handen vast terwijl zij met haar voeten van kikker-vliegtuig-potlood doet. En dat deel, dat valt nog mee. Maar dan komt het deel waarbij de liefhebbende ouders uit het zwembad moeten en op de boord mogen kijken hoe kun lieve kindertjes alleen van kikker-vliegtuig-potlood doen. En dat deel, daar ben ik nu eens geen zo een fan van. Want daar sta je dan te verkleumen in je bikini naast de schoolpoortpapa's. Papa's die je 's morgens wel wil tegenkomen met hun kleren aan maar dus liefst niet zonder die kleren. Ik heb er nu eenmaal geen behoefte aan om te zien hoeveel borsthaar ze hebben, tot waar dit borsthaar doorloopt en hoe wit ze eigenlijk zijn onder hun overhemd. En omgekeerd kan ik mij voorstellen dat zij eigenlijk ook liever niet weten hoeveel zwangerschapsstriemen ik heb en dat ik enkele tekenen van cellulitis vertoon.

Een Marlies Dekkers-bikini kan veel goedmaken, maar het onbehaaglijke gevoel op de wekelijkse zwemsessies nu net niet.

Geen tijd

2011-10-25T21:31:00.001+02:00

Ik wil het eens hebben over het fenomeen 'geen tijd hebben'. Ooit zei een slimme baas me eens, dat dat eigenlijk niet bestond 'geen tijd hebben'. Iedereen heeft in feite evenveel tijd, alleen stel je zelf je prioriteiten en kies je om dingen niet te doen. Gewoon omdat je niet alles kunt doen, waar op zich niets mis mee is.

Nu ja, het ligt natuurlijk niet voor de hand om steeds te moeten zeggen dat iets geen prioriteit is, geen tijd hebben, dat 'bekt' natuurlijk beter. Dus heb ik er ook geen probleem mee als een collega me zegt dat ze geen tijd had om iets na te lezen of dat mijn lief geen tijd had om een brood te halen. Stel je voor dat ie afkomt dat brood voor hem geen prioriteit is. Daar zou ik pas een probleem mee hebben.

Ik heb echter wel een probleem met het 'structureel en permanent geen tijd hebben'. Al zijn er uitzonderingen, als je twee jobs moet combineren om de schulden van je zoon af te betalen of elke dag aan het bed van je zieke moeder moet zitten, dan begrijp ik dat je structureel tijd te kort hebt. Neen, het probleem situeert zich bij die mensen die daar precies ook nog eens trots op zijn dat ze geen tijd hebben.

Je kent ze wel, die mensen die geen tijd hebben om boeken te lezen. Och, ze zouden wel willen, maar ze hebben geen tijd, drukdrukdruk hé, dat hun leven is.

En vorige week zwierde iemand opeens zuchtend in mijn gezicht dat ze daar toch jaloers op is dat ik zo met vriendinnen kan afspreken. Daar heb ik nu wel eens een probleem mee.

En dan denk ik aan die vroegere slimme baas en wil ik zeggen 'je bedoelt dat je het eigenlijk veel leuker vindt om 's avonds te werken en dat vriendinnetjes zien geen prioriteit is voor jou?

Alhoewel bij deze trees het gebrek aan vriendinnen wel eens de

reden zou kunnen zijn dat ze er geen prioriteit aan kan geven.

En op een blog schrijven, dat ik daar tijd voor heb. Wat ben ik toch een gelukzak!

Poetsvrouw

2011-10-24T20:26:00.000+02:00

Het is zover, mijn poetsvrouw is overbelast, allé, eigenlijk haar rug en haar nek enzo. Maar dus kan ze niet meer poetsen. En mijn poetsvrouw, dat was eigenlijk de allerbeste.

Zo eentje uit de reclame voor poetsvrouwen. Mijn huis was niet alleen onberispelijk, het was ook nog eens een toffe, je kon daar een leuk babbeltje mee doen, met die poetsvrouw van mij.

Maar nu zit ze dus thuis, op rust, en heel waarschijnlijk kom ze niet meer terug. En natuurlijk vind ik dat erg voor haar, ik ga morgen dan ook chocolaatjes opsturen.

Maar ik vind het ook een beetje erg voor mezelf. Want nu moet ik zelf mijn huis kuisen. Kuisen, het is niet alleen dat ik daar ongelooflijk slecht in ben, ik HAAT dat echt. Zo erg, dat ik nu alvast een rothumeur heb omdat ik dit weekend eens de living moet stofzuigen. Zucht.

Hoop doet leven

2011-10-23T19:53:00.001+02:00

Mijn collega zijn broer die heeft een schoenenwinkel, eigenlijk heeft ie zelfs twee schoenenwinkels. Die collega, die zei dat zo even tussendoor. En alhoewel dat eigenlijk heel normaal is dat je een broer hebt en dat die broer een job uitoefent om centen te verdienen, vond ik dat toch wel enorm fascinerend.

Om eerlijk te zijn, ik ging gewoon bijna uit mijn dak bij het vernemen van deze fait-divers...en de collega die keek me meewarig aan. De collega die is dan ook mannelijk en ik kan me inbeelden dat een-broer-met-schoenenwinkel nu niet de ultieme droom is van elke man. Maar wel die van mij.

Stel je voor, dat je de zondagmiddag gewoon even een koffietje gaat drinken bij je broer en de nieuwe collectie is net binnengekomen en dat die daar gewoon in de gang staat. Of beeld je maar eens in welk verjaardagscadeau je jaarlijks zou krijgen van je broer. Iets dat begint met een 'l' en eindigend op 'ouboutin', misschien?

Maar mijn broer heeft geen schoenenwinkel en weinig kans dat die die ooit zal hebben, de ene is dokter en de andere IT-consulent. En ik heb ook een zus, maar zelfs als die al een schoenenwinkel zou openen, zou die in Afrika staan, dus dat beantwoordt ook niet echt aan mijn droombeeld.

Maar.... mijn ene broer heeft wel nog geen lief. Of toch niet dat ik weet, er is dus nog hoop...veel hoop.

Dankzij de bib...

2011-10-20T18:48:00.000+02:00

... lees ik momenteel onderstaande boekjes.

Het is de Bibliotheekweek. De leuze: de bib dat is meer dan boeken alleen.

En dat klopt, dat is ook lekkere hapjes. Het moeten niet altijd de gerechtjes van Sergio zijn.

Ik verraste mijn vegetarische vrienden met spiesjes aubergine, feta en munt.

Je maakt ze zo:

grillpan 5 minuutjes op hoog vuur. dunne aubergineplakken met olijfolie bestrijken.roosteren aan twee kanten tot mooie donkere strepen.afkoelen.in de lengte in twee.muntblaadje en fetablokje op elke reep.strak rollen.spiesje.peper.bedruppelen met balsamico.smullen.

In de sjakosj

2011-10-18T21:46:00.002+02:00

De titel mag je bij ons vrouwen, nogal letterlijk nemen.

Het is goed van tijd tot stond eens in eigen sjakosj te kijken. Zoals zij.

Waar steken mannen eigenlijk al dat gerief?

Je ziet:

- een stadsplanboekje van Gent, dat had ik al in mijn studententijd, maar nog steeds kent Gent nieuwe plekjes

- een ipod, muziek voor op de fiets/ trein

- labello munt, de beste

- een veel te dikke portefeuille

- een pakje kauwgom

- De Morgen, die gaat mee als er geen tijd is voor ontbijt

-een zonnebril, die hoopt op een nanazomer of op een fris herfstzonnetje

-een folder over de sauna die ik zaterdag in het shoppingcentrum aannam omdat men een gratis saunabeurt beloofde

-een lint met twee usb - sticks

- Dolce & Gabbana light blue

- de schillen van het eerste mandarijntje van het jaar

- een vervallen kortingsbon voor schoenen bij Brantano (het zijn écht mottige schoenen dit seizoen)

-een blikje cola light

-een fietsachterlichtje

-een gsm gekregen van L. in mooi hoesje gekregen van M.

-Deo in pocketformaat, stel je voor dat je een gewone deo zou moeten meezeulen. tsss.
-een appel, voor het vieruurtje, meer dan een week geleden (Daarom ook geen koekjes in de tas)

-Oogdruppels, tegen droge lenzen

-tampax

-fietssleutels van de stationsfiets in Kortrijk

-sleutelbos met sleutelhanger van garage Declerck, de garage waar ik nooit nog een stap binnenzet, tenzij ik word bedreigd, maar hoe groot is die kans?

- een fluo marker, om te kleuren hé

- een boekje voor bedenksels, nota's en krabbels, zou verplicht moeten zijn in elke handtas

- een blauwe bic, voor het invullen van mijn treinpas

- twee paar papieren zakdoekjes (meestal heb ik er geen als ik ze nodig heb)

- een gebruikt filmticket van het filmfestival Gent

- een pointer, met usb stick voor het versliden van de slides in de powerpoint terwijl je rondloopt in de klas (plakken aan je bureau/pc terwijl je lesgeeft, is not done)

En jij? Wat zeul jij allemaal mee?

Isshoes

2011-10-17T20:51:00.001+02:00

SOSO Vintage wil alle vrouwen in contact brengen met iets dat we allemaal gemeen hebben: ... de liefde voor schoenen, voor vintage schoenen!

Meer moeten we daar niet aan toevoegen, enkel dit: rep je als de wiedeweerga naar Albatros in Leuven (19/10) of naar de Charlatan in Gent (26/10). Telkens van 19u tot 22u.

Inschrijven: ISSHOESPARTY@GMAIL.COM

Op de hort

2011-10-16T22:25:00.001+02:00

Het was even schrikken vorige donderdag, van mezelf vooral. Ik ging weer eens de hort op, naar Polen opnieuw. Uiteraard voor professionele doeleinden, ik weet dat weinigen mijn mening delen, maar Polen, daar ga ik niet uit vrije wil, sorry.

Maar ik vertrok schoorvoetend, ik had er geen zin in. Nochtans had ik schone vooruitzichten: een boeiend debat, interessante mensen en vooral een rustige nacht en uitgebreid ontbijt in een chique hotel. Een chique hotel inderdaad, en geen gedeelde kamer in een goedkoop pension. Ik had immers promotie gemaakt in mijn buitenlandse trips. Ik was niet langer plebs maar spreker op het congres en dus werd er betaald voor mijn aanwezigheid en moest ik in de watten gelegd worden.

En toch had ik er geen zin in wegens… de kindjes. Die zijn zo schattig en lief en plots besefte ik dat ik ze geen drie dagen wou missen.

Opeens was het daar, nog voor ik de voordeur had dichtgetrokken…. ‘het pijnlijke gemis’. Wat redelijk absurd was, want ik hoefde maar naar boven te lopen om ze in hun bedjes te zien liggen.

Er vormde zich een soort steen in mijn maag die alsmaar zwaarder werd. Eigenlijk mis ik mijn kinderen altijd wel als ik even in het buitenland zit, maar ik heb daarmee leren leven, it is part of the game. Dat is misschien af en toe ambetant maar dat had nog nooit letterlijk zeer gedaan.

Maar nu was het anders, een beetje zoals ik het op andere blogs had gelezen maar me nooit had kunnen voorstellen. En het bleef zitten, zelfs de starbucks cappucino in Zaventem kon er niets aan veranderen. Integendeel, hoe dichter ik het vliegtuig naderde, hoe zwaarder die steen werd. Ik werd gewoon helemaal week toen ik op de roltrap de waarschuwing zag dat je je kinderen een hand moest geven. Snik. Ik werd gewoon misselijk toen ik daar vanachter mijn starbuckskoffie een moeder in de weer zag met haar peuter. Dubbel slik.

Ik probeerde me al te verzoenen met de gedachte dat dit gemis er nu misschien de rest van mijn leven zou blijven zitten. Ik probeerde de reacties van mijn vriendinnen voor te stellen als ik hen zou vertellen dat er geen vrijwillige citytripjes en leuke uitjes met overnachting meer inzaten.

Maar gelukkig, het verdween. Het verdween met een simpel telefoontje naar huis en mijn dochter die niet aan telefoon wou komen omdat ze wel naar de elfenheuvel aan het kijken was hé, wat dacht ik wel.

Gelukkig, ik moest er niet aan denken.

En wat dat chique hotel betreft, dat was nog eens een opdoffertje. Zachte handdoeken, welriekende dure shampootjes, uitgebreid ontbijt... in Polen kan ik daar nog lang naar zoeken, vrees ik.

Minnaar

2011-10-13T18:19:00.003+02:00

Hoe vind je een minnaar?

Het is een vraag die ik me nog niet heb gesteld. Toch niet in de zin van hoe kan IK een minnaar vinden.

Ik heb me wel al afgevraagd hoe mensen in een relatie dat doen, er nog eens een minnaar of minnares bijnemen, dat wel. Ik vind niet eens een deftige partner. Een nummer één als het ware. Aan de extraatjes kom ik dus zeker niet toe.

Ik zou bovendien echt niet weten waar een minnaar te vinden, laat staan daar dan in ’het geheim mee af te spreken…

Maar ik heb het antwoord op bovenstaande vraag gevonden, ik heb het aan de levende lijve ervaren hoe het misschien wel eens in zijn werk zou kunnen gaan. En vriendelijk als ik ben, deel ik deze strategie graag met jullie.

Stap 1: ga naar een trouwfeest van vrienden, zorg dat je er goed uitziet, dat je minstens een drietal complimenten krijgt over het stijlvolle kleedje, de prachtige schoenen of de nieuwe haarsnit.

Stap 2: kijk eens rond op dat trouwfeest en sla een praatje, wees vriendelijk en sociaal, loop overal een beetje rond, bij de diehard rokers buiten, bij de uitgelaten tantes op de dansvloer, bij de mollige kennissen aan het dessertbuffet, enz…

Stap 3: geraak aan de praat met Huppeldepup, die je herkent van in de lessen notenleer, die lessen die je 2 maanden lang volgde in het 6^e leerjaar.

Vraag of hij je nog kent, nu we 20 jaar en 50 kg (in zijn geval) verder zijn. Praat over koetjes en kalfjes en verklap dat je vroeger zeker 2 weken smoorverliefd op hem was, toen, 50 kg lichter, 20 jaar terug.

Stap 4: negeer de priemende en verwijtende blik van mevr. Huppeldepup die erbij komt staan, en doet alsof je lucht bent.

Stap 5: knik vriendelijk, en zeg : ‘Ik ga eens naar het wc.’

Stap 6: schrik niet als je op maandag na het feest tientallen smsen krijgt van Huppeldepup. (Zoals je kon volgen, er werden geen gsmnummers gewisseld).

Stap 7: wees niet ongerust om berichten via facebook te ontvangen (geen vriendschapsverzoek, dat zou teveel opvallen voor mevr. Huppeldepup).

Stap 8: kijk niet raar op wanneer je -ook per sms- de skype account van Huppeldepup krijgt en de vraag om te chatten.

Stap 9: ga in op het verzoek om eens af te spreken in Gent. Huppeldepup woont in Kortrijk maar werkt in Antwerpen. Dus de E 17 die passeert in Gent, dat is niet moeilijk om eens af te rijden… en eens af te spreken… en eens ‘bij te praten’… over de voorbije 20 jaar met iemand die je kende,… twee maanden lang toen hij 12 was.

Stap 10: spreek af in Volta, laat je trakteren, neem meneer Huppeldepup mee naar huis en beleef een nacht vol passie.

Stap 11: herhaal stap 10 naar believen.

Zo doe je dat dus.

PS: het verhaal klopt tot en met stap 8, stap 9 werd gesuggereerd door Huppeldepup, stap 10 en 11 heb ik gelaten voor wat het was.

Fair is fair

2011-10-12T22:41:00.000+02:00

Week van de Fairtrade : switch naar fairtrade from Oxfam Wereldwinkels on Vimeo.

Als je vandaag of morgen naar de winkel gaat, doe dan eens extra je best en laat de Douwe Egberts voor wat het is en koop eens Fair Trade. En geloof me, ook de banaantjes van Max Havelaar smaken eigenlijk beter als je weet dat de boer in Chili of weet ik waar, er een deftige cent voor heeft gekregen.

Eigenlijk kun je met een beetje moeite je ganse kar Fair Trade maken. Op voorwaarde dat je niet van plan was savooikool of pastinaak te eten deze week. Al is dat ook wel Fair Trade als ie van de plaatselijke bioboer komt.

Anyway, het is week van de Fair Trade en leuke recepten vind je hier.

Doorsnee

2011-10-11T21:46:00.002+02:00

Ik zit op de trein en voor me zit een meneer die volgens mij aan het verbeteren is, een beetje het leraarstype, u kent dat wel van, een beetje doorsnee. Opeens valt zijn pennenzak, in mijn schoot dan nog wel.

-Meneer: Oei sorry, hèhè

-Ikke: Geeft niets hoor (en ik geef de pennenzak terug)

-Meneer: Tis de zwaartekracht hé

-Ikke: (Stilte en een knikje)

-Meneer: Toch geruststellend dat de zwaartekracht blijft bestaan

-Ikke: (Stilte en een knikje)

-Meneer: Vreemd hé, we zitten alle twee op de trein en ik kijk naar de toekomst terwijl jij er met je rug naar gekeerd zit, het heeft toch wel iets.

-Ikke: (Stilte en een knikje)

Wees dus altijd op uw hoede voor doorsnee leraarstypes.

Blond, blonder, blondst

2011-10-10T22:25:00.001+02:00

Het leven is niet gemakkelijk geweest voor mij tot nu toe, op de koop toe weet ik nu al dat ook het leven van mijn twee dochters een harde dobber zal worden.

We zijn immers alle drie blond.

Al vanaf mijn geboorte reken ik af met vooroordelen over mijn intelligentie. Al in de wieg hoorde ik het gesnuif en geroezemoes van de babybezoekers. Jarenlang zag ik mensen hun hoofd wegdraaien toen wij een gezinsuitstapje maakten. 'Gelukkig, de andere drie zijn bruin', hoorde ik ze mompelen. Ik heb kansen en opportuniteiten aan mij voorbij zien gaan... enkel en alleen vanwege mijn haarkleur.

Maar ik heb mij niet laten doen, het heeft me sterker gemaakt lieve lezers. Zelfvertrouwen dat ik heb, u houdt het niet voor mogelijk. Ontelbare keren zat ik snikkend op die kappersstoel te roepen dat het geen naam had: 'Alstublieft, kleur mijn haar zwart, pikzwart, ravenzwart, zo zwart als maar kan'. Maar telkens op de moment suprême, toen de kapper al klaar stond met zien vies zwart goedje, klaar om mijn blonde lokken achter kilo's kleverig spul te verbergen, werd ik overspoeld door mijn blondine-zelfvertrouwen en riep ik even hard: 'Neen, toch maar niet, ik wil en ik zal doorzetten'.

Voor mij is het te laat, dat nieuwe boek voor blondines van die Lesley-Ann Poppe, ik ben immers al één en al zelfvertrouwen. Maar gelukkig, er zijn nog zoveel andere blondines wiens leven er enkel gemakkelijker op kan worden. het komt geen moment te vroeg dit boek.

Puk en de Petteflet wordt alvast vervangen door 'Handboek voor blondines' als het vaste voorleesboek op het nachttafeltje van de dochters.

En let vooral op de trailer.

Kan er mij ook iemand zeggen van waar die Poppe opeens komt, ik weet al dat ze de beste vriendin van Valentina's moeder is, maar van waar komt die griet in godsnaam?

Kietelduwtje

2011-10-09T19:19:00.001+02:00

Er was eigenlijk wel een schommel, op die speeltuin. Eén schommel, voor een stuk of 100 kindjes. En natuurlijk wilde mijn kind ook op die schommel. Maar dat ging niet want er zat een ander kind op en dat kind ging er maar niet af. Dus ging mijn dochter, opgevoed zoals ze is, het kind beleefd gaan vragen of zij ook eens mocht. Maar het schommelkind zei 'neen' en bleef zitten. Het volgende kwartier en het volgende half uur.

Mijn dochter werd gefrustreerd want verschillende vriendelijke pogingen leverden niets op en dus nam ik ze mee voor de beloofde ijsjespauze. Ik hoopte dat het schommelkind nu ook niet zo volhardend was. Maar dat was ze wel, we kwamen terug en het schommelkind zat nog steeds op de schommel. De vriendelijke pogingen van mijn dochter werden dreigementen maar dat leverde ook niets op.

En toen ik zag hoe de hemeltergende frustratie zich helemaal van mijn kind meester maakte, heb ik eerst goed rond gekeken of niemand mij kon horen en heb ik het gezegd.

Ik zei 'Duw haar er dan af'. Maar zodra de impact van deze zware woorden tot me doordrong voegde ik toe: 'Maar een klein duwtje hé, doe haar zeker geen pijn, een kietelduwtje'.

Gelukkig durft mijn kind dat niet, kindjes duwen.

Verminkt

2011-10-05T20:01:00.002+02:00

Klik op de foto

Dit ben ik, let dus vooral aan de schade boven mijn ogen. Neen, ik heb geen ooglidcorrectie gedaan en moet nu wachten tot de draadjes eruit mogen. Ik ben evenmin een psychopaat met een mes tegengekomen ergens des nachts in Lokeren. Ik ben naar de 'schoonheidsspecialiste' geweest om mijn wenkbrauwen te epileren. En die schoonheidsspecialiste die dacht: "Ik doe dat even rap met was, die wenkbrauwen van dat madammeke en ik smeer meteen de was ook een beetje op haar oogleden, misschien groeien er daar ook wel wenkbrauwen."

Eerst had ik rode ogen, wat geïrriteerd. Dat leek me wel normaal. Maar de dag erop vormden er zich dikke korsten boven mijn ogen. Eigenlijk was mijn vel gewoon weggeschroeid.
En dus stond ik zaterdag met dikke korsten op mijn oogleden mijn lief op te wachten aan het station, na een week liefgemis. Heel romantisch. Evenzeer stond ik in mijn schone outfit zondag op een beurs vriendelijk te glimlachen en de bio te promoten. Heel aantrekkelijk.
En ik zag ze kijken, de mensen, en denken: "Wat ziet dat kind er in godsnaam uit?"

Ik heb getwijfeld maar ik besloot het toch te doen. Ik ben teruggegaan en heb haar gezegd dat ik dat niet leuk vond. Zo vriendelijk als je maar kan zeggen dat je iets niet leuk vond, echt waar.

En de schoonheidsspecialiste, die schrok maar het antwoord kwam hier op neer: het is mijn eigen schuld, ik heb droog vel en ze staat al 17 jaar in het vak en dat gebeurt soms, ja. En zo een reactie van ontevredenheid heeft ze trouwens nog nooit gehad, wat denk ik wel, heel haar dag geruïneerd.

Ik ga hier haar naam niet zeggen, haar dag was al genoeg geruïneerd, maar als je beslist je wenkbrauwen te epileren in het Lokerse, mag je mij altijd om raad vragen.

De cruciale millimeter

2011-10-04T21:44:00.002+02:00

Die pamper eraf dat was blijkbaar niet het einde van een tijdperk maar toevallig ook de aankondiging van het nieuwe tijdperk. Het tijdperk van ik-ga-naar-de-speeltuin-en-ik-ga-daar-twee-uur-op-mijn-gat-zitten. Want tot enkele weken geleden was dat nog helemaal niet het geval, dat op dat gat zitten. Naar de speeltuin gaan, dat betekende kindjes op klimrekken helpen, kindjes duwen op schommels. En erger nog, kindjes van klimrekken helpen. Het is meermaals gebeurd dat ik een huilende peuter moest gaan redden van een veel te hoog ding waarvan de enige weg naar beneden een metalen buis was. Neen, speeltuinen, dat was niet mijn favoriete bezigheid.

Maar blijkbaar zijn mijn kinders die laatste weken enkele cruciale millimeters gegroeid. De cruciale millimeters die ervoor zorgen dat ze overal op en af geraken zonder externe hulp. En voor het gemak had de speeltuin waar ik zondag vertoefde geen schommels. Dus daar zat ik dan, op mijn gat. En uiteraard had ik mijn gazet thuis laten liggen. Maar gelukkig dat de familie Klepkens op zondag ook massaal naar de Blaarmeersen trekt, zodat er wat te zien was.

Altijd goed voor het zelfvertrouwen, die speeltuinen.

Bluts

2011-10-03T22:10:00.003+02:00

Ik ben te goed voor deze wereld. Ik leg namelijk een briefje wanneer ik tegen een auto rijd. Wie doet dat nog tegenwoordig? Niemand. Mijn auto is geblutst, er zitten ettelijke krassen in, mijn spiegel is er al afgereden maar ik heb nog nooit een briefje gevonden.

Maar ik leg dat dus wel, een briefje, al is het maar omdat ik een kleine kras heb gemaakt. (Ik zal je het verhaal besparen over hoe je dat doet, kleine krassen maken)

En dus zat ik vorige week zaterdag nerveus naar mijn telefoon te kijken. En ineens was ze daar, de eigenares van de gekraste auto. Dat het wel veel meer dan een kras was, er was een bijna-bluts en dat ik maar beter ging afkomen want dat was niet te regelen zo een bijna-bluts via de telefoon. En ze moest nog weg dus ik moest onmiddellijk in Gent staan. En ik deed dat, want ik had de kras gemaakt en ik was de schuldige.

Maar in Gent was ze wat gekalmeerd en regelden we de kras en de bijna-bluts die ik niet zag maar er volgens de eigenares wel degelijk was. Er werden afspraken gemaakt over naar de garage gaan en
offertes opmaken en er werden telefoonnummers uitgewisseld. En ik zei niet: "Man, het is maar een auto, wie zegt dat een auto krasvrij moet zijn?" Ik vulde gedwee de papieren in en zette mijn handtekening.

En kijk, maandagmorgen om 8h30 had ik al een offerte. Dat is nogal
een garagist, dat die mensen hebben.

Een offerte van 700 euro... voor een kras.

En de madam, die was wat vriendelijker geworden en gaf me de
goeie tip om de verzekering niet in te schakelen, want dat bonus-malus systeem dat is niet om mee te lachen.

En sinds vorige week maandag word ik nu al elke dag opgebeld, of ik ga betalen. Je kunt het zelfs stalking noemen.

Ik word er wat nerveus van.
Waarom rijd ik toch altijd tegen auto's als mijn lief er niet is?

Pamper

2011-10-02T20:19:00.000+02:00

Ik was op zoek naar een feestje, want ik had iets te vieren. Ik moest er immers "een pamper af drinken". Het idee komt niet van mij maar van haar. Ik vind het een goed idee, elk feestjesexcuus is een goed idee.

Eigenlijk was die pamper er al een half jaar geleden af, maar enkel overdag, niet 's nachts.

Maar nu is het dus helemaal gedaan, dat gedoe met veel geld uitgeven aan pampers, pampers aandoen en erger nog, vuile pampers afdoen.

En dit is het definitief einde van het babytijdperk. Want een kind zonder pamper neen, dat kun je op geen enkel moment een baby meer noemen. Zelfs niet als dat met een tut in de mond in je armen ligt te slapen.

En dus word ik weer wat weemoedig, einde van tijdperken, ik heb het daar altijd een beetje lastig mee.

Gin-tonic time dus dit weekend.

Prijs

2011-09-28T22:48:00.000+02:00

Joepie, ik heb een prijsje gewonnen dankzij cobra.be, met een foto van glaasjes en drank. Ik heb de foto 'ménage à trois' genoemd en nog tot 9 oktober hangt hij in het fotomuseum in Antwerpen.

Daarna mag ik hem meenemen naar huis en zal ik een muurtje moeten bijbouwen om hem op te hangen. Of geef ik hem aan iemand die al een muurtje heeft en hem wil.

Kijk maar

Banana

2011-09-27T22:25:00.002+02:00

Over hoe een nieuw gezelschapsspel leidde tot het insturen van een spreuk bij de Bond zonder Naam.

Het kwam dus zo, S. zit voor haar werk regelmatig ergens in Afrika, in het dorp valt er ‘s avonds weinig te gebeuren. En zo kwam het dat S. haar avonden in Malawi vulde met het spelen van banagrams.

Na 6 maanden spelen ben je een geoefend speler en het spelletje werkt verslavend. Het spel kan je in België niet kopen, en dus wachtte S. weken op een banaan in een postpakketje.

Op een dag, toen we werden uitgenodigd voor een etentje werd tijdens het dessert de banaan trots op tafel gezet. En het moet gezegd het is een super leuk woordenspel. Ondertussen lieten al meer vriendinnen bananen uit London overvliegen. We kunnen dus spreken van een microhype in het Gentse.

The games begonnen, … maar 6 maanden training veeg je niet zomaar van tafel. Er bleken een paar banagramcracks in the house. En dit werkt soms wat frustrerend voor de andere spelers, en frustraties doen al eens het slechtste in een mens naar boven komen.

Zoals…vals spelen, dat is dus perfect mogelijk met dit spel. Je kan zonder dat iemand het ziet de moeilijke Q’s en Ypsilonnen terug wegmoffelen…

Om snoodaards af te schrikken bedachten we op een avond een mooie spreuk:

Met vals spelen win je alleen maar vijanden.

We vonden deze spreuk zo goed gevonden, dat we ze prompt naar de Bond zonder Naam mailden.

Een beetje voor te lachen, maar ook een beetje voor echt.

De spreuk voldeed aan de criteria: ze was pittig, helder en kort. Maar helaas: iets te negatief volgens de directeur. De woorden ‘vals spelen’ en ‘vijanden’, dat kon niet voor BZN.

Tja, we vinden ‘uilskuiken’ nu ook niet echt een koosnaampje.

Iemand een positief idee? We mochten immers blijven proberen van de directeur.

We bedachten zelf al een alternatief:
'Met foppertje spelen win je geen kameraden'

Naar het schijnt

2011-09-26T20:01:00.001+02:00

Er is naar het schijnt een hele speciale kapper ergens in Gent, Sint-Amandsberg. De helft van mijn vriendinnenkring gaat er ondertussen, en niet toevallig is het ook de best gecoiffeerde helft.
De mens beheerst zijn stiel als geen ander. Maar naar het schijnt is het niet alleen dat, wat hem zo bijzonder maakt. Het is de manier waarop hij je aanspreekt met 'schat' en door je haar wrijft. En het is blijkbaar ook zijn lijf, want als zijn naam wordt uitgesproken komen niet veel later altijd de woorden 'schoonste vent van gent' en 'ongelooflijk sexy' uit een vriendinnemond gerold.

Naar het schijnt is het ook de manier waarop hij je froufrou knipt en met zijn prachtige lijf voor je plaatsneemt.

Ik kan het niet bevestigen want ik heb hem nog nooit gezien... maar wel gebeld, deze middag.

Na het froufroudebacle kan ik wel een kappersverzetje gebruiken.

En ik meen het als ik zeg dat ook zijn stem heel sexy was.

Meer nieuws dus hierover na 4 oktober.